|
Seneca: De constantia
sapientis
(dial.2,5,4-5,5)
Sen. De constantia sapientis
(dial. II, 5,4-5,5): |
|
Den
Weisen berührt kein Unrecht |
Sapiens nihil perdere
potest; omnia in se reposuit, nihil fortunae credit, bona sua in
solido habet contentus virtute, quae fortuitis non indiget ideoque
nec augeri nec minui potest. Nam et in summum perducta incrementi
non habent locum et nihil eripit fortuna, nisi quod dedit; virtutem
autem non dat, ideo nec detrahit - libera est, inviolabilis, immota,
inconcussa, sic contra casus indurata, ut ne inclinari quidem, nedum
vinci possit. |
Der Weise kann
nichts verlieren; er hat alles in sich verlegt, nichts überlässt
er dem Glück, seine Güter hat er in Sicherheit zufrieden
mit seiner Tugend, die Zufälligem nicht bedarf und deswegen
weder wachsen noch geringer werden kann. Denn was zur Vollendung
geführt ist, hat keine Möglichkeit zu wachsen; und das
Glück entreißt höchstens, was es gegeben hat; die
Tugend aber gibt es nicht, und entzieht sie deswegen auch nicht
- sie ist frei, unverletzlich, unbeweglich, unerschütterlich,
so gegen Schicksalsschläge gefeit, dass sie nicht einmal gebeugt,
geschweige denn überwunden werden könnte. |
Adversus apparatus terribilium
rectos oculos tenet, nihil ex vultu mutat, sive illi dura sive secunda
ostentantur. Itaque nihil perdet, quod perire sensurus sit. Unius
enim in possessione virtutis est, ex qua depelli numquam potest,
ceteris precario utitur: quis autem iactura movetur alieni? Quodsi
iniuria nihil laedere potest ex his, quae propria sapientis sunt,
quia salva virtute sua salva sunt, iniuria sapienti non potest fieri. |
Gegenüber
Vorbereitungen zu Schrecklichem hält er (der Weise) die Augen
gerade, nichts ändert sich an seinem Blick, möge es ihm
hart, möge es günstig erscheinen. Deshalb wird er nichts
verlieren, was er als Verlust empfindet. Denn er besitzt allein
die Tugend, ein Besitz, aus dem er niemals verjagt werden kann,
das übrige nutzt er auf Widerruf: Wer wird aber vom Verlust
fremden Gutes betroffen? Wenn aber Unrecht nichts von dem beschädigen
kann, was Eigentum des Weisen ist, weil sein Eigentum, ist die Tugend
nur heil, heil ist, kann Unrecht dem Weisen nicht widerfahren. |
| Nihil cogor,
nihil patior invitus, nec servio deo sed assentior, eo quidem magis
quod scio omnia certa et in aeternum dicta lege decurrere. Fata nos
ducunt et quantum cuique temporis restat prima nascentium hora disposuit.
Causa pendet ex causa, privata ac publica longus ordo rerum trahit:
ideo fortiter omne patiendum est quia non, ut putamus, incidunt cuncta
sed veniunt. Olim constitutum est quid gaudeas, quid fleas, et quamvis
magna videatur varietate singulorum vita distingui, summa in unum
venit: accipimus peritura perituri. Quid itaque indignamur? quid querimur?
ad hoc parati sumus. Utatur ut vult suis natura corporibus: nos laeti
ad omnia et fortes cogitemus nihil perire de nostro. Quid est boni
viri? praebere se fato. Grande solacium est cum universo rapi; quidquid
est quod nos sic vivere, sic mori iussit, eadem necessitate et deos
alligat. Inrevocabilis humana pariter ac divina cursus vehit: ille
ipse omnium conditor et rector scripsit quidem fata, sed sequitur;
semper paret, semel iussit. |
© 2000 - 2012 - /lattxt/Sen.sap.5.4.php - Letzte Aktualisierung: 14.12.2011 - 18:07 |
|