Nullam, Vare, sacra vite prius severis arborem  
circa mite solum Tiburis et moenia Catili. 
siccis omnia nam dura deus proposuit neque 
mordaces aliter diffugiunt sollicitudines. 
quis post vina gravem militiam aut pauperiem crepat?

Μηδὲν ἄλλο φυτεύσῃς πρότερον δένδρεον ἀμπέλω
Τίβουρτος πεδίῳ πίονι πρὸς τείχεσι Κατίλου,
Βᾶρε· νηφαλίοις πάντα τιθεῖσ’ ἀθάνατοι πόνον·
οὺδἐν ἄλλο σοβεῖ θυμοβόρον κῆδος ἀπὸ φρενῶν.
τίς πικροὺς πολέμους, εἰ πίεται, τίς πενίαν κακὴν

quis non te potius, Bacche pater, teque, decens Venus? 
ac ne quis modici transiliat munera Liberi, 
Centaurea monet cum Lapithis rixa super mero 
debellata, monet Sithoniis non levis Euhius, 
cum fas atque nefas exiguo fine libidinum

μᾶλλον, ἢ σέ, πάτερ Βάκχε, θροεῖ, ἢ σέ, καλὴ Κύπρι;
μὴ δέ τις Διονύσου πόσιος μετρὸν ὑπερβάλῃ,
Κενταύρων τε φοβεῖ καὶ Λαπιθῶν συμποσίῳ μάχη
ἐμμιχθεῖσα· φοβεῖ Σιθονίοις Βάκχος ἀμείλιχος
ἀλλάξασι δικῶν κἀδικίων ὕβρεσι πείρατα

discernunt avidi. non ego te, candide Bassareu, 
invitum quatiam nec variis obsita frondibus     
sub divum rapiam. saeva tene cum Berecyntio 
cornu tympana, quae subsequitur caecus amor sui 
et tollens vacuum plus nimio gloria verticem

αἰναῖς· αὐτὰρ ἐγώ σ’ οὐκ ἐλελίξω ποτέ, Βάσσαρε,
ἄκοντ’· οὐδὲ κλαδοῖς καλλιπετήλοισι κεκρυμμένα
εἰς φῶς ἐκφανέω· παῦε κερᾷ σὺν Βερεκυνθίῳ
τυμπάνων πατάγους, οἷς τ’ ἐφομάρτησε φιλαυτία
τυφλή, καὶ κεφαλὴν αἰρομένη δόξα κενόφρονα

arcanique fides prodiga, perlucidior vitro.

καὶ τἄφραστα διαυγῶσ’, ὑάλου μᾶλλον, ἀπιστία.