A

B

C

D

E

F

G

H

I

K

L

M

N

O

P

Q

R

S

T

U

V

X

Y

Z

α

β

γ

δ

ε

ζ

η

θ

ι

κ

λ

μ

ν

ξ

ο

π

ρ

σ

τ

υ

φ

χ

ψ

ω

44 πάντων γὰρ πραγμάτων ὀξύτατόν ἐστιν ἡ Φήμη· δι' ἀέρος ἄπεισιν ἀκωλύτους ἔχουσα τὰς ὁδούς Das aller schnellste ist das Gerücht; ungehinderten Weges stürmt es durch die Luft. Charit.Kall.3,2,7
804 πάντων μὲν κρατέειν ἐθέλει, πάντεσσι δ' ἀνάσσειν Allen will er gebieten im Heer, und alle beherrschen. Hom.Il.1,288
848 πάντα γυναῖκες ἴσαντι, καὶ ὡς Ζεὺς ἠγάγεθ' Ἥραν. Alles ist Weibern bekannt, auch wie sich Zeus Hera vermählte. Theokr.eid.15,64
367 πάντα κάλων ἐκτείνειν alle Segel aufspannen (plenissimis (plenis) velis (navigare) CZenob.5,62 (ic.dom.10,24; Petron.45)
43 πόλεμος γὰρ ἀναβολὴν οὐ περιμένει. Denn Krieg kann nicht warten. Charit.Kall.8,6,5
858 πᾶν τὸ δαιμόνιον μεταξύ ἐστι θεοῦ τε καὶ θνητοῦ. Alles Daimonische liegt in der Mitte zwischen Gott und Mensch. Plat.Symp.202e
816 πᾷ ποκ' ἄρ' ἦσθ', ὅκα Δάφνις ἐτάκετο, πᾷ ποκα Νύμφαι; Wo ihr Nymphen nur wart, als Daphnis verschmachtete, wo nur? Theokr.eid.1,66
840 πᾷ τὰς φρένας ἐκπεπότασαι; Wo schwärmst du mit deinen Gedanken? Theokr.eid.11,72
711 πῆμα κακὸς γείτων, ὅσσον τ' ἀγαθὸς μέγ' ὄνειαρ· Fluch ist ein tückischer Nachbar, so groß wie ein redlicher Segen. Hes.erg.346
52 πρὸς τὴν Τύχην μόνην οὐδὲν ἰσχύει λογισμὸς ἀνθρώπου· φιλόνεικος γὰρ ἡ δαίμων, καὶ οὐδὲν ἀνέλπιστον παρ' αὐτῇ. Allein gegen Tyche ist menschliche Vernunft machtlos; denn die Gottheit ist streitsüchtig und man muss mit allem rechnen. Charit.Kall.2,8,3
851 πασάμενος ἐπίτασσε. Wo du Herr bist, befiehl! Theokr.eid.15,90
766 παντὶ τρόπῳ ἄμεινόν ἐστιν δίκαιον εἶναι ἢ ἄδικον. In jedem Fall ist es besser gerecht als ungerecht zu sein. (Sokrates) Plat.Polit.357b
847 πείρᾳ θην πάντα τελεῖται. Versuch führt alles zum Ziel ja. (Wer wagt, gewinnt.) Theokr.eid.15,62
45 πενθοῦντί οὐ πρέπει πομπή Nicht ziemt dem Trauernden Festlichkeit Charit.Kall.2,3,4
604 Πάντ’ ἀνακαλύπτων ὁ χρόνος πρὸς φῶς φέρει. Die Zeit deckt alles auf und bringt es an den Tag. – Omnia revelans tempus in lucem eruit. Men.Mon.459
603 Πάντως γὰρ ὁ σοφὸς εὐτελείας ἀνέχεται. Auf jeden Fall erträgt der Weise Einfachheit. – Vel vilitatem, sapiens qui sit, sustinet. Men.Mon.458
599 Πένης ὑπάρχων μὴ φρόνει τὰ πλουσίων. Als Armer pflege nicht der Reichen Denkungsart! – In paupertate spiritus fuge divitum! Men.Mon.454
605 Πένητας ἀργοὺς οὐ τρέφει ῥᾳθυμία. Den trägen Armen nährt nicht seine Arbeitsscheu. – Desidia nescit educare pauperem. Men.Mon.460
73 Πίθηκος ἐν πορφύρᾳ Ein Affe im Purpurgewand Diogen.7,49 (Apostol.14,32)
607 Πᾶσιν γὰρ εὖ φρονοῦσι συμμαχεῖ τύχη. Mit allen, die klug denken, steht das Glück im Bund. – Sapientibus Fortuna se fert opiferam. Men.Mon.462
596 Πρὸς υἱὸν ὀργὴν οὐκ ἔχει χρηστὸς πατήρ. Ein guter Vater zürnt nicht gegen seinen Sohn. – Boni parentis ira nulla in filium. Men.Mon.451
67 Πρὸς κέντρα λακτίζειν Mit den Hufen gegen den Stachel ausschlagen (lecken) Zenob.5,70 (Apostol.14,100)
593 Πρᾶττε τὰ σαυτοῦ, μὴ τὰ τῶν ἄλλων φρόνει. (Πράττων τὰ σαυτοῦ, μὴ τὰ τῶν ἄλλων σκόπει.) Tu deine Pflicht, um die der andren sorg’ dich nicht! – Tuas res age; alienas ne curaveris! Men.Mon.448
826 Πρῶκας σιτίζεται ὥσπερ ὁ τέττιξ. Er nährt sich von Tautropfen wie die Zikade. Theokr.eid.4,16
597 Πατὴρ οὐχ ὁ γεννήσας, ἀλλ’ ὁ θρέψας σε. Πατὴρ ὁ θρέψας κοὐχ ὁ γεννήσας πατήρ.) Dein Vater ist, wer Nahrung dir, nicht Leben gab. (Nicht Vater ist, wer Leben, sondern Nahrung gab.) – Non qui te genuit, est qui nutrivit pater. Men.Mon.452
602 Παθητός (ποθητός) ἐστι πᾶς τις εὐπροσήγορος. Leicht ansprechbar ist jeder, der gelitten hat (den man sich ersehnt). – Facile alloqueris omnem, qui passu’st mala. Men.Mon.457
361 Παλαίσμαθ’ ἡμῶν ὁ βίος Kampf ist unser Leben Eur.Hik.550
589 Πανήγυριν νόμιζε τόνδε τὸν βίον. Als eine Festversammlung sieh dies Leben an! – Mercatum crede tempus hoc, quod vivitur. Men.Mon.444
114 Πανεπιδημία τίς ἐστιν ὁ βίος Eine Art Pilgerfahrt ist unser Leben (peregrinatio quaedam est vita) Plat.Axioch.365b
802 Περὶ ὄνου σκιᾶς. Um des Esels Schatten (streiten). Aristoph.Vesp.191
600 Πενία δ’ ἄτιμον καὶ τὸν εὐγενῆ ποιεῖ. Die Armut nimmt selbst dem, der edel ist, die Ehr’. – Pauper inhonorus, genere sit clarus licet. Men.Mon.455
595 Πενίας βαρύτερον οὐδέν ἐστι φορτίον. Als Armut gibt es keine Last, die schwerer wiegt. – Onus est inopia longe gravius ceteris. Men.Mon.450
606 Πενίαν φέρειν καὶ γῆράς ἐστι δύσκολον. Im Alter Armut zu ertragen ist gar schwer. – Tolerare inopiam cum senectute arduum est. Men.Mon.461
608 Πενίαν φέρειν οὐ παντός, ἀλλ’ ἀνδρὸς σοφοῦ. Nicht jeder meistert Armut, nur der weise Mann. – Perferre inopiam non nisi sapientium est. Men.Mon.463
96 Πλείους προσκυνοῦσι τὸν ἥλιον ἀνατέλλοντα ἢ δύνοντα Mehr verehren die aufgehende als die untergehende Sonne (plures adorant solem orientem quam occidentem) Apostol.14,35
83 Πλούτου δ’ οὐδὲν τέρμα πεφασμένον ἀνθρωποίσι Grenzenlos aber ist den Menschen die Gier nach dem Reichtum (Non est fixus opum finis mortalibus ullus) Plut.div.cup.4,524e
594 Πολλῶν ὁ καιρὸς γίγνεται διδάσκαλος. Zum Lehrer wird für viele die Gelegenheit. – Rebus magistra plurimis occasio. Men.Mon.449
592 Πολλοὶ μὲν εὐτυχοῦσιν, οὐ φρονοῦσι δέ. Viele sind im Glück und doch nicht bei Verstand. – Multis adest fortuna, non prudentia. Men.Mon.447
588 Πολλοὺς ὁ πόλεμος δι’ ὀλίγους ἀπώλεσεν. Der Krieg vernichtet viele wegen weniger. – Bellum paucorum gratia aufert plurimos. Men.Mon.443
591 Πολλοὺς ὁ καιρὸς οὐκ ὄντας ποιεῖ φίλους. (Πολλοὺς ὁ καιρὸς ἄνδρας οὐκ ὄντας ποιεῖ.) Die rechte Zeit macht manchen, der’s nicht ist, zum Freund. – Occasione amicus fit, qui non fuit. (Die rechte Zeit macht manchen, der’s nicht ist, zum Mann.) Men.Mon.446
590 Πολλοὺς τρέφειν εἴωθε τἀδικήματα. Gar viele sind’s, die Unrechttun zu nähren pflegt. – Multos consuevit alere iniuria et nefas. Men.Mon.445
598 Πονηρὸν ἄνδρα μηδέποτε ποιοῦ φίλον. (μηδέπω κτήσῃ φίλον). Nimm niemals einen schlechten Mann zum Freunde dir! – Tibi numquam amicum facito moratum male! Men.Mon.453
601 Πονηρός ἐστι πᾶς ἀχάριστος ἄνθρωπος. (Πονηρός ἐστ’ ἄνθρωπος πᾶς τις † ἀχάριστος.) Ein jeder Mensch, der Dankbarkeit nicht kennt, ist schlecht. – Ingratus omnis homo non est, quin sit malus. Men.Mon.456
363 εἰς ἀσθενοῦντα ἀσθενῶν ἐλήλυθα Als Kranker bin ich zu einem Kranken gekommen (wir teilen unser Leid) Zenob.3,56

[ Homepage | Inhalt | News | Hellas 2000 | Stilistik | Latein | Latein | Lat.Textstellen | Griechisch | Griech.Textstellen  | Varia | Mythologie | Ethik | Links | Literaturabfrage | Forum zur Homepage | Spende | Passwort | Feedback ]

Suche unterstützt von FreeFind

Welche Datenbank?   Wonach sortiert?   Max. Anzahl Welche Suchbegriffe?        

Zurück
Site-Suche mit Google
bottom © 2000 - 2012 - Letzte Aktualisierung: 23.12.2008 - 21:34