- His Caesar ita respondit: Eo sibi minus dubitationis
dari, quod eas res, quas legati Helvetii
commemorassent, memoria teneret, atque eo gravius
ferre, quo minus merito populi Romani
accidissent;
- qui si alicuius iniuriae sibi conscius fuisset, non fuisse difficile
cavere; sed eo deceptum, quod neque commissum a se intellegeret, quare
timeret, neque sine causa timendum putaret.
- Quodsi veteris contumeliae oblivisci vellet,
num etiam recentium iniuriarum, quod
eo invito iter per provinciam per vim temptassent, quod Haeduos, quod
Ambarros, quod Allobroges
vexassent, memoriam deponere posse?
- Quod sua victoria tam insolenter gloriarentur quodque tam diu se
impune iniurias tulisse admirarentur, eodem pertinere.
- Consuesse enim deos immortales, quo gravius homines
ex commutatione rerum doleant, quos pro scelere eorum ulcisci velint,
his secundiores interdum res et diuturniorem impunitatem concedere.
- Cum ea ita sint, tamen, si obsides ab iis sibi
dentur, uti ea, quae polliceantur, facturos intellegat, et si Haeduis
de iniuriis, quas ipsis sociisque eorum intulerint, item si Allobrogibus
satisfaciant, sese cum iis pacem esse facturum.
- Divico respondit:
Ita Helvetios a maioribus
suis institutos esse, ut obsides accipere, non dare consuerint; cuius
rei populum Romanum esse testem. Hoc responso dato discessit.
|