| ἐρρωμένος, [partic. pert. pass. von ῥώννυμι], adject. gebraucht, stark, kräftig, tüchtig, δύναμις Plat.Phdr. 286 a; im comparat., τειχομαχίη ἐρρωμενεστέρη Hdt. 9, 70; τοὺς ἐρρωμενεστέρους τῶν ἀνθρώπων Plat.Grg. 483 c; πασῶν δυνάμεων ἐρρωμενεστάτην Rep. V, 477 e; Folgde. – Adv., ἐρρωμένως πασσάλευε, θεῖνε πέδας Aesch.Pr. 65. 76; πρόβαινε Ar.Ve. 230; neben θρασέως Xen.Cyr. 3, 3, 43; ἀμυνεῖται Plat.Smp. 221 b; ἐπιτιμᾶν Isoc. 4, 130; ἵνα ἐρρωμενέστερον μάθω Plat. Hipp. mai. 287 a, ἐρρωμενεστέρως σκοπεῖν Isoc. 4, 172; Xen.HG. 3, 5, 14; ἐρρωμενέστατα Plat.R. III, 401 d. |