| ἐκπίπτω (s. πίπτω), herausfallen, herabfallen, herabstürzen; σκῆπτρον δέ οἱ ἔκπεσε χειρός, fiel ihm aus der Hand, Hom.Od. 14, 31; δίφρου, ἵππων, Hom.Il. 11, 179. 13, 399, wie δίφρων Soph.El. 739; ἀντύγων ἄπο Eur.Ph. 1193; ἐκ τοῦ τρήματος Ar.Lys. 419; ἐκ τοῦ ἐπιτηδεύματος Plat.R. VI, 495 a. Oft absol., θαλερὸν δέ οἱ ἔκπεσε δάκρυ, entfiel ihm, Hom.Od. 16, 16. Von Bäumen, umfallen, Theophr. - Von Flüssen, sich ergießen. – Von Soldaten, einen Ausfall machen, Hdt. 9, 74; ἐξ οἰκίας ἐκπεσόντες ξίφη ἔχοντες σφαγὰς ποιοῦσι Xen.HG. 3, 2, 27; An. 5, 2, 18 u. öfter, wie Sp., z. B. Pol. 12, 19, 6. – Oft liegt darin der passive Begriff vertrieben werden, verdrängt werden, πρὶν ἂν Ζεὺς ἐκπέσῃ τυραννίδος Aesch.Pr. 758, vgl. 759. 950 (πρὸς ὧν, womit zu vgl. Soph. κρεῖσσον γὰρ πρὸς ἀνδρὸς ἐκπεσεῖν, d. i. überwunden werden, Antig. 675); 959; ἄθαπτος ἐκπέσοι χθονός, aus dem Lande geworfen werden, Soph.Aj. 1156, vgl. O. C. 770, ins Exil gehen; οἱ Κόλχοι ἐκπεπτωκότες τῶν οἰκιῶν, aus ihren Wohnsitzen vertrieben, Xen.An. 5, 2, 1; πολέμῳ ἢ στάσει ἐκπ. Thuc. 1, 2; absol., οἱ ἐκπεσόντες, die Exilierten, Verbannten; Plat. vrbdt τινὲς τῶν ἐπιθυμιῶν αἱ μὲν διεφθάρησαν, αἱ δὲ καὶ ἐξέπεσον Rep. VIII, 560 a; ἐκπίπτειν ὑπὸ Μήδων ἐκ Πελοποννήσου, durch die Meder vertrieben werden, Hdt. 8, 141; ἐκπεσόντες ὑπὸ τοῦ πλήθους Thuc. 4, 66; ὑπ' ἐκείνου βίᾳ ἐκ τῆς μισθώσεως Dem. 37, 6. – abkommen, ἐκ τῆς ὁδοῦ, Xen., ans Land geworfen, verschlagen werden, ἐκ δ' ἔπεσον θυμηγερέων Hom.Od. 7, 283; ναυαγὸς ἐξέπεσον εἰς γῆν τήνδε Eur.Hel. 409; πρὸς πέτραις 1211; κατὰ θάλατταν ἐκπ. πρὸς τὴν χώραν Plat.Lg. IX, 866 c; ἐς τὸν λιμένα Thuc. 2, 92; vgl. Xen.An. 6, 2, 2; auch von Sachen, 7, 5, 13. – einer Sache verlustig gehen, sie verlieren; ἐκπ. ἐκ τῆς δόξης Isoc. 5, 64; ἐκ τῶν ἐόντων Hdt. 3, 14; ἀπὸ τῶν ἐλπίδων aufgeben, Thuc. 8, 81. – Von Theaterstücken, durchfallen, Arist.poet. 24; von Dichtern u. Schauspielern, ἐξέπιπτες, ἐγὼ δὲ ἐσύριττον Dem. 18, 265; ἐκπίπτοντες καὶ συριττόμενοι Luc. pro merc. cond. 5. Von Rednern, die sich nicht in der Volksgunst halten können, Plat.Grg. 527 a; ὁ λόγος ἡμῖν ἐκπεσὼν οἰχήσεται, wird durchfallen, Phil. 13 d; in der Rede stecken bleiben, Luc. Nigr. 35; ἐκπίπτειν τοῦ λόγου, herauskommen, Aesch. 2, 34. – ausschlagen, ausfallen, ἡ τοῖς Συρακουσίοις στάσις ἐς φίλια ἐξεπεπτώκει Thuc. 7, 50; ἐς ἀλλότριον εἶδος, ausarten in, Plat.R. VI, 497 b; νῦν ἐπὶ τοσοῦτον ἐκπεπτώκαμεν ὥστε κατακεῖσθαι δαινύμενοι Ath. I, 18 c; ἐς λήθην τινός, vergessen, Aesch. 1, 179. – Αἱ ψῆφοι ἐξέπεσον, wurden ausgeschüttet, Xen.Smp. 5, 10. – ein Orakel wird von einem Orte aus erteilt, aus dem Heiligtum, ψευδεῖς εἰσιν οἱ νῦν ἐκπίπτοντες ἐκεῖ χρησμοί Luc. Alex. 43; vgl. D.L. 1, 32; φωνὴ ἐξ ἄλσους, tönt aus dem Hain hervor, Plut. Popl. 9. – Allgemeiner, auskommen, unter die Leute kommen, bekannt werden, ἐς ἀνθρώπους Plat. Ep. II, 314 a; ταύτης τῆς ἀποκρίσεως ἐκπεσούσης Pol. 31, 8, 10. |