| αὐτόφορτος, 1) mit eigner Last beladen, die Last selbst tragend, Aesch.Ch. 664; Soph. frg. 250; Hes. erkl. αὐτοδιάκονος, aus Cratin. kom. für τοὺς τὰ κοινὰ φορτιζομένους. – 2) ναῦς ἀπόλωλε αὐτόφορτος, samt der Ladung, Plut. tranq. an. 6; Aem. Paul. 9. |