| ἔρις, ιδος, ἡ, [acc. ἔριν, bei Hom. häufiger ἔριδα], der Streit, Zank, Hader, die Uneinigkeit, bei Hom. vom eigentlichen Kampf, ὦρτο δ' ἔρις κρατερὴ λαοσσόος Hom.Il. 20, 48, αἰεὶ γάρ τοι ἔρις τε φίλη, πόλεμοί τε μάχαι τε 5, 891; μήπως ἔριν στήσαντες ἐν ὑμῖν ἀλλήλους τρώσητε, Streit anfangend, Hom.Od. 16, 292; ἔρις πτολέμοιο Hom.Il. 14, 389; ἔριδα ξυνάγοντες Ἄρηος 5, 861; νεῖκος ἔριδος 17, 384; πρὶν γενέσθαι τὰν Ἀδράστου τάν τε Καδμείων ἔριν Pind.N. 8 extr. Vgl. noch ἔριδι u. ἐξ ἔριδος μάχεσθαι, Hom.Il. 1, 8. 7, 111; ἔριδι ξυνιέναι, in Streit kommen, kämpfen, 20, 66; ἔριδι ξυνελαύνειν θεούς, sie im Kampf zusammenhetzen, ibd. 134; ἔριδα ῥήγνυντο, sie teilten den Kampf, so dass auf mehreren Stellen zugleich gefochten wurde; ἔριν συμβάλλειν, λύειν, Eur.Med. 521 Phoen. 81; αἱματόεσσα, αἱματηρά, Aesch.Ag. 682 Ch. 467; κατασβέσαι ἔριν Soph.OC. 423, der φόνοι, στάσις, ἔρις, μάχαι vrbdt, 1235; ἔσται μεγάλης ἔριδός τις ἀγών Ai. 1142; εἰς ἔριν ἐλθεῖν, in Streit gerathen, Ar.Ra. 877; ἐμπίπτειν εἰς ἔριν Eur.IA. 377; εἰς ἔριν ἀφικνεῖσθαί τινι 319; ἐν πολλῇ ἔριδι ἦσαν Thuc. 2, 21; πρὸς ἀλλήλους 6, 35; ἐγένετο ἔρις ἀνθρώποις, mit folgendem μή c. inf., 2, 54; ἔρις καὶ μάχη Plat. Hipp. mai. 294 d; ἔριν ἔχειν Legg. V, 736 c; οὐ κατ' ἔριν, nicht im Streit, Critia. 109 b; ἔριδος ἕνεκα, aus Streitsucht, Soph. 237 b; ἔριδι, οὐ διαλέκτῳ πρὸς ἀλλήλους χρώμενοι Rep. V, 454 a, Wortstreit, Wortgezänk, im Ggstz des eigentlichen Disputierens, u. so oft Plut. u. a. Sp. Vgl. noch ἦν πολλὴ ἔρις καὶ ἄγνοια εἴτε Ἀμπρακιώτης τίς ἐστιν εἴτε Πελοποννήσιος, Thuc. 3, 11; ἔριν λόγων διδόναι ἀλλήλοις, Wechselgespräch untereinander anknüpfen, Eur.Ba. 715; – ἔριδες, Streitigkeiten, Zänkereien, ὅς με μετ' ἀπρήκτους ἔριδας καὶ νείκεα βάλλει Hom.Il. 2, 376; Ar. Th. 788; μεστὸν ἐρίδων Plat.Phlb. 49 a; ἀπὸ τῶν ἰδιωτικῶν ἐρίδων χρηματιζόμενος Soph. 225 e; δι' ἐρίδων εἶναί τινι, mit einem im Streit liegen, Plut. Cass. 23. – Bes. auch Wettkampf, Wettstreit, Wetteifer, ἔρις ἔργοιο, ἀέθλων, Wetteifer in der Arbeit, um die Kampfpreise, Hom.Od. 8, 210. 18, 366; ἔριδα προφέρειν, προφέρεσθαι, wetteifern, 6, 92; ἔριν στῆσαι ἔν τισι, 16, 292. 19, 11; Hes.Op. 11 sqq. unterscheidet den Wettstreit im Guten u. den bösen Streit; χαλεπὰ δ' ἔρις ἀνθρώποις ὁμιλεῖν κρεσσόνων Pind.N. 10, 72; νικᾷ δ' ἀγαθῶν ἔρις ἡμετέρα διὰ παντός Aesch.Eu. 932; Suppl. 635; Διὸς βρονταῖσιν εἰς ἔριν κτυπεῖν, mit dem Donner des Zeus um die Wette krachen, Eur.Cyc. 328; ὅπλων, καλλονᾶς, Hel. 100. 1307; ἀμφί τινι, Hdt. 6, 129; κατ' ἔριν τῶν Αθηναίων, aus Wettstreit, Rivalität mit den Athenern, 5, 88; τοῖς ἀρίστοις οἱ ἀγῶνες οὗτοι πρὸς ἀλλήλους καὶ ἔριδας καὶ φιλονεικίας ἐνέβαλλον, erregten Wetteifer unter ihnen, Xen.Cyr. 8, 2, 26; τοὺς ἡβῶντας εἰς ἔριν συμβάλλειν περὶ ἀρετῆς Lac. 4, 2; εἰς ἔριν μάχης πρὸς τοὺς πεπαιδευμένους ὁρμᾶσθαι, um die Wette mit den Gebildeten in den Kampf eilen, Cyr. 2, 3, 15. – Über die personifizierte Ἔρις s. nom. pr. |