Publius Ovidius Naso

METAMORPHOSES - Verwandlungen

LIBER X - lateinisch - deutsch

6. Pygmalion (10,243-297)

 
vorherige Seite folgende Seite

 
 
  6. Pygmalion (10,243-297)  

'Quas quia Pygmalion aevum per crimen agentis
viderat, offensusvitiis, quae plurima menti
Weil er gesehn, wie die ihr Leben in Schande verbrachten,
Wollte, zurück durch die Fehler geschreckt, die dem weiblichen Sinne
femineae natura dedit, sine coniuge caelebs
vivebat thalamique diu consorte carebat.
interea niveum mira feliciter arte
sculpsit ebur formamque dedit, qua femina nasci
nulla potest, operisque sui concepit amorem.
Zahlreich gab die Natur, Pygmalion ohne Gefährtin
Ehlos bleiben, und lang auch teilt' er mit keiner das Lager.
Schneeiges Elfenbein mit seltnem Geschick und Gelingen
Schnitzt er indes und verleiht ihm Gestalt, wie auf Erden geboren
Lebt kein Weib, und es weckt sein Werk ihm verlangende Sehnsucht.
virginis est verae facies, quam vivere credas,
et, si non obstet reverentia, velle moveri:
ars adeo latet arte sua. miratur et haurit
pectore Pygmalion simulati corporis ignes.
saepe manus operi temptantes admovet, an sit
Wirkliche Jungfrau scheint die Gestalt, und man meinte, lebendig
Sei sie und wolle, wofern nicht Scham es verböte, sich regen.
So lässt Kunst nicht sehen die Kunst. In Entzücken verloren,
Fasst zu dem scheinbaren Leib Pygmalion glühende Liebe.
Oft legt prüfend die Hand er daran, ob Leib das Gebilde
corpus an illud ebur, nec adhuc ebur esse fatetur.
oscula dat reddique putat loquiturque tenetque
et credit tactis digitos insidere membris
et metuit, pressos veniat ne livor in artus,
et modo blanditias adhibet, modo grata puellis
Oder ob Elfenbein, und für Bein nicht kann er es halten.
Küsse auch gibt er und glaubt sie erwidert und spricht und umarmt sie,
Wähnt gar, dass sich die Haut den berührenden Fingern bequeme,
Und ist besorgt, dass Bläue vom Druck anhafte den Gliedern.
Bald liebkost er sie auch, bald bringt er ihr artige Gaben,
munera fert illi conchas teretesque lapillos
et parvas volucres et flores mille colorum
liliaque pictasque pilas et ab arbore lapsas
Heliadum lacrimas; ornat quoque vestibus artus,
dat digitis gemmas, dat longa monilia collo,
Wie sie den Mädchen genehm, Meermuscheln, gerundete Steinchen,
Vöglein niedlich von Wuchs, buntfarbige Blumen in Menge,
Lilien, Bälle dazu mit Streifen und Tränen vom Baume,
Die Heliaden geweint. Mit Gewand auch schmückt er die Glieder,
Fügt langreichende Schnur an den Hals, an die Finger Gesteine;
aure leves bacae, redimicula pectore pendent:
cuncta decent; nec nuda minus formosa videtur.
conlocat hanc stratis concha Sidonide tinctis
adpellatque tori sociam adclinataque colla
mollibus in plumis, tamquam sensura, reponit.
Perlen enthangen dem Ohr, und es schwankt ein Gehenk' vor dem Busen.
All dies schmückt sie; doch nackt ist sie ebenso reizend.
Sorgsam legt er sie hin auf den Pfühl von sidonischer Farbe,
Nennt sie Genossin des Betts und gibt dem gelehneten Nacken,
Gleich als hätt' er Gefühl, nachgiebige Flaumen zur Ruhstatt.
'Festa dies Veneris tota celeberrima Cypro
venerat, et pandis inductae cornibus aurum
conciderant ictae nivea cervice iuvencae,
turaque fumabant, cum munere functus ad aras
constitit et timide "si, di, dare cuncta potestis,
Venus' heiliger Tag, hochfeierlich allen auf Kypros,
Kehrete jetzt, und mit Gold die gewundenen Hörner umzogen
Sanken, getroffen vom Beil im schneeigen Nacken, die Kühe.
Weihrauch dampfte empor. Pygmalion, als er geopfert,
Stand am Altar und sagte verzagt: "Wenn alles, ihr Götter,
sit coniunx, opto," non ausus "eburnea virgo"
dicere, Pygmalion "similis mea" dixit "eburnae."
sensit, ut ipsa suis aderat Venus aurea festis,
vota quid illa velint et, amici numinis omen,
flamma ter accensa est apicemque per aera duxit.
Möglich für euch, gebt mir zur Gattin" - ,die helfende Jungfrau'
Trug zu sagen er Scheu – "ein Weib wie die elfene Jungfrau."
Selber der Feier genaht ward inne die goldene Venus,
Was er gemeint mit dem Wunsch, und, ein Zeichen gewährender Gottheit,
Dreimal flackerte hell und zog sich zur Spitze die Flamme.
ut rediit, simulacra suae petit ille puellae
incumbensque toro dedit oscula: visa tepere est;
admovet os iterum, manibus quoque pectora temptat:
temptatum mollescit ebur positoque rigore
subsidit digitis ceditque, ut Hymettia sole
Wie er daheim, ging jener sogleich zum Bilde des Mägdleins,
Neigte sich über das Bett und küsste sie. Wärme verspürt er.
Wiederum nahte sein Mund; mit der Hand auch prüft er den Busen.
Siehe, das Elfenbein wird weich, und befreit von der Starrheit
Sinkt an den Fingern es ein, fügsam wie Wachs vom Hymettos,
cera remollescit tractataque pollice multas
flectitur in facies ipsoque fit utilis usu.
dum stupet et dubie gaudet fallique veretur,
rursus amans rursusque manu sua vota retractat.
corpus erat! saliunt temptatae pollice venae.
Das, von der Sonne erweicht, sich unter dem knetenden Daumen
Schmiegt in manche Gestalt und brauchbar durch den Gebrauch wird.
Während er staunt und zagend sich freut und Täuschung befürchtet,
Naht er mit liebender Hand der Ersehneten wieder und wieder:
Ja, es ist Leib. Aufbeben, geprüft mit dem Daumen, die Adern.
tum vero Paphius plenissima concipit heros
verba, quibus Veneri grates agat, oraque tandem
ore suo non falsa premit, dataque oscula virgo
sensit et erubuit timidumque ad lumina lumen
attollens pariter cum caelo vidit amantem.
Da nun richtet beglückt an Venus der paphische Heros
Worte des Danks volltönenden Mundes. Nun endlich vereint er
Wirklichem Munde den Mund, und die Jungfrau fühlt mit Erröten,
Wie er sie küsst, und, scheu aufschlagend zum Lichte die lichten
Augen, erblickt sie zugleich mit dem Himmel des Liebenden Antlitz.
coniugio, quod fecit, adest dea, iamque coactis
cornibus in plenum noviens lunaribus orbem
illa Paphon genuit, de qua tenet insula nomen.
Selber erscheint bei dem Bund, dazu sie verholfen, die Göttin.
Als neun Male sodann sich die Hörner geschlossen zum Vollmond,
Bracht' sie die Paphos zur Welt, von welcher der Insel der Name.
 
 
 
4182 Ovid / Albrecht Metamorphosen : lateinisch, deutsch / P. Ovidius Naso. Übers. und hrsg. von Michael von Albrecht,
abe  |  look
Stuttgart : Reclam, 2010
4194 Ovid / Anderson Ovid's Metamorphoses. Ed. with introduction and commentary by William Scovil Anderson Books 1-5. Book 6-10.
abe  |  look
University of Oklahoma Press, 1972 ff.
4193 Ovid / Bömer Publius Ovidius Naso. Metamorphosen, Kommentar. I. Buch 1-3, 1966 II. Buch 4-5,1976 III. Buch 6-7 IV. Buch 8-9, 1977 V. Buch 10-11, 1980 VI. Buch 12-13, 1982 VII. Buch 14-15, 1986.
abe  |  look
Heidelberg, Winter, 1966-1986
4195 Ovid / Bosselaar P. Ovidii Nasonis Metamorphoseon libri I-XV. Textus et commentarius. Naar de Editie van D.E. Bosselaar in vijfde Druck uitgegeven door Boricus A. van Proosdij.
abe  |  look
Leiden 1968.
4196 Ovid / Breitenbach Publius Ovidius Naso: Metamorphosen. Epos in 15 Büchern. Übersetzt und hg. von Hermann Breitenbach.
abe  |  look
Zürich 2,1964.
4183 Ovid / Divjak / Ratkowitsch Ovid, Textband, Kommentar
abe  |  look
Wien, Hölder-Pichler-Tempsky / München, Oldenbourg
4199 Ovid / Eichert Vollständiges Wörterbuch zu den Verwandlungen des Publius Ovidius Naso
abe  |  look
Hildesheim, Olms, 1972 (Ndr. Hannover 1878)
4200 Ovid / Gierig P. Ovidii Nasonis Metamorphoses. Recensuit, varietate lectionis notisque instruxit Gottlieb Erdmann Gierig. Index verborum. Index nominum. I. Buch 1-7 II. Buch 8-15
abe  |  look
Lipsiae (Sumtu E.B.Schwickerti) 3/1821
4192 Ovid / Haupt, Ehwald Publius Ovidius Naso. Metamorphosen, hg. u. erkl. v. M. Haupt und R. Ehwald, korrig. und. bibliograph. erg. v. M.v.Albrecht. Bd. I: Buch 1-7 Bd. II: Buc 8-15-
abe  |  look
Zürich, Dublin 5,1966
4201 Ovid / Rode, Fink Ovid, Metamorphosen. Das Buch der Mythen und Verwandlungen. ach der ersten deutschen Prosaübersetzung durch August v. Rode neu übersetzt und herausgegeben v. Gerhard Fink.
abe  |  look
Patros, Albatros, 2005
4197 Ovid / Rösch Publius Ovidius Naso: Metamorphosen. In deutsche Hexameter übertragen und hg. von Erich Rösch. Mit einer Einführung von Niklas Holzberg.
abe  |  look
München, Zürich 11,1988.
4198 Ovid / Suchier Publius Ovidius Naso. Metamorphosen. Übers. v. R. Suchier
abe  |  look
München 1959
4206 Ovid / Suchier Publius Ovidius Naso, Metamorphosen, mit den Radierungen von pablo Picasso. Übersetzung von Suchier.
abe  |  look
Wiesbaden (Drei Lieien Verlag)
4208 Ovid / Voß Ovid, Verwandlungen, übersetzt v. Joh. Hch. Voß (Auswahl)
abe  |  look
Leipzi (Reclam 356-357a)
Einzelne für den Unterricht besonders geeignete Texte (doppelsprachig)

Fasten:

Metamorphosen:
[ Prooemium (1,1-4) | Weltentstehung (1,5-88) | Weltzeitalter (1,89-150) | Giganten (1,151-162) | Lycaon (1,163-252) | Die große Flut (1,253-312) | Deukalion und Pyrrha (1,313-415) | Daphne (1,452-567) | Callisto und Arcas (2,401-530) | Cadmus (3,1-130) | Narcissus und Echo (3,339-510) | Pentheus und Bacchus (3,511-576) | Pyramus und Thisbe (4,55-166) | Perseus, Atlas und Andromeda (4,604-739 | Raub der Proserpina (5,385-571) | Niobe (6,146-312) | Lykische Bauern (6,313-381) | Iason und Medea (7,1-158) | Medeas Rache an Pelias (7,297-349) | Pest auf Aegina (7,517-660) | Daedalus und Icarus (8,183-235) | Philemon und Baucis (8,611-724) | Tod des Herakles (9,134-272) | Iphis (9,666-797) | Orpheus und Eurydice (10,1-105) | Pygmalion (10,243-297) | Tod des Orpheus (11,1-66) | Midas (11,85-193) | Achilles' Tod (12,580-619) | Apotheose des Aeneas (14,581-608) | Apotheose Caesars (15,745-851) | Lob des Augustus (15,852-870) | Sphragis (Epilog) (15,871-879)
Text und gegliederte Inhaltsangabe der Metamorphosen Ovids, Bücher I - XV
Lat.-Dt.Txt. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV lateinisch - deutsch
Kompos. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV Inhalt
 

 

[ Homepage | Inhalt | Klassen | Hellas 2000 | Stilistik | Latein | Lat.Textstellen | Griechisch | Griech.Textstellen  | Varia | Mythologie | Ethik | Links | Literaturabfrage | Forum zur Homepage | Spende | Passwort | Feedback ]

Suche unterstützt von FreeFind

Site-Suche:
Benutzerdefinierte Suche
 
bottom © 2000 - 2012 - /Lat/ov/ovmet10243.php - Letzte Aktualisierung: 17.01.2012 - 19:34