|
|
| |
| |
Magna nobis pueris, Quinte frater, si memoria
tenes, opinio fuit L. Crassum non plus attigisse doctrinae, quam quantum
prima illa puerili institutione potuisset;
M. autem Antonium omnino omnis eruditionis expertem atque ignarum fuisse;
erantque multi qui, quamquam non ita se rem habere arbitrarentur, tamen,
quo facilius nos incensos studio discendi a doctrina deterrerent, libenter
id, quod dixi, de illis oratoribus praedicarent, ut, si homines non eruditi
summam essent prudentiam atque incredibilem eloquentiam consecuti, inanis
omnis noster esse labor et stultum in nobis erudiendis patris nostri, optimi
ac prudentissimi viri, studium videretur. |
| |
Quos tum, ut pueri, refutare domesticis testibus
patre et C. Aculeone propinquo nostro et L. Cicerone patruo solebamus, quod
de Crasso pater et Aculeo, quocum erat nostra matertera, quem Crassus dilexit
ex omnibus plurimum, et patruus, qui cum Antonio in Ciliciam profectus una
decesserat, multa nobis de eius studio et doctrina saepe narravit; cumque
nos cum consobrinis nostris, Aculeonis filiis, et ea disceremus, quae Crasso
placerent, et ab eis doctoribus, quibus ille uteretur, erudiremur, etiam
illud saepe intelleximus, cum essemus eius domi, quod vel pueri sentire
poteramus, illum et Graece sic loqui, nullam ut nosse aliam linguam videretur,
et doctoribus nostris ea ponere in percontando eaque ipsum omni in sermone
tractare, ut nihil esse ei novum, nihil inauditum videretur. |
|
De Antonio vero, quamquam saepe ex humanissimo
homine patruo nostro acceperamus, quem ad modum ille vel Athenis vel Rhodi
se doctissimorum hominum sermonibus dedisset, tamen ipse adulescentulus,
quantum illius ineuntis aetatis meae patiebatur pudor, multa ex eo saepe
quaesivi. Non erit profecto tibi, quod scribo, hoc novum; nam iam tum ex
me audiebas mihi illum ex multis variisque sermonibus nullius rei, quae
quidem esset in eis artibus, de quibus aliquid existimare possem, rudem
aut ignarum esse visum. |
|
Sed fuit hoc in utroque eorum, ut Crassus non
tam existimari vellet non didicisse, quam illa despicere et nostrorum hominum
in omni genere prudentiam Graecis anteferre; Antonius autem probabiliorem
hoc populo orationem fore censebat suam, si omnino didicisse numquam putaretur;
atque ita se uterque graviorem fore, si alter contemnere, alter ne nosse
quidem Graecos videretur. |
| |
Quorum consilium quale fuerit, nihil sane ad
hoc tempus; illud autem est huius institutae scriptionis ac temporis, neminem
eloquentia non modo sine dicendi doctrina, sed ne sine omni quidem sapientia
florere umquam et praestare potuisse. Etenim ceterae fere artes se ipsae
per se tuentur singulae; bene dicere autem, quod est scienter et perite
et ornate dicere, non habet definitam aliquam regionem, cuius terminis saepta
teneatur: omnia, quaecumque in hominum disceptationem cadere possunt, bene
sunt ei dicenda, qui hoc se posse profitetur, aut eloquentiae nomen relinquendum
est. |
|
Qua re equidem et in nostra civitate et in ipsa
Graecia, quae semper haec summa duxit, multos et ingeniis eximiis et magna
laude dicendi sine summa rerum omnium scientia fuisse fateor; talem vero
exsistere eloquentiam, qualis fuit in Crasso et Antonio, non cognitis rebus
omnibus, quae ad tantam prudentiam pertinerent, tantamque dicendi copiam,
quanta in illis fuit, non potuisse confirmo. |
| |
Quo etiam feci libentius, ut eum sermonem, quem
illi quondam inter se de his rebus habuissent, mandarem litteris, vel ut
illa opinio, quae semper fuisset, tolleretur, alterum non doctissimum, alterum
plane indoctum fuisse; vel ut ea, quae existimarem a summis oratoribus de
eloquentia divinitus esse dicta, custodirem litteris, si ullo modo adsequi
complectique potuissem; vel me hercule etiam ut laudem eorum iam prope senescentem,
quantum ego possem, ab oblivione hominum atque a silentio vindicarem. |
|
Nam si ex scriptis cognosci ipsi suis potuissent,
minus hoc fortasse mihi esse putassem laborandum; sed cum alter non multum,
quod quidem exstaret, et id ipsum adulescens, alter nihil admodum scripti
reliquisset, deberi hoc a me tantis hominum ingeniis putavi, ut, cum etiam
nunc vivam illorum memoriam teneremus, hanc immortalem redderem,
si possem. |
|
Quod hoc etiam spe adgredior maiore ad probandum,
quia non de Ser. Galbae aut C. Carbonis eloquentia scribo aliquid, in quo
liceat mihi fingere, si quid velim, nullius memoria iam me refellente, sed
edo haec eis cognoscenda, qui eos ipsos, de quibus loquor, saepe audierunt;
ut duos summos viros eis, qui neutrum illorum viderint, eorum, quibus ambo
illi oratores cogniti sint, vivorum et praesentium memoria teste commendemus.
|
| |
Nec vero te, carissime frater atque optime, rhetoricis
nunc quibusdam libris, quos tu agrestis putas, insequor ut erudiam; quid
enim tua potest esse oratione aut subtilius aut ornatius? Sed sive iudicio,
ut soles dicere, sive, ut ille pater eloquentiae de se Isocrates scripsit
ipse, pudore a dicendo et timiditate ingenua quadam refugisti, sive, ut
ipse iocari soleo, unum putasti satis esse non modo in una familia rhetorem,
sed paene in tota civitate, non tamen arbitror tibi hos libros in eo fore
genere, quod merito propter eorum, qui de dicendi ratione disputarunt, ieiunitatem
bonarum artium possit inludi; |
| |
nihil enim mihi quidem videtur in Crassi et Antoni
sermone esse praeteritum, quod quisquam summis ingeniis, acerrimis studiis,
optima doctrina, maximo usu cognosci ac percipi potuisse arbitraretur, quod
tu facillime poteris iudicare, qui prudentiam rationemque dicendi per te
ipsum, usum autem per nos percipere voluisti. Sed quo citius hoc, quod suscepimus,
non mediocre munus conficere possimus, omissa nostra adhortatione ad eorum,
quos proposuimus, sermonem disputationemque veniamus. |
| |
Postero igitur die, quam illa erant acta, hora
fere secunda, cum etiam tum in lecto Crassus esset et apud eum Sulpicius
sederet, Antonius autem inambularet cum Cotta in porticu, repente eo Q.
Catulus senex cum C. Iulio fratre venit; quod ubi audivit, commotus Crassus
surrexit omnesque admirati maiorem aliquam esse causam eorum adventus suspicati
sunt. |
|
Qui cum inter se, ut ipsorum usus ferebat, amicissime
consalutassent: 'quid vos tandem?' Crassus 'num quidnam' inquit 'novi?'
'Nihil sane,' inquit Catulus 'etenim vides esse ludos; sed - vel tu nos
ineptos licet' inquit 'vel molestos putes - cum ad me in Tusculanum' inquit
'heri vesperi venisset Caesar de Tusculano suo, dixit mihi a se Scaevolam
hinc euntem esse conventum, ex quo mira quaedam se audisse dicebat; te,
quem ego totiens omni ratione temptans ad disputandum elicere non potuissem,
permulta de eloquentia cum Antonio disseruisse et tamquam in schola prope
ad Graecorum consuetudinem disputasse: |
|
ita me frater exoravit ne ipsum quidem a studio
audiendi nimis abhorrentem, sed me hercule verentem, ne molesti vobis interveniremus,
ut huc secum venirem; etenim Scaevolam ita dicere aiebat, bonam partem sermonis
in hunc diem esse dilatam. Hoc tu si cupidius factum existimas, Caesari
attribues; si familiarius,
utrique nostrum; nos quidem, nisi forte molesti intervenimus, venisse delectat.' |
|
Tum Crassus 'equidem, quaecumque vos causa huc
attulisset, laetarer, cum apud me viderem homines mihi carissimos et amicissimos;
sed tamen, vere dicam, quaevis mallem fuisset, quam ista, quam dicis. Ego
enim, ut, quem ad modum sentio, loquar, numquam mihi minus quam hesterno
die placui; magis adeo id facilitate quam alia ulla culpa mea contigit,
qui, dum obsequor adulescentibus, me senem esse sum oblitus fecique id,
quod ne adulescens quidem feceram, ut eis de rebus, quae doctrina aliqua
continerentur, disputarem. Sed hoc tamen cecidit mihi peropportune, quod
transactis iam meis partibus ad Antonium audiendum venistis.' |
|
Tum Caesar 'equidem,' inquit 'Crasse, ita sum
cupidus in illa longiore te ac perpetua disputatione audiendi, ut, si id
mihi minus contingat, vel hoc sim cotidiano tuo sermone contentus; itaque
experiar equidem illud, ut ne Sulpicius familiaris
meus aut Cotta plus quam ego apud te valere videantur, et te exorabo profecto,
ut mihi quoque et Catulo tuae suavitatis aliquid impertias; sin tibi id
minus libebit, non te urgebo neque committam, ut, dum vereare tu ne sis
ineptus, me esse iudices.' |
|
Tum ille 'ego me hercule' inquit, 'Caesar, ex
omnibus Latinis verbis huius verbi vim vel maximam semper putavi; quem enim
nos ineptum vocamus, is mihi videtur ab hoc nomen habere ductum, quod non
sit aptus, idque in sermonis nostri consuetudine perlate patet; nam qui
aut tempus quid postulet non videt aut plura loquitur aut se ostentat aut
eorum, quibuscum est, vel dignitatis vel commodi rationem non habet aut
denique in aliquo genere aut inconcinnus aut multus est, is ineptus esse
dicitur. |
|
Hoc vitio
cumulata est eruditissima illa Graecorum natio; itaque quod vim huius mali
Graeci non vident, ne nomen quidem ei vitio
imposuerunt; ut enim quaeras omnia, quo modo Graeci ineptum appellent, non
reperies. Omnium autem ineptiarum, quae sunt innumerabiles, haud sciam an
nulla sit maior quam, ut illi solent, quocumque in loco, quoscumque inter
homines visum est, de rebus aut difficillimis aut non necessariis argutissime
disputare. Hoc nos ab istis adulescentibus facere inviti et recusantes heri
coacti sumus.' |
|
Tum Catulus 'ne Graeci quidem,' inquit 'Crasse,
qui in civitatibus suis clari et magni fuerunt, sicuti tu es nosque omnes
in nostra re publica volumus esse, horum Graecorum, qui se inculcant auribus
nostris, similes fuerunt, nec in otio sermones huius modi disputationesque
fugiebant. |
| |
Ac si tibi videntur, qui temporis, qui loci,
qui hominum rationem non habent, inepti, sicut debent videri, num tandem
aut locus hic non idoneus videtur, in quo porticus haec ipsa, ubi nunc ambulamus,
et palaestra et tot locis sessiones gymnasiorum et Graecorum disputationum
memoriam quodam modo commovent? Aut num importunum tempus in tanto otio,
quod et raro datur et nunc peroptato nobis datum est? Aut homines ab hoc
genere disputationis alieni, qui omnes ei sumus, ut sine his studiis vitam
nullam esse ducamus?' |
| |
'Omnia ista' inquit Crassus 'ego alio modo interpretor,
qui primum palaestram et sedes et porticus etiam ipsos, Catule, Graecos
exercitationis et delectationis causa non disputationis invenisse arbitror;
nam et saeculis multis ante gymnasia inventa sunt, quam in eis philosophi
garrire coeperunt, et hoc ipso tempore, cum omnia gymnasia philosophi teneant,
tamen eorum auditores discum audire quam philosophum malunt; qui simul ut
increpuit, in media oratione de maximis rebus et gravissimis disputantem
philosophum omnes unctionis causa relinquunt; ita levissimam delectationem
gravissimae, ut ipsi ferunt, utilitati anteponunt. |
|
Otium autem quod dicis esse, adsentior; verum
oti fructus est non contentio animi, sed relaxatio. Saepe ex socero meo
audivi, cum is diceret socerum suum Laelium semper fere cum Scipione solitum
rusticari eosque incredibiliter repuerascere esse solitos, cum rus ex urbe
tamquam e vinclis evolavissent. Non audeo dicere de talibus viris, sed tamen
ita solet narrare Scaevola, conchas eos et umbilicos ad Caietam et ad Laurentum
legere consuesse et ad omnem animi remissionem ludumque descendere. |
|
Sic enim res sese habet, ut, quem ad modum volucris
videmus procreationis atque utilitatis suae causa effingere et construere
nidos, easdem autem, cum aliquid effecerint, levandi laboris sui causa passim
ac libere solutas opere volitare, sic nostri animi negotiis forensibus atque
urbano
opere defessi gestiant ac volitare cupiant vacui cura ac labore. |
|
Itaque illud ego, quod in causa Curiana Scaevolae
dixi, non dixi secus ac sentiebam: nam "si," inquam "Scaevola,
nullum erit testamentum recte factum, nisi quod tu scripseris, omnes ad
te cives cum tabulis veniemus, omnium testamenta tu scribes unus. Quid igitur?"
inquam "quando ages negotium publicum? quando amicorum? quando tuum?
quando denique nihil ages?" Tum illud addidi "mihi enim liber
esse non videtur, qui non aliquando nihil agit." In qua permaneo, Catule,
sententia meque, cum huc veni, hoc ipsum nihil agere et plane cessare delectat.
|
|
Nam, quod addidisti tertium, vos esse eos, qui
vitam insuavem sine his studiis putaretis, id me non modo non hortatur ad
disputandum, sed etiam deterret. Nam ut C. Lucilius, homo doctus et perurbanus,
dicere solebat ea, quae scriberet neque se ab indoctissimis neque a doctissimis
legi velle, quod alteri nihil intellegerent, alteri plus fortasse quam ipse;
de quo etiam scripsit "Persium non curo legere," - hic fuit enim,
ut noramus, omnium fere nostrorum hominum doctissimus - "Laelium Decumum
volo," quem cognovimus virum bonum et non inlitteratum, sed nihil ad
Persium; sic ego, si iam mihi disputandum sit de his nostris studiis, nolim
equidem apud rusticos, sed multo minus apud vos; malo enim non intellegi
orationem meam quam reprehendi.' |
|
Tum Caesar 'equidem,' inquit 'Catule, iam mihi
videor navasse operam, quod huc venerim; nam haec ipsa recusatio disputationis
disputatio quaedam fuit mihi quidem periucunda. Sed cur impedimus Antonium,
cuius audio esse partis, ut de tota eloquentia disserat, quemque iam dudum
et Cotta et Sulpicius exspectat?' |
|
'Ego vero' inquit Crassus 'neque Antonium verbum
facere patiar et ipse obmutescam, nisi prius a vobis impetraro' - 'Quidnam?'
inquit Catulus. 'Ut hic sitis hodie.' Tum, cum ille dubitaret, quod ad fratrem
promiserat, 'ego' inquit Iulius 'pro utroque respondeo: sic faciemus; atque
ista quidem condicione, vel ut verbum nullum faceres, me teneres.' |
|
Hic Catulus adrisit et simul, 'praecisa' inquit
'mihi quidem est dubitatio, quoniam neque domi imperaram et hic, apud quem
eram futurus, sine mea sententia tam facile promisit.' Tum omnes oculos
in Antonium coniecerunt,
et ille 'audite vero, audite,' inquit 'hominem enim audietis de schola atque
a magistro et Graecis litteris eruditum, et eo quidem loquar confidentius,
quod Catulus auditor accessit, cui non solum nos Latini sermonis, sed etiam
Graeci ipsi solent suae linguae subtilitatem elegantiamque concedere. |
|
Sed quia tamen hoc totum, quicquid est, sive
artificium sive studium dicendi, nisi accessit os, nullum potest esse, docebo
vos, discipuli, id quod ipse non didici, quid de omni genere dicendi sentiam.'
|
| |
Hic postea quam adriserunt, 'res mihi videtur
esse' inquit 'facultate praeclara, arte mediocris; ars enim earum rerum
est, quae sciuntur; oratoris autem omnis actio opinionibus, non scientia,
continetur; nam et apud eos dicimus, qui nesciunt, et ea dicimus, quae nescimus
ipsi; itaque et illi alias aliud eisdem de rebus et sentiunt et iudicant
et nos contrarias saepe causas dicimus, non modo ut Crassus contra me dicat
aliquando aut ego contra Crassum, cum alterutri necesse sit falsum dicere,
sed etiam ut uterque nostrum eadem de re alias aliud defendat, cum plus
uno verum esse non possit. Ut igitur in eius modi re, quae mendacio nixa
sit, quae ad scientiam non saepe perveniat, quae opiniones hominum et saepe
errores aucupetur, ita dicam, si causam putatis esse, cur audiatis.' |
|
'Nos vero et valde quidem' Catulus inquit 'putamus
atque eo magis, quod nulla mihi ostentatione videris esse usurus; exorsus
es enim non gloriose, ut tu putas, magis a veritate, quam a nescio qua dignitate.'
|
|
'Ut igitur de ipso genere sum confessus,' inquit
Antonius 'artem esse non maximam, sic illud adfirmo, praecepta posse quaedam
dari peracuta ad pertractandos
animos hominum et ad excipiendas eorum voluntates. Huius rei scientiam si
quis volet magnam quandam artem esse dicere, non repugnabo; etenim cum plerique
temere ac nulla ratione causas in foro dicant, non nulli autem propter exercitationem
aut propter consuetudinem aliquam callidius
id faciant, non est dubium quin, si quis animadverterit, quid sit, qua re
alii melius quam alii dicant, id possit notare: ergo id qui toto in genere
fecerit, is si non plane artem, at quasi artem quandam invenerit. |
|
Atque utinam, ut mihi illa videor videre in foro
atque in causis, item nunc, quem ad modum ea reperirentur, possem vobis
exquirere! Sed de me videro; nunc hoc propono, quod mihi persuasi, quamvis
ars non sit, tamen nihil esse perfecto oratore praeclarius; nam ut usum
dicendi omittam, qui in omni pacata et libera civitate dominatur, tanta
oblectatio est in ipsa facultate dicendi, ut nihil hominum aut auribus aut
mentibus iucundius percipi possit. |
|
Qui enim cantus moderata oratione dulcior inveniri
potest? Quod carmen artificiosa verborum conclusione aptius? Qui actor imitanda
quam orator suscipienda veritate iucundior? Quid autem subtilius quam crebrae
acutaeque sententiae? Quid admirabilius quam res splendore inlustrata verborum?
Quid plenius quam omni genere rerum cumulata oratio? Neque ulla non propria
oratoris res est, quae quidem ornate dici graviterque debet. |
|
Huius est in dando consilio de maximis rebus
cum dignitate explicata
sententia; eiusdem et languentis populi incitatio et effrenati moderatio;
eadem facultate et fraus hominum ad perniciem et integritas ad salutem vocatur.
Quis cohortari ad virtutem ardentius, quis a vitiis
acrius revocare, quis vituperare improbos asperius, quis laudare bonos ornatius,
quis cupiditatem vehementius frangere accusando potest? Quis maerorem levare
mitius consolando? |
| |
Historia vero testis temporum, lux veritatis,
vita memoriae, magistra vitae, nuntia vetustatis, qua voce alia nisi oratoris
immortalitati commendatur? Nam si qua est ars alia, quae verborum aut faciendorum
aut legendorum scientiam profiteatur; aut si quisquam dicitur nisi orator
formare orationem eamque variare et distinguere quasi quibusdam verborum
sententiarumque insignibus; aut si via ulla nisi ab hac una arte traditur
aut argumentorum aut sententiarum aut denique discriptionis atque ordinis,
fateamur aut hoc, quod haec ars profiteatur, alienum esse aut cum alia aliqua
arte esse commune: |
|
sed si in hac una est ea ratio atque doctrina,
non, si qui aliarum artium bene locuti sunt, eo minus id est huius unius
proprium; sed ut orator de eis rebus, quae ceterarum artium sunt, si modo
eas cognovit, ut heri Crassus dicebat, optime potest dicere, sic ceterarum
artium homines ornatius illa sua dicunt, si quid ab hac arte didicerunt. |
|
Neque enim si de rusticis rebus agricola quispiam
aut etiam, id quod multi, medicus de morbis aut si de pingendo pictor aliquis
diserte scripserit aut dixerit, idcirco illius artis putanda est eloquentia;
in qua quia vis magna est in hominum ingeniis, eo multi etiam sine doctrina
aliquid omnium generum atque artium consequuntur; sed, quid cuiusque sit
proprium, etsi ex eo iudicari potest, cum videris, quid quaeque doceat,
tamen hoc certius esse nihil potest, quam quod omnes artes aliae sine eloquentia
suum munus praestare possunt, orator sine ea nomen obtinere suum non potest;
ut ceteri, si diserti sint, aliquid ab hoc habeant, hic, nisi domesticis
se instruxerit copiis, aliunde dicendi copiam petere non possit.' |
|
Tum Catulus 'etsi,' inquit 'Antoni, minime impediendus
est interpellatione iste cursus orationis tuae, patiere tamen mihique ignosces;
"non enim possum quin exclamem," ut ait ille in Trinummo: ita
vim oratoris cum exprimere subtiliter visus es, tum laudare copiosissime;
quod quidem eloquentem vel optime facere oportet, ut eloquentiam laudet;
debet enim ad eam laudandam ipsam illam adhibere, quam laudat. Sed perge
porro; tibi enim adsentior vestrum esse hoc totum diserte dicere, idque
si quis in alia arte faciat, eum adsumpto aliunde uti bono, non proprio
nec suo. |
| |
' Et Crassus 'nox te' inquit 'nobis, Antoni,
expolivit hominemque reddidit;
nam hesterno sermone unius cuiusdam operis, ut ait Caecilius, remigem aliquem
aut baiulum nobis oratorem descripseras, inopem quendam humanitatis atque
inurbanum.' Tum Antonius 'heri enim' inquit 'hoc mihi proposueram, ut, si
te refellissem, hos a te discipulos abducerem; nunc, Catulo audiente et
Caesare, videor debere non tam pugnare tecum quam quid ipse sentiam dicere. |
|
Sequitur igitur, quoniam nobis est hic, de quo
loquimur, in foro atque in oculis civium constituendus, ut videamus, quid
ei negoti demus cuique eum muneri velimus esse praepositum; nam Crassus
heri, cum vos, Catule et Caesar, non adessetis, posuit breviter in artis
distributione idem, quod Graeci plerique posuerunt, neque sane quid ipse
sentiret, sed quid ab illis diceretur, ostendit: duo prima genera quaestionum
esse, in quibus eloquentia versaretur, unum infinitum, alterum certum. |
|
Infinitum mihi videbatur id dicere, in quo aliquid
generatim quaereretur, hoc modo: expetendane esset eloquentia? expetendine
honores? Certum autem, in quo quid in personis et in constituta re et definita
quaereretur; cuius modi sunt, quae in foro atque in civium causis disceptationibusque
versantur. |
|
Ea mihi videntur aut in lite oranda aut in consilio
dando esse posita; nam illud tertium, quod et a Crasso tactum est et, ut
audio, ille ipse Aristoteles, qui haec maxime inlustravit, adiunxit, etiam
si opus est, minus est tamen necessarium.' 'Quidnam?' inquit Catulus; 'an
laudationes? Id enim video poni genus tertium.' |
|
'Ita,' inquit Antonius 'et in eo quidem genere
scio et me et omnis, qui adfuerunt, delectatos esse vehementer, cum a te
est Popilia, mater vestra, laudata, cui primum mulieri hunc honorem in nostra
civitate tributum puto. Sed non omnia, quaecumque loquimur, mihi videntur
ad artem et ad praecepta esse revocanda; |
|
ex eis enim fontibus, unde ad omnia ornamenta
dicendi praecepta sumuntur, licebit etiam laudationem ornare neque illa
elementa desiderare, quae ut nemo tradat, quis est qui nesciat, quae sint
in homine laudanda? Positis enim eis rebus, quas Crassus in illius orationis
suae, quam contra conlegam censor habuit, principio dixit: quae natura aut
fortuna darentur hominibus, in eis rebus se vinci posse animo aequo pati;
quae ipsi sibi homines parare possent, in eis rebus se pati non posse vinci;
qui laudabit quempiam, intelleget exponenda sibi esse fortunae bona; |
|
ea sunt generis, pecuniae, propinquorum, amicorum,
opum, valetudinis, formae, virium, ingeni et ceterarum rerum, quae sunt
aut corporis aut extraneae; si habuerit, bene rebus eis usum; si non habuerit,
sapienter caruisse; si amiserit, moderate tulisse; deinde, quid sapienter
is, quem laudet, quid liberaliter, quid fortiter, quid iuste, quid magnifice,
quid pie, quid grate, quid humaniter, quid denique cum aliqua virtute aut
fecerit aut tulerit: haec et quae sunt eius generis facile videbit, qui
volet laudare; et qui vituperare, contraria.' |
| |
'Cur igitur dubitas,' inquit Catulus, 'facere
hoc tertium genus, quoniam est in ratione rerum? Non enim, si est facilius,
eo de numero quoque est excerpendum.' 'Quia nolo,' inquit, 'omnia, quae
cadunt aliquando in oratorem, quamvis exigua sint, ea sic tractare, quasi
nihil possit dici sine praeceptis suis; |
|
nam et testimonium saepe dicendum est ac non
numquam etiam accuratius, ut mihi etiam necesse fuit in Sex. Titium, seditiosum
civem et turbulentum; explicavi
in eo testimonio dicendo omnia consilia consulatus mei, quibus illi tribuno
plebis pro re publica restitissem, quaeque ab eo contra rem publicam facta
arbitrarer, exposui; diu retentus sum, multa audivi, multa respondi. Num
igitur placet, cum de eloquentia praecipias, aliquid etiam de testimoniis
dicendis quasi in arte tradere?' 'Nihil sane' inquit Catulus 'necesse est.'
|
|
'Quid si, quod saepe summis viris accidit, mandata
sint exponenda aut in senatu ab imperatore aut ad imperatorem aut ad regem
aut ad populum aliquem a senatu, num quia genere orationis in eius modi
causis accuratiore est utendum, idcirco pars etiam haec causarum numeranda
videtur aut propriis praeceptis instruenda?' 'Minime vero,' inquit Catulus;
'non enim deerit homini diserto in eius modi rebus facultas ex ceteris rebus
et causis comparata.' |
|
'Ergo item' inquit 'illa, quae saepe diserte
agenda sunt et quae ego paulo ante, cum eloquentiam laudarem, dixi oratoris
esse, neque habent suum locum ullum in divisione partium neque certum praeceptorum
genus et agenda sunt non minus diserte, quam quae in lite dicuntur, obiurgatio,
cohortatio, consolatio, quorum nihil est, quod non summa dicendi ornamenta
desideret; sed ex artificio res istae praecepta non quaerunt.' 'Plane' inquit
Catulus 'adsentior.' |
|
'Age vero,' inquit Antonius 'qualis oratoris
et quanti hominis in dicendo putas esse historiam scribere?' 'Si, ut Graeci
scripserunt, summi,' inquit Catulus; 'si, ut nostri, nihil opus est oratore;
satis est non esse mendacem.' 'Atqui, ne nostros contemnas,' inquit Antonius,
'Graeci quoque ipsi sic initio scriptitarunt, ut noster Cato, ut Pictor,
ut Piso; |
| |
erat enim historia nihil aliud nisi annalium
confectio, cuius rei memoriaeque publicae retinendae causa ab initio rerum
Romanarum usque ad P. Mucium pontificem maximum res omnis singulorum annorum
mandabat litteris pontifex maximus referebatque in album et proponebat tabulam
domi, potestas ut esset populo cognoscendi, eique etiam nunc annales maximi
nominantur. |
|
Hanc similitudinem scribendi multi secuti sunt,
qui sine ullis ornamentis monumenta solum temporum, hominum, locorum gestarumque
rerum reliquerunt; itaque qualis apud Graecos Pherecydes, Hellanicus, Acusilas
fuit aliique permulti, talis noster Cato et Pictor et Piso, qui neque tenent,
quibus rebus ornetur oratio - modo enim huc ista sunt importata - et, dum
intellegatur quid dicant, unam dicendi laudem putant esse brevitatem. |
| |
Paulum se erexit et addidit maiorem historiae
sonum vocis vir optimus, Crassi familiaris,
Antipater; ceteri non exornatores rerum, sed tantum modo narratores fuerunt.'
'Est,' inquit Catulus 'ut dicis; sed iste ipse Caelius neque distinxit historiam
varietate colorum neque verborum conlocatione et tractu orationis leni et
aequabili perpolivit illud opus; sed ut homo neque doctus neque maxime aptus
ad dicendum, sicut potuit, dolavit; vicit tamen, ut dicis, superiores.'
|
|
'Minime mirum,' inquit Antonius 'si ista res
adhuc nostra lingua inlustrata non est; nemo enim studet eloquentiae nostrorum
hominum, nisi ut in causis atque in foro eluceat; apud Graecos autem eloquentissimi
homines remoti a causis forensibus cum ad ceteras res inlustris tum ad historiam
scribendam maxime se applicaverunt: namque et Herodotum illum, qui princeps
genus hoc ornavit, in causis nihil omnino versatum esse accepimus; atqui
tanta est eloquentia, ut me quidem, quantum ego Graece scripta intellegere
possum, magno opere delectet; et post illum Thucydides omnis dicendi artificio
mea sententia facile vicit; |
|
qui ita creber est rerum frequentia, ut verborum
prope numerum sententiarum numero consequatur, ita porro verbis est aptus
et pressus, ut nescias, utrum res oratione an verba sententiis inlustrentur:
atqui ne hunc quidem, quamquam est in re publica versatus, ex numero accepimus
eorum, qui causas dictitarunt; et hos ipsos libros tum scripsisse dicitur,
cum a re publica remotus atque, id quod optimo cuique Athenis accidere solitum
est, in exsilium pulsus esset; |
| |
hunc consecutus est Syracosius Philistus, qui,
cum Dionysi tyranni familiarissimus
esset, otium suum consumpsit in historia scribenda maximeque Thucydidem
est, ut mihi videtur, imitatus. Postea vero ex clarissima quasi rhetoris
officina duo praestantes ingenio, Theopompus et Ephorus ab Isocrate magistro
impulsi se ad historiam contulerunt; causas omnino numquam attigerunt. |
|
Denique etiam a philosophia profectus princeps
Xenophon, Socraticus ille, post ab Aristotele Callisthenes, comes Alexandri,
scripsit historiam, et is quidem rhetorico paene more; ille autem superior
leniore quodam sono est usus, et qui illum impetum oratoris non habeat,
vehemens fortasse minus, sed aliquanto tamen est, ut mihi quidem videtur,
dulcior. Minimus natu horum omnium Timaeus, quantum autem iudicare possum,
longe eruditissimus et rerum copia et sententiarum varietate abundantissimus
et ipsa compositione verborum non impolitus magnam eloquentiam ad scribendum
attulit, sed nullum usum forensem.' |
| |
Haec cum ille dixisset, 'quid est,' inquit 'Catule?'
Caesar; 'ubi sunt, qui Antonium Graece negant scire? Quot historicos nominavit!
Quam scienter, quam proprie de uno quoque dixit!' 'Id me hercule' inquit
Catulus 'admirans illud iam mirari desino, quod multo magis ante mirabar,
hunc, cum haec nesciret, in dicendo posse tantum.' 'Atqui, Catule,' inquit
Antonius 'non ego utilitatem aliquam ad icendum aucupans horum libros et
non nullos alios, sed delectationis causa, cum est otium, legere soleo.
|
|
Quid ergo est? Est, fatebor, aliquid tamen; ut,
cum in sole ambulem, etiam si ego aliam ob causam ambulem, fieri natura
tamen, ut colorer, sic, cum istos libros ad Misenum - nam Romae vix licet
- studiosius legerim, sentio illorum tactu orationem meam quasi colorari.
Sed ne latius hoc vobis patere videatur, haec dumtaxat
in Graecis intellego, quae ipsi, qui scripserunt, voluerunt vulgo intellegi:
|
|
|
in philosophos vestros si quando incidi, deceptus
indicibus librorum, qui sunt fere inscripti de rebus notis et inlustribus,
de virtute, de iustitia, de honestate, de voluptate, verbum prorsus nullum
intellego; ita sunt angustis et concisis disputationibus inligati; poetas
omnino quasi alia quadam lingua locutos non conor attingere. Cum eis me,
ut dixi, oblecto, qui res gestas aut orationes scripserunt suas aut qui
ita loquuntur, ut videantur voluisse esse nobis, qui non sumus eruditissimi,
familiares. |
| |
Sed illuc redeo: videtisne, quantum munus sit
oratoris historia? Haud scio an flumine orationis et varietate maximum;
neque eam reperio usquam separatim instructam rhetorum praeceptis; sita
sunt enim ante oculos. Nam quis nescit primam esse historiae legem, ne quid
falsi dicere audeat? Deinde ne quid veri non audeat? Ne quae suspicio gratiae
sit in scribendo? Ne quae simultatis? |
|
Haec scilicet fundamenta nota sunt omnibus, ipsa
autem exaedificatio posita est in rebus et verbis: rerum ratio ordinem temporum
desiderat, regionum descriptionem; vult etiam, quoniam in rebus magnis memoriaque
dignis consilia primum, deinde acta, postea eventus exspectentur, et de
consiliis significari quid scriptor probet et in rebus gestis declarari
non solum quid actum aut dictum sit, sed etiam quo modo, et cum de eventu
dicatur, ut causae explicentur
omnes vel casus vel sapientiae vel temeritatis hominumque ipsorum non solum
res gestae, sed etiam, qui fama ac nomine excellant, de cuiusque vita atque
natura; |
|
verborum autem ratio et genus orationis fusum
atque tractum et cum lenitate quadam aequabiliter profluens sine hac iudiciali
asperitate et sine sententiarum forensibus aculeis persequendum est. Harum
tot tantarumque rerum videtisne nulla esse praecepta, quae in artibus rhetorum
reperiantur? In eodem silentio multa alia oratorum officia iacuerunt, cohortationes,
praecepta, consolationes, admonita, quae tractanda sunt omnia disertissime,
sed locum suum in his artibus, quae traditae sunt, habent nullum. |
|
Atque in hoc genere illa quoque est infinita
silva, quod oratori plerique, ut etiam Crassus ostendit, duo genera ad dicendum
dederunt: unum de certa definitaque causa, quales sunt, quae in litibus,
quae in deliberationibus versantur, addat, si quis volet, etiam laudationes;
alterum, quod appellant omnes fere scriptores, explicat
nemo, infinitam generis sine tempore et sine persona quaestionem. Hoc quid
et quantum sit, cum dicunt, intellegere mihi non videntur: |
|
si enim est oratoris, quaecumque res infinite
posita sit, de ea posse dicere, dicendum erit ei, quanta sit solis magnitudo,
quae forma terrae; de mathematicis, de musicis rebus non poterit quin dicat
hoc onere suscepto recusare; denique ei, qui profitetur esse suum non solum
de eis controversiis, quae temporibus et personis notatae sunt, hoc est,
de omnibus forensibus, sed etiam de generum infinitis quaestionibus dicere,
nullum potest esse genus orationis, quod sit exceptum. |
|
Sed si illam quoque partem quaestionum oratori
volumus adiungere vagam et liberam et late patentem, ut de rebus bonis aut
malis, expetendis aut fugiendis, honestis aut turpibus, utilibus aut inutilibus,
de virtute, de iustitia, de continentia, de prudentia, de magnitudine animi,
de liberalitate, de pietate, de amicitia, de officio, de fide, de ceteris
virtutibus contrariisque vitiis
dicendum oratori putemus; itemque de re publica, de imperio, de re militari,
de disciplina civitatis, de hominum moribus, adsumamus eam quoque partem,
sed ita, ut sit circumscripta modicis regionibus. |
| |
Equidem omnia, quae pertinent ad usum civium,
morem hominum, quae versantur in consuetudine vitae, in ratione rei publicae,
in hac societate civili, in sensu hominis communi, in natura, in moribus,
comprehendenda esse oratori puto; si minus ut separatim de his rebus philosophorum
more respondeat, at certe ut in causa prudenter possit intexere; hisce autem
ipsis de rebus ut ita loquatur, uti ei, qui iura, qui leges, qui civitates
constituerunt, locuti sunt, simpliciter et splendide, sine ulla serie disputationum
et sine ieiuna concertatione verborum. |
| |
Hoc loco ne qua sit admiratio, si tot tantarumque
rerum nulla a me praecepta ponentur, sic statuo: ut in ceteris artibus,
cum tradita sint cuiusque artis difficillima, reliqua, quia aut faciliora
aut similia sint, tradi non necesse esse; ut in pictura, qui hominum unam
speciem pingere perdidicerit, posse eum cuiusvis vel formae vel aetatis,
etiam si non didicerit, pingere neque esse periculum, qui leonem aut taurum
pingat egregie, ne idem in multis aliis quadrupedibus facere non possit
- neque est omnino ars ulla, in qua omnia, quae illa arte effici possint,
a doctore tradantur, sed qui primarum et certarum rerum genera ipsa didicerunt,
reliqua [non incommode] per se adsequentur - |
|
similiter arbitror in hac sive ratione sive exercitatione
dicendi, qui illam vim adeptus sit, ut eorum mentis, qui aut de re publica
aut de ipsius rebus aut de eis, contra quos aut pro quibus dicat, cum aliqua
statuendi potestate audiant, ad suum arbitrium movere possit, illum de toto
illo genere reliquarum orationum non plus quaesiturum esse, quid dicat,
quam Polyclitum illum, cum Herculem fingebat, quem ad modum pellem aut hydram
fingeret, etiam si haec numquam separatim facere didicisset.' |
| |
Tum Catulus 'praeclare mihi videris, Antoni,
posuisse' inquit 'ante oculos, quid discere oporteret eum, qui orator esset
futurus, quid, etiam si non didicisset, ex eo, quod didicisset, adsumeret;
deduxisti enim totum hominem in duo genera solum causarum, cetera innumerabilia
exercitationi et similitudini reliquisti: sed videto ne in istis duobus
generibus hydra tibi sit et pellis, Hercules autem et alia opera maiora
in illis rebus, quas praetermittis, relinquantur; non enim mihi minus operis
videtur de universis generibus rerum quam de singulorum causis ac multo
etiam maius de natura deorum quam de hominum litibus dicere.' 'Non est ita,'
inquit Antonius; |
|
'dicam enim tibi, Catule, non tam doctus quam,
id quod est maius, expertus: omnium ceterarum rerum oratio, mihi crede,
ludus est homini non hebeti neque inexercitato neque communium litterarum
et politioris humanitatis experti; in causarum contentionibus magnum est
quoddam opus atque haud sciam an de humanis operibus longe maximum; in quibus
vis oratoris plerumque ab imperitis exitu et victoria iudicatur; ubi adest
armatus adversarius, qui sit et feriendus et repellendus; ubi saepe is,
qui rei dominus futurus est, alienus atque iratus aut etiam amicus adversario
et inimicus tibi est; cum aut docendus is est aut dedocendus aut reprimendus
aut incitandus aut omni ratione ad tempus, ad causam oratione moderandus
(in quo saepe benevolentia ad odium, odium autem ad benevolentiam deducendum
est); aut tamquam machinatione aliqua tum ad severitatem tum ad remissionem
animi, tum ad tristitiam tum ad laetitiam est contorquendus; |
|
omnium sententiarum gravitate, omnium verborum
ponderibus est utendum; accedat oportet actio varia, vehemens, plena animi,
plena spiritus, plena doloris, plena veritatis. In his operibus si quis
illam artem comprehenderit, ut tamquam Phidias Minervae signum efficere
possit, non sane, quem ad modum, ut in clipeo idem artifex, minora illa
opera facere discat, laborabit.' |
|
Tum Catulus 'quo ista maiora ac mirabiliora fecisti,
eo me maior exspectatio tenet quibusnam rationibus quibusque praeceptis
ea tanta vis comparetur; non quo mea quidem iam intersit - neque enim aetas
id mea desiderat et aliud genus quoddam dicendi nos secuti sumus, qui numquam
sententias de manibus iudicum vi quadam orationis extorsimus ac potius placatis
eorum animis tantum, quantum ipsi patiebantur, accepimus - sed tamen ista
tua nullum ad usum meum, tantum cognoscendi studio adductus requiro. |
| |
Nec mihi opus est Graeco aliquo doctore, qui
mihi pervulgata praecepta decantet, cum ipse numquam forum, numquam ullum
iudicium aspexerit; ut Peripateticus ille dicitur Phormio, cum Hannibal
Karthagine expulsus Ephesum ad Antiochum venisset exsul proque eo, quod
eius nomen erat magna apud omnis gloria, invitatus esset ab hospitibus suis,
ut eum, quem dixi, si vellet, audiret; cumque is se non nolle dixisset,
locutus esse dicitur homo copiosus aliquot horas de imperatoris officio
et de omni re militari. Tum, cum ceteri, qui illum audierant, vehementer
essent delectati, quaerebant ab Hannibale, quidnam ipse de illo philosopho
iudicaret: hic Poenus non optime Graece, sed tamen libere respondisse fertur,
multos se deliros senes saepe vidisse, sed qui magis quam Phormio deliraret
vidisse neminem. |
|
Neque me hercule iniuria; quid enim aut adrogantius
aut loquacius fieri potuit quam Hannibali, qui tot annis de imperio cum
populo Romano omnium gentium victore certasset, Graecum hominem, qui numquam
hostem, numquam castra vidisset, numquam denique minimam partem ullius publici
muneris attigisset, praecepta de re militari dare? Hoc mihi facere omnes
isti, qui de arte dicendi praecipiunt, videntur; quod enim ipsi experti
non sunt, id docent ceteros; sed hoc minus fortasse errant, quod non te,
ut Hannibalem [ille], sed pueros aut adulescentulos docere conantur.' |
| |
'Erras, Catule,' inquit Antonius 'nam egomet
in multos iam Phormiones incidi. Quis enim est istorum Graecorum, qui quemquam
nostrum quicquam intellegere arbitretur? Ac mihi quidem non ita molesti
sunt; facile omnis perpetior et perfero; nam aut aliquid adferunt, quod
mihi non displiceat, aut efficiunt, ut me non didicisse minus paeniteat;
dimitto autem eos non tam contumeliose quam philosophum illum Hannibal,
et eo fortasse plus habeo etiam negoti. Sed tamen est eorum doctrina, quantum
ego iudicare possum, perridicula: |
| |
dividunt enim totam rem in duas partis, in causae
controversiam et in quaestionis: causam appellant rem positam in disceptatione
reorum et controversia; quaestionem autem rem positam in infinita dubitatione;
de causa praecepta dant; de altera parte dicendi mirum silentium est. |
| |
Deinde quinque faciunt quasi membra eloquentiae,
invenire quid dicas, inventa disponere, deinde ornare verbis, post memoriae
mandare, tum ad extremum agere ac pronuntiare; rem sane non reconditam;
quis enim hoc non sua sponte viderit, neminem posse dicere, nisi et quid
diceret et quibus verbis et quo ordine diceret haberet et ea meminisset?
Atque haec ego non reprehendo, sed ante oculos posita esse dico, ut eas
item quattuor, quinque, sexve partis vel etiam septem, quoniam aliter ab
aliis digeruntur, in quas est ab his omnis oratio distributa: |
|
iubent enim exordiri ita, ut eum, qui audiat,
benevolum nobis faciamus et docilem et attentum; deinde rem narrare, et
ita ut veri similis narratio sit, ut aperta, ut brevis; post autem dividere
causam aut proponere; nostra confirmare argumentis ac rationibus; deinde
contraria refutare; tum autem alii conclusionem orationis et quasi perorationem
conlocant, alii iubent, ante quam peroretur, ornandi aut augendi causa digredi,
deinde concludere ac perorare. |
|
Ne haec quidem reprehendo; sunt enim concinne
distributa, sed tamen, id quod necesse fuit hominibus expertibus veritatis,
non perite: quae enim praecepta principiorum et narrationum esse voluerunt,
ea in totis orationibus sunt conservanda; |
| |
nam ego mihi benevolum iudicem facilius facere
possum, cum sum in cursu orationis, quam cum omnia sunt inaudita; docilem
autem non cum polliceor me demonstraturum, sed tum, cum doceo et explano;
attentum vero crebro tota actione excitandis mentibus iudicum, non prima
denuntiatione efficere possumus. |
|
Iam vero narrationem quod iubent veri similem
esse et apertam et brevem, recte nos admonent: quod haec narrationis magis
putant esse propria quam totius orationis, valde mihi videntur errare; omninoque
in hoc omnis est error, quod existimant artificium esse hoc quoddam non
dissimile ceterorum, cuius modi de ipso iure civili hesterno die Crassus
componi posse dicebat: ut genera rerum primum exponerentur, in quo vitium
est, si genus ullum praetermittitur; deinde singulorum partes generum, in
quo et deesse aliquam partem et superare mendosum est; tum verborum omnium
definitiones, in quibus neque abesse quicquam decet neque redundare. |
|
Sed hoc si in iure civili, si etiam in parvis
aut mediocribus rebus doctiores adsequi possunt, non idem sentio tanta hac
in re tamque immensa posse fieri; sin autem qui arbitrantur, deducendi sunt
ad eos, qui haec docent; omnia iam explicata
et perpolita adsequentur; sunt enim innumerabiles de his rebus libri neque
abditi neque obscuri: sed videant quid velint; ad ludendumne an ad pugnandum
arma sint sumpturi; aliud enim pugna et acies, aliud ludus campusque noster
desiderat; ac tamen ars ipsa ludicra armorum et gladiatori et militi prodest
aliquid; sed animus acer et praesens et acutus idem atque versutus invictos
viros efficit [non difficilius arte coniuncta]. |
|
Qua re ego tibi oratorem sic iam instituam, si
potuero, ut quid efficere possit ante perspiciam: sit enim mihi tinctus
litteris; audierit aliquid, legerit, ista ipsa praecepta acceperit; temptabo
quid deceat, quid voce, quid viribus, quid spiritu, quid lingua efficere
possit. Si intellegam posse ad summos pervenire, non solum hortabor, ut
elaboret, sed etiam, si vir quoque bonus mihi videbitur esse, obsecrabo;
tantum ego in excellenti oratore et eodem bono viro pono esse ornamenti
universae civitati; sin videbitur, cum omnia summe fecerit, tamen ad mediocris
oratores esse venturus, permittam ipsi quid velit; molestus magno opere
non ero; sin plane abhorrebit et erit absurdus, ut se contineat aut ad aliud
studium transferat, admonebo; |
|
nam neque is, qui optime potest, deserendus ullo
modo est a cohortatione nostra neque is, qui aliquid potest, deterrendus:
quod alterum divinitatis mihi cuiusdam videtur, alterum, vel non facere
quod non optime possis, vel facere quod non pessime facias, humanitatis,
tertium vero illud, clamare contra quam deceat et quam possit, hominis est,
ut tu, Catule, de quodam clamatore dixisti, stultitiae suae quam plurimos
testis domestico praeconio conligentis. |
| |
De hoc igitur, qui erit talis, ut cohortandus
adiuvandusque sit, ita loquamur, ut ei tradamus ea dumtaxat,
quae nos usus docuit, ut nobis ducibus veniat eo, quo sine duce ipsi pervenimus,
quoniam meliora docere non possumus. |
|
Atque ut a familiari nostro exordiar, hunc ego,
Catule, Sulpicium primum in causa parvula adulescentulum audivi voce et
forma et motu corporis et reliquis rebus aptis ad hoc munus, de quo quaerimus,
oratione autem celeri et concitata, quod erat ingeni, et verbis effervescentibus
et paulo nimium redundantibus, quod erat aetatis. Non sum aspernatus; volo
enim se efferat in adulescente fecunditas; nam facilius sicut in vitibus
revocantur ea, quae se nimium profuderunt, quam, si nihil valet materies,
nova sarmenta cultura excitantur; item volo esse in adulescente, unde aliquid
amputem; non enim potest in eo sucus esse diuturnus, quod nimis celeriter
est maturitatem exsecutum. |
| |
Vidi statim indolem neque dimisi tempus et eum
sum cohortatus, ut forum sibi ludum putaret esse ad discendum, magistrum
autem, quem vellet, eligeret; me quidem si audiret, L. Crassum: quod iste
adripuit et ita sese facturum confirmavit atque etiam addidit, gratiae scilicet
causa, me quoque sibi magistrum futurum. Vix annus intercesserat ab hoc
sermone cohortationis meae, cum iste accusavit C. Norbanum, defendente me:
non est credibile quid interesse mihi sit visum inter eum, qui tum erat
et qui anno ante fuerat. Omnino in illud genus eum Crassi magnificum atque
praeclarum natura ipsa ducebat, sed ea non satis proficere potuisset, nisi
eodem studio atque imitatione intendisset atque ita dicere consuesset, ut
tota mente Crassum atque omni animo intueretur. |
| |
Ergo hoc sit primum in praeceptis meis, ut demonstremus,
quem imitetur atque ita, ut, quae maxime excellent in eo, quem imitabitur,
ea diligentissime persequatur; tum accedat exercitatio, qua illum, quem
delegerit, imitando effingat atque exprimat, non ut multos imitatores saepe
cognovi, qui aut ea, quae facilia sunt, aut etiam illa, quae insignia ac
paene vitiosa, consectantur imitando. |
|
Nihil est facilius, quam amictum imitari alicuius
aut statum aut motum; si vero etiam vitiosi aliquid est, id sumere et in
eo vitio
similem esse non magnum est, ut ille, qui nunc etiam, amissa voce, furit
in re publica, Fufius, nervos in dicendo C. Fimbriae, quos tamen habuit
ille, non adsequitur, oris pravitatem et verborum latitudinem imitatur;
sed tamen ille nec deligere scivit, cuius potissimum similis esset, et in
eo ipso, quem delegerat, imitari etiam vitia
voluit; |
| |
qui autem ita faciet, ut oportet, primum vigilet
necesse est in deligendo; deinde, quem probarit, in eo, quae maxime excellent,
ea diligentissime persequatur. Quid enim causae censetis esse cur aetates
extulerint singulae singula prope genera dicendi? Quod non tam facile in
nostris oratoribus possumus iudicare, quia scripta, ex quibus iudicium fieri
posset, non multa sane reliquerunt, quam in Graecis, ex quorum scriptis,
cuiusque aetatis quae dicendi ratio voluntasque fuerit, intellegi potest.
|
|
Antiquissimi fere sunt, quorum quidem scripta
constent, Pericles atque Alcibiades et eadem aetate Thucydides, subtiles,
acuti, breves, sententiisque magis quam verbis abundantes: non potuisset
accidere, ut unum genus esset omnium, nisi aliquem sibi proponerent ad imitandum.
Consecuti sunt hos Critias, Theramenes, Lysias: multa Lysiae scripta sunt;
non nulla Critiae; de Theramene audimus; omnes etiam tum retinebant illum
Pericli sucum, sed erant paulo uberiore filo. |
|
Ecce tibi est exortus Isocrates, [magister istorum
omnium,] cuius e ludo tamquam ex equo Troiano meri principes exierunt; sed
eorum partim in pompa, partim in acie inlustres esse voluerunt. Atque et
illi, Theopompi, Ephori, Philisti, Naucratae multique alii naturis differunt,
voluntate autem similes sunt et inter sese et magistri; et hi, qui se ad
causas contulerunt, ut Demosthenes, Hyperides, Lycurgus, Aeschines, Dinarchus
aliique complures, etsi inter se pares non fuerunt, tamen omnes sunt in
eodem veritatis imitandae genere versati, quorum quam diu mansit imitatio,
tam diu genus illud dicendi studiumque vixit; |
|
postea quam exstinctis
his omnis eorum memoria sensim obscurata est et evanuit, alia quaedam dicendi
molliora ac remissiora genera viguerunt. Inde Demochares, quem aiunt sororis
filium fuisse Demostheni; tum Phalereus ille Demetrius omnium istorum mea
sententia politissimus, aliique horum similes exstiterunt. Quae si volemus
usque ad hoc tempus persequi, intellegemus, ut hodie etiam Alabandensem
illum Meneclem et eius fratrem Hieroclem, quos ego audivi, tota imitetur
Asia, sic semper fuisse aliquem, cuius se similis plerique esse vellent.
|
|
Hanc igitur similitudinem qui imitatione adsequi
volet, cum exercitationibus crebris atque magnis tum scribendo maxime persequatur;
quod si haec noster Sulpicius faceret, multo eius oratio esset pressior;
in qua nunc interdum, ut in herbis rustici solent dicere in summa ubertate,
inest luxuries quaedam, quae stilo depascenda est.' |
|
Hic Sulpicius 'me quidem' inquit 'recte mones,
idque mihi gratum est; sed ne te quidem, Antoni, multum scriptitasse arbitror.'
Tum ille 'quasi vero' inquit 'non ea praecipiam aliis, quae mihi ipsi desint:
sed tamen ne tabulas quidem conficere existimor: verum et in hoc ex re familiari
mea et in illo ex eo, quod dico, quantulum id cumque est, quid faciam iudicari
potest. |
|
Atque esse tamen multos videmus, qui neminem
imitentur et suapte natura, quod velint, sine cuiusquam similitudine consequantur;
quod et in vobis animadverti recte potest, Caesar et Cotta; quorum alter
inusitatum nostris quidem oratoribus leporem quendam et salem, alter acutissimum
et subtilissimum dicendi genus est consecutus; neque vero vester aequalis
C. Curio, patre mea sententia vel eloquentissimo temporibus illis, quemquam
mihi magno opere videtur imitari; qui tamen verborum gravitate et elegantia
et copia suam quandam expressit quasi formam figuramque dicendi; quod ego
maxime iudicare potui in ea causa, quam ille contra me apud centumviros
pro fratribus Cossis dixit; in qua nihil illi defuit, quod non modo copiosus,
sed etiam sapiens orator habere deberet. |
|
Verum ut aliquando ad causas deducamus illum,
quem constituimus, et eas quidem, in quibus plusculum negoti est, iudiciorum
atque litium - riserit aliquis fortasse hoc praeceptum; est enim non tam
acutum quam necessarium magisque monitoris non fatui quam eruditi magistri
- hoc ei primum praecipiemus, quascumque causas erit tractaturus, ut eas
diligenter penitusque cognoscat. |
|
Hoc in ludo non praecipitur; faciles enim causae
ad pueros deferuntur; lex peregrinum vetat in murum ascendere; ascendit;
hostis reppulit: accusatur. Nihil est negoti eius modi causam cognoscere;
recte igitur nihil de causa discenda praecipiunt; [haec est enim in ludo
causarum formula fere.] At vero in foro tabulae testimonia, pacta conventa
stipulationes, cognationes adfinitates, decreta responsa, vita denique eorum,
qui in causa versantur, tota cognoscenda est; quarum rerum neglegentia plerasque
causas et maxime privatas - sunt enim multo saepe obscuriores - videmus
amitti. |
| |
Ita non nulli, dum operam suam multam existimari
volunt, ut toto foro volitare et a causa ad causam ire videantur, causas
dicunt incognitas; in quo est illa quidem magna offensio vel neglegentiae,
susceptis rebus, vel perfidiae, receptis; sed etiam illa maior opinione,
quod nemo potest de ea re, quam non novit, non turpissime dicere: ita dum
inertiae vituperationem, quae maior est, contemnunt, adsequuntur etiam illam,
quam magis ipsi fugiunt, tarditatis. |
| |
Equidem soleo dare operam, ut de sua quisque
re me ipse doceat et ut ne quis alius adsit, quo liberius loquatur, et agere
adversari causam, ut ille agat suam et quicquid de sua re cogitarit in medium
proferat: itaque cum ille discessit, tris personas unus sustineo summa animi
aequitate, meam, adversari, iudicis. Qui locus est talis, ut plus habeat
adiumenti quam incommodi, hunc iudico esse dicendum; ubi plus mali quam
boni reperio, id totum abiudico atque eicio. |
|
Ita adsequor, ut alio tempore cogitem quid dicam
et alio dicam; quae duo plerique ingenio freti simul faciunt; sed certe
eidem illi melius aliquanto dicerent, si aliud sumendum sibi tempus ad cogitandum,
aliud ad dicendum putarent. |
| |
Cum rem penitus causamque cognovi, statim occurrit
animo, quae sit causa ambigendi; nihil est enim, quod inter homines ambigatur,
sive ex crimine causa constat, ut facinoris, sive ex controversia, ut hereditatis,
sive ex deliberatione, ut belli, sive ex persona, ut laudis, sive ex disputatione,
ut de ratione vivendi, in quo non aut quid factum sit aut fiat futurumve
sit quaeratur aut quale sit aut quid vocetur. |
|
Ac nostrae fere causae, quae quidem sunt criminum,
plerumque infitiatione defenduntur; nam et de pecuniis repetundis quae maximae
sunt, neganda fere sunt omnia, et de ambitu raro illud datur, ut possis
liberalitatem atque benignitatem ab ambitu atque largitione seiungere; de
sicariis, de veneficiis, de peculatu
infitiari necesse est: id est igitur genus primum causarum in iudiciis ex
controversia facti; in deliberationibus plerumque ex futuri, raro ex instantis
aut acti. |
|
Saepe etiam res non sit necne, sed qualis sit
quaeritur; ut cum L. Opimi causam defendebat apud populum, audiente me,
C. Carbo consul, nihil de C. Gracchi nece negabat, sed id iure pro salute
patriae factum esse dicebat; ut eidem Carboni tribuno plebis alia tum mente
rem publicam capessenti P. Africanus de Ti. Graccho interroganti responderat
iure caesum videri; iure autem omnia defenduntur, quae sunt eius generis,
ut aut oportuerit aut licuerit aut necesse fuerit aut imprudentia aut casu
facta esse videantur. |
| |
Iam quid vocetur, quaeritur, cum quo verbo quid
appellandum sit, contenditur; ut mihi ipsi cum hoc Sulpicio fuit in Norbani
causa summa contentio; pleraque enim de eis, quae ab isto obiciebantur,
cum confiterer, tamen ab illo maiestatem minutam negabam, ex quo verbo lege
Appuleia tota illa causa pendebat. |
|
Atque in hoc genere causarum non nulli praecipiunt
ut verbum illud, quod causam facit, breviter uterque definiat, quod mihi
quidem perquam puerile videri solet: alia est enim, cum inter doctos homines
de eis ipsis rebus, quae versantur in artibus, disputatur, verborum definitio,
ut cum quaeritur, quid sit ars, quid sit lex, quid sit civitas, in quibus
hoc praecipit ratio et doctrina, ut vis eius rei, quam definias, sic exprimatur,
ut neque absit quicquam neque supersit; |
|
quod quidem in illa causa neque Sulpicius fecit
neque ego facere conatus sum; nam quantum uterque nostrum potuit, omni copia
dicendi dilatavit, quid esset maiestatem minuere: etenim definitio primum
reprehenso verbo uno aut addito aut dempto saepe extorquetur e manibus;
deinde genere ipso doctrinam redolet exercitationemque paene puerilem: tum
et in sensum et in mentem iudicis intrare non potest, ante enim praeterlabitur,
quam percepta est. |
| |
Sed in eo genere, in quo quale sit quid, ambigitur,
exsistit etiam ex scripti interpretatione saepe contentio, in quo nulla
potest esse nisi ex ambiguo controversia; nam illud ipsum, quod scriptum
a sententia discrepat, genus quoddam habet ambigui; quod tum explicatur,
cum ea verba, quae desunt, suggesta sunt, quibus additis defenditur sententiam
scripti perspicuam fuisse; ex contrariisque scriptis si quid ambigitur,
non novum genus nascitur, sed superioris generis causa duplicatur; idque
aut numquam diiudicari poterit aut ita diiudicabitur, ut referendis praeteritis
verbis id scriptum, quodcumque defendemus, suppleatur; ita fit, ut unum
genus in eis causis, quae propter scriptum ambiguntur, relinquatur, si est
scriptum aliquid ambigue. |
| |
Ambiguorum autem cum plura genera sunt, quae
mihi videntur ei melius nosse, qui dialectici appellantur, hi autem nostri
ignorare, qui non minus nosse debeant, tum illud est frequentissimum in
omni consuetudine vel sermonis vel scripti, cum idcirco aliquid ambigitur,
quod aut verbum aut verba sint praetermissa. |
| |
Iterum autem peccant, cum genus hoc causarum,
quod in scripti interpretatione versatur, ab illis causis, in quibus, qualis
quaeque res sit, disceptatur, seiungunt; nusquam enim tam quaeritur, quale
sit genus ipsum rei quam in scripto, quod totum a facti controversia separatum
est. |
|
Ita tria sunt omnino genera, quae in disceptationem
et controversiam cadere possint: quid fiat factum futurumve sit, aut quale
sit, aut quo modo nominetur; nam illud quidem, quod quidam Graeci adiungunt,
"rectene factum sit," totum in eo est "quale sit." Sed
iam ad institutum revertar meum. |
|
Cum igitur accepta causa et genere cognito rem
tractare coepi, nihil prius constituo, quam quid sit illud, quo mihi sit
referenda omnis illa oratio, quae sit propria quaestionis et iudici; deinde
illa duo diligentissime considero, quorum alterum commendationem
habet nostram aut eorum, quos defendimus, alterum est accommodatum ad eorum
animos, apud quos dicimus, ad id, quod volumus, commovendos. |
| |
Ita omnis ratio dicendi tribus ad persuadendum
rebus est nixa: ut probemus vera esse, quae defendimus; ut conciliemus eos
nobis, qui audiunt; ut animos eorum, ad quemcumque causa postulabit motum,
vocemus. |
|
Ad probandum autem duplex est oratori subiecta
materies: una rerum earum, quae non excogitantur ab oratore, sed in re positae
ratione tractantur, ut tabulae, testimonia, pacta conventa, quaestiones,
leges, senatus consulta, res iudicatae, decreta, responsa, reliqua, si quae
sunt, quae non reperiuntur ab oratore, sed ad oratorem a causa [atque a re] deferuntur; altera est, quae tota in disputatione et in argumentatione
oratoris conlocata est; |
|
ita in superiore genere de tractandis argumentis,
in hoc autem etiam de inveniendis cogitandum est. Atque isti quidem, qui
docent, cum causas in plura genera secuerunt, singulis generibus argumentorum
copiam suggerunt; quod etiam si ad instituendos adulescentulos magis aptum
est, ut, simul ac posita causa sit, habeant quo se referant, unde statim
expedita possint argumenta depromere, tamen et tardi ingeni est rivulos
consectari, fontis rerum non videre, et iam aetatis est ususque nostri a
capite quod velimus arcessere et unde omnia manent videre. |
|
Et primum genus illud earum rerum, quae ad oratorem
deferuntur, meditatum nobis in perpetuum ad omnem usum similium rerum esse
debebit; nam et pro tabulis et contra tabulas et pro testibus et contra
testis et pro quaestionibus et contra quaestiones et item de ceteris rebus
eiusdem generis vel separatim dicere solemus de genere universo vel definite
de singulis temporibus, hominibus, causis; quos quidem locos - vobis hoc,
Cotta et Sulpici, dico - multa commentatione atque meditatione paratos atque
expeditos habere debetis. |
|
Longum est enim nunc me explicare,
qua ratione aut confirmare aut infirmare testis, tabulas, quaestiones oporteat.
Haec sunt omnia ingeni vel mediocris, exercitationis autem maximae; artem
quidem et praecepta dumtaxat
hactenus requirunt, ut certis dicendi luminibus ornentur. |
|
Itemque illa, quae sunt alterius generis, quae
tota ab oratore pariuntur, excogitationem non habent difficilem, explicationem
magis inlustrem perpolitamque desiderant; itaque cum haec duo nobis quaerenda
sint in causis, primum quid, deinde quo modo dicamus, alterum, quod totum
arte tinctum videtur, tametsi artem requirit, tamen prudentiae est paene
mediocris quid dicendum sit videre; alterum est, in quo oratoris vis illa
divina virtusque cernitur, ea, quae dicenda sunt, ornate, copiose varieque
dicere. |
|
Qua re illam partem superiorem, quoniam semel
ita vobis placuit, non recusabo quo minus perpoliam atque conficiam - quantum
consequar, vos iudicabitis - quibus ex locis ad eas tris res, quae
ad fidem faciendam solae valent, ducatur oratio, ut et concilientur animi
et doceantur et moveantur; [haec sunt enim tria.] Ea vero quem ad modum
inlustrentur, praesto est, qui omnis docere possit, qui hoc primus in nostros
mores induxit, qui maxime auxit, qui solus effecit. |
|
Namque ego, Catule, - dicam enim non reverens
adsentandi suspicionem - neminem esse oratorem paulo inlustriorem arbitror
neque Graecum neque Latinum, quem aetas nostra tulerit, quem non et saepe
et diligenter audierim; itaque si quid est in me - quod iam sperare videor,
quoniam quidem vos, his ingeniis homines, tantum operae mihi ad audiendum
datis - ex eo est, quod nihil quisquam umquam me audiente egit orator, quod
non in memoria mea penitus insederit: itaque ego is, qui sum, quantuscumque
sum ad iudicandum, omnibus auditis oratoribus, sine ulla dubitatione sic
statuo et iudico, neminem omnium tot et tanta, quanta sint in Crasso, habuisse
ornamenta dicendi. |
| |
Quam ob rem, si vos quoque hoc idem existimatis,
non erit, ut opinor, iniqua partitio, si, cum ego hunc oratorem, quem nunc
fingo, ut institui, crearo, aluero, confirmaro, tradam eum Crasso et vestiendum
et ornandum.' |
|
Tum Crassus, 'tu vero,' inquit 'Antoni, perge,
ut instituisti; neque enim est boni neque liberalis parentis, quem procrearis
et eduxeris, eum non et vestire et ornare, praesertim cum te locupletem
esse negare non possis. Quod enim ornamentum, quae vis, qui animus, quae
dignitas illi oratori defuit, qui in causa peroranda non dubitavit excitare
reum consularem et eius diloricare tunicam et iudicibus cicatrices adversas
senis imperatoris ostendere? qui idem, hoc accusante Sulpicio, cum hominem
seditiosum furiosumque defenderet, non dubitavit seditiones ipsas ornare
ac demonstrare gravissimis verbis multos saepe impetus populi non iniustos
esse, quos praestare nemo posset; multas etiam e re publica seditiones saepe
esse factas, ut cum reges essent exacti, ut cum tribunicia potestas esset
constituta; illam Norbani seditionem ex luctu civium et ex Caepionis odio,
qui exercitum amiserat, neque reprimi potuisse et iure esse conflatam? |
|
Potuit hic locus tam anceps,
tam inauditus, tam lubricus, tam novus sine quadam incredibili vi ac facultate
dicendi tractari? Quid ego de Cn. Manli, quid de Q. Regis commiseratione
dicam? Quid de aliis innumerabilibus? In quibus hoc non maxime enituit quod
tibi omnes dant, acumen
quoddam singulare, sed haec ipsa, quae nunc ad me delegare vis, ea semper
in te eximia et praestantia fuerunt.' |
|
Tum Catulus 'ego vero' inquit 'in vobis hoc maxime
admirari soleo, quod, cum inter vos in dicendo dissimillimi sitis, ita tamen
uterque vestrum dicat, ut ei nihil neque a natura denegatum neque a doctrina
non delatum esse videatur; qua re, Crasse, neque tu tua suavitate nos privabis,
ut, si quid ab Antonio aut praetermissum aut relictum sit, non explices;
neque te, Antoni, si quid non dixeris, existimabimus non potuisse potius
quam a Crasso dici maluisse.' |
| |
Hic Crassus 'quin tu,' inquit 'Antoni, omittis
ista, quae proposuisti, quae nemo horum desiderat: quibus ex locis ea, quae
dicenda sunt in causis, reperiantur; quae quamquam a te novo quodam modo
praeclareque dicuntur, sunt tamen et re faciliora et praeceptis pervagata;
illa deprome nobis unde adferas, quae saepissime tractas semperque divinitus.' |
|
'Depromam equidem,' inquit 'et quo facilius id
a te exigam, quod peto, nihil tibi a me postulanti recusabo. Meae totius
rationis in dicendo et istius ipsius facultatis, quam modo Crassus in caelum
verbis extulit, tres sunt res, ut ante dixi: una conciliandorum hominum,
altera docendorum, tertia concitandorum. |
| |
Harum trium partium prima lenitatem orationis,
secunda acumen,
tertia vim desiderat; nam hoc necesse est, ut is, qui nobis causam adiudicaturus
sit, aut inclinatione voluntatis propendeat in nos aut defensionis argumentis
adducatur aut animi permotione cogatur. Sed quoniam illa pars, in qua rerum
ipsarum explicatio ac defensio posita est, videtur omnem huius generis quasi
doctrinam continere, de ea primum loquemur et pauca dicemus: pauca enim
sunt, quae usu iam tractata et animo quasi notata habere videamur. |
|
Ac tibi sapienter monenti, Crasse, libenter adsentiemur,
ut singularum causarum defensiones quas solent magistri pueris tradere,
relinquamus, aperiamus autem capita ea, unde omnis ad omnem et causam et
orationem disputatio ducitur. Neque enim quotiens verbum aliquod est scribendum
nobis, totiens eius verbi litterae sunt cogitatione conquirendae; nec quotiens
causa dicenda est, totiens ad eius causae seposita argumenta revolvi nos
oportet, sed habere certos locos, qui, ut litterae ad verbum scribendum,
sic illi ad causam explicandam
statim occurrant. |
| |
Sed hi loci ei demum oratori prodesse possunt,
qui est versatus in rerum vel usu, quem aetas denique adferet, vel auditione
et cogitatione, quae studio et diligentia praecucurrit aetatem. Nam si tu
mihi quamvis eruditum hominem adduxeris, quamvis acrem et acutum in cogitando,
quamvis ad pronuntiandum expeditum, si erit idem in consuetudine civitatis,
in exemplis, in institutis, in moribus ac voluntatibus civium suorum hospes,
non multum ei loci proderunt illi, ex quibus argumenta promuntur: subacto
mihi ingenio opus est, ut agro non semel arato, sed novato et iterato, quo
meliores fetus possit et grandiores edere; subactio autem est usus, auditio,
lectio, litterae. |
|
Ac primum naturam causae videat, quae numquam
latet, factumne sit quaeratur, an quale sit, an quod nomen habeat; quo perspecto
statim occurrit naturali quadam prudentia, non his subductionibus, quas
isti docent, quid faciat causam, id est, quo sublato controversia stare
non possit; deinde quid veniat in iudicium: quod isti sic iubent quaerere:
interfecit Opimius Gracchum. Quid facit causam? Quod rei publicae causa,
cum ex senatus consulto ad arma vocasset. Hoc tolle, causa non erit. At
id ipsum negat contra leges licuisse Decius. Veniet igitur in iudicium licueritne
ex senatus consulto servandae rei publicae causa. Perspicua sunt haec quidem
et in vulgari prudentia sita; sed illa quaerenda, quae et ab accusatore
et a defensore argumenta ad id, quod in iudicium venit, spectantia debent
adferri. |
|
Atque hic illud videndum est, in quo summus est
error istorum magistrorum, ad quos liberos nostros mittimus, non quo hoc
quidem ad dicendum magno opere pertineat, sed tamen ut videatis, quale sit
genus hoc eorum, qui sibi eruditi videntur. Hebes atque impolitum: constituunt
enim in partiendis orationum modis duo genera causarum: unum appellant,
in quo sine personis atque temporibus de universo genere quaeratur; alterum,
quod personis certis et temporibus definiatur; ignari omnis controversias
ad universi generis vim et naturam referri; |
|
nam in ea ipsa causa, de qua ante dixi, nihil
pertinet ad oratoris locos Opimi persona, nihil Deci; de ipso enim universo
genere infinita quaestio est, num poena videatur esse adficiendus, qui civem
ex senatus consulto patriae conservandae causa interemerit, cum id per leges
non liceret; nulla denique est causa, in qua id, quod in iudicium venit,
reorum personis ac non generum ipsorum universa dubitatione quaeratur. |
| |
Quin etiam in eis ipsis, ubi de facto ambigitur,
ceperitne pecunias contra leges [P.] Decius, argumenta et criminum et defensionis
revocentur oportet ad genus et ad naturam universam: quod sumptuosus, de
luxurie, quod alieni appetens, de avaritia, quod seditiosus, de turbulentis
et malis civibus, quod a multis arguitur, de genere testium; contraque,
quae pro reo dicentur, omnia necessario a tempore atque homine ad communis
rerum et generum summas revolventur. |
|
Atque haec forsitan homini non omnia, quae sunt
in natura rerum, celeriter animo comprehendenti permulta videantur, quae
veniant in iudicium tum, cum de facto quaeratur; sed tamen criminum multitudo
est et defensionum, non locorum infinita. |
|
Quae vero, cum de facto non ambigitur, quaeruntur,
qualia sint, ea si ex reis numeres, et innumerabilia sunt et obscura; si
ex rebus, valde et modica et inlustria; nam si Mancini causam in uno Mancino
ponimus, quotienscumque is, quem pater patratus dediderit, receptus non
erit, totiens causa nova nascetur; sin illa controversia causam facit, videaturne
ei, quem pater patratus dediderit, si is non sit receptus, postliminium
esse, nihil ad artem dicendi nec ad argumenta defensionis Mancini nomen
pertinet; |
|
ac, si quid adfert praeterea hominis aut dignitas
aut indignitas, extra quaestionem est et ea tamen ipsa oratio ad universi
generis disputationem referatur necesse est. Haec ego non eo consilio disputo,
ut homines eruditos redarguam; quamquam reprehendendi sunt qui in genere
definiendo istas causas describunt in personis et in temporibus positas
esse; |
| |
nam etsi incurrunt tempora et personae, tamen
intellegendum est, non ex eis, sed ex genere quaestionis pendere causas.
Sed hoc nihil ad me; nullum enim nobis certamen cum istis esse debet; tantum
satis est intellegi ne hoc quidem eos consecutos, quod in tanto otio etiam
sine hac forensi exercitatione efficere potuerunt, ut genera rerum discernerent
eaque paulo subtilius explicarent.
|
| |
Verum hoc, ut dixi, nihil ad me; illud ad me
ac multo etiam magis ad vos, Cotta noster et Sulpici: quo modo nunc se istorum
artes habent, pertimescenda est multitudo causarum; est enim infinita, si
in personis ponitur; quot homines, tot causae; sin ad generum universas
quaestiones referuntur, ita modicae et paucae sunt, ut eas omnis diligentes
et memores et sobrii oratores percursas animo et prope dicam decantatas
habere debeant; nisi forte existimatis a M'. Curio causam didicisse L. Crassum
et ea re multa attulisse, quam ob rem postumo non nato Curium tamen heredem
Coponi esse oporteret: |
|
nihil ad copiam argumentorum neque ad causae
vim ac naturam nomen Coponi aut Curi pertinuit; in genere erat universo
rei negotique, non in tempore ac nominibus, omnis quaestio: cum scriptum
ita sit si mihi filivs genitvr, isqve privs moritvr, et cetera, tvm mihi
ille sit heres, si natus filius non sit, videaturne is, qui filio mortuo
institutus heres sit, heres esse: perpetui iuris et universi generis quaestio
non hominum nomina, sed rationem dicendi et argumentorum fontis desiderat.
|
|
In quo etiam isti nos iuris consulti impediunt
a discendoque deterrent; video enim in Catonis et in Bruti libris nominatim
fere referri, quid alicui de iure viro aut mulieri responderit; credo, ut
putaremus in hominibus, non in re consultationis aut dubitationis causam
aliquam fuisse; ut, quod homines innumerabiles essent, debilitati a iure
cognoscendo voluntatem discendi simul cum spe perdiscendi abiceremus. Sed
haec Crassus aliquando nobis expediet et exponet discripta generatim; est
enim, ne forte nescias, heri nobis ille hoc, Catule, pollicitus se ius civile,
quod nunc diffusum et dissipatum esset, in certa genera coacturum et ad
artem facilem redacturum.' |
|
'Et quidem' inquit Catulus 'haudquaquam id est
difficile Crasso, qui et, quod disci potuit de iure, didicit et, quod eis,
qui eum docuerunt, defuit, ipse adferet, ut, quae sint in iure, vel apte
discribere vel ornate inlustrare possit.' 'Ergo' inquit 'ista' Antonius
'tum a Crasso discemus, cum se de turba et a subselliis in otium, ut cogitat,
soliumque contulerit.' |
|
'Iam id quidem saepe' inquit Catulus 'ex eo audivi,
cum diceret sibi iam certum esse a iudiciis causisque discedere; sed, ut
ipsi soleo dicere, non licebit; neque enim auxilium suum saepe a viris bonis
frustra implorari patietur neque id aequo animo feret civitas, quae si voce
L. Crassi carebit, ornamento quodam se spoliatam putabit.' 'Nam hercle,'
inquit Antonius 'si haec vere a Catulo dicta sunt, tibi mecum in eodem est
pistrino, Crasse, vivendum; et istam oscitantem et dormitantem sapientiam
Scaevolarum et ceterorum beatorum otio concedamus.' |
| |
Adrisit hic Crassus leniter et 'pertexe modo,'
inquit 'Antoni, quod exorsus es; me tamen ista oscitans sapientia, simul
atque ad eam confugero, in libertatem vindicabit.'
| 'Huius quidem loci, quem modo sum exorsus, hic est |
finis,' inquit Antonius; 'quoniam intellegeretur non in hominum innumerabilibus
personis neque in infinita temporum varietate, sed in generum causis atque
naturis omnia sita esse, quae in dubium vocarentur, genera autem esse definita
non solum numero, sed etiam paucitate, ut eam materiem orationis, quae cuiusque
esset generis, studiosi qui essent dicendi, omnibus locis discriptam, instructam
ornatamque comprehenderent, rebus dico et sententiis. |
| |
Ea vi sua verba parient, quae semper satis ornata
mihi quidem videri solent, si eius modi sunt, ut ea res ipsa peperisse videatur;
ac si verum quaeritis, quod mihi quidem videatur - nihil enim aliud adfirmare
possum nisi sententiam et opinionem meam - hoc instrumentum causarum et
generum universorum in forum deferre debemus neque, ut quaeque res delata
ad nos erit, tum denique scrutari locos, ex quibus argumenta eruamus; quae
quidem omnibus, qui ea mediocriter modo considerarint, studio adhibito et
usu pertractata
esse possunt; sed tamen animus referendus est ad ea capita et ad illos,
quos saepe iam appellavi, locos, ex quibus omnia ad omnem orationem inventa
ducuntur; |
| |
atque hoc totum est sive artis sive animadversionis
sive consuetudinis nosse regiones, intra quas venere et pervestiges, quod
quaeras: ubi eum locum omnem cogitatione saepseris, si modo usum rerum percallueris,
nihil te effugiet atque omne, quod erit in re, occurret atque incidet. Et
sic, cum ad inveniendum in dicendo tria sint: acumen,
deinde ratio, quam licet, si volumus, appellemus artem, tertium diligentia,
non possum equidem non ingenio primas concedere, sed tamen ipsum ingenium
diligentia etiam ex tarditate incitat; |
|
diligentia, inquam, quae cum omnibus in rebus
tum in causis defendendis plurimum valet. Haec praecipue colenda est nobis;
haec semper adhibenda; haec nihil est quod non adsequatur: causa ut penitus,
quod initio dixi, nota sit, diligentia est; ut adversarium attente audiamus
atque ut eius non solum sententias sed etiam verba omnia excipiamus, vultus
denique perspiciamus omnis, qui sensus animi plerumque indicant, diligentia
est; |
|
id tamen dissimulanter facere, ne sibi ille aliquid
proficere videatur, prudentia est; deinde ut in eis locis, quos proponam
paulo post, pervolvatur animus, ut penitus insinuet in causam, ut sit cura
et cogitatione intentus, diligentia est; ut his rebus adhibeat tamquam lumen
aliquod memoriam, ut vocem, ut viris, diligentia est. |
|
Inter ingenium quidem et diligentiam perpaulum
loci reliquum est arti: ars demonstrat tantum, ubi quaeras, atque ubi sit
illud, quod studeas invenire; reliqua sunt in cura, attentione animi, cogitatione,
vigilantia, adsiduitate, labore; complectar uno verbo, quo saepe iam usi
sumus, diligentia; qua una virtute omnes virtutes reliquae continentur.
|
|
Nam orationis quidem copia videmus ut abundent
philosophi, qui, ut opinor - sed tu haec, Catule, melius - nulla dant praecepta
dicendi nec idcirco minus, quaecumque res proposita est, suscipiunt, de
qua copiose et abundanter loquantur.' |
|
Tum Catulus 'est,' inquit 'ut dicis, Antoni,
ut plerique philosophi nulla tradant praecepta dicendi et habeant paratum
tamen quid de quaque re dicant; sed Aristoteles, is, quem ego maxime admiror,
posuit quosdam locos, ex quibus omnis argumenti via non modo ad philosophorum
disputationem, sed etiam ad hanc orationem, qua in causis utimur, inveniretur;
a quo quidem homine iam dudum, Antoni, non aberrat oratio tua, sive tu similitudine
illius divini ingeni in eadem incurris vestigia sive etiam illa ipsa legisti
atque didicisti, quod quidem mihi magis veri simile videtur; plus enim te
operae Graecis dedisse rebus video quam putaramus.' |
|
Tum ille 'verum' inquit 'ex me audies, Catule:
semper ego existimavi iucundiorem et probabiliorem huic populo oratorem
fore, qui primum quam minimam artifici alicuius, deinde nullam Graecarum
rerum significationem daret: atque ego idem existimavi pecudis esse, non
hominis, cum tantas res Graeci susciperent, profiterentur, agerent seseque
et videndi res obscurissimas et bene vivendi et copiose dicendi rationem
daturos hominibus pollicerentur, non admovere aurem et, si palam audire
eos non auderes, ne minueres apud tuos civis auctoritatem tuam, subauscultando
tamen excipere voces eorum et procul quid narrarent attendere. Itaque feci,
Catule, et istorum omnium summatim causas et genera ipsa gustavi.' |
|
'Valde hercule' inquit Catulus 'timide tamquam
ad aliquem libidinis scopulum sic tuam mentem ad philosophiam appulisti,
quam haec civitas aspernata numquam est; nam et referta quondam Italia Pythagoreorum
fuit tum, cum erat in hac gente magna illa Graecia; ex quo etiam quidam
Numam Pompilium, regem nostrum, fuisse Pythagoreum ferunt, qui annis ante
permultis fuit quam ipse Pythagoras; quo etiam maior vir habendus est, quoniam
illam sapientiam constituendae civitatis duobus prope saeculis ante cognovit,
quam eam Graeci natam esse senserunt; et certe non tulit ullos haec civitas
aut gloria clariores aut auctoritate graviores aut humanitate politiores
P. Africano, C. Laelio, L. Furio, qui secum eruditissimos homines ex Graecia
palam semper habuerunt. |
|
Atque ego hoc ex eis saepe audivi, cum dicerent
pergratum Atheniensis et sibi fecisse et multis principibus civitatis, quod,
cum ad senatum legatos de suis maximis rebus mitterent, tris illius aetatis
nobilissimos philosophos misissent, Carneadem et Critolaum et Diogenem;
itaque eos, dum Romae essent, et a se et ab aliis frequenter auditos; quos
tu cum haberes auctores, Antoni, miror cur philosophiae sicut Zethus ille
Pacuvianus prope bellum indixeris.' |
| |
'Minime,' inquit Antonius; 'ac sic decrevi philosophari
potius, ut Neoptolemus apud Ennium "paucis: nam omnino haud placet."
Sed tamen haec est mea sententia, quam videbar exposuisse: ego ista studia
non improbo, moderata modo sint: opinionem istorum studiorum et suspicionem
artifici apud eos, qui res iudicent, oratori adversariam esse arbitror,
imminuit enim et oratoris auctoritatem et orationis fidem. |
| |
Sed, ut eo revocetur, unde huc declinavit oratio,
ex tribus istis clarissimis philosophis, quos Romam venisse dixisti, videsne
Diogenem eum fuisse, qui diceret artem se tradere bene disserendi et vera
ac falsa diiudicandi, quam verbo Graeco διαλεκτικήv appellaret? In hac arte,
si modo est haec ars, nullum est praeceptum, quo modo verum inveniatur,
sed tantum est, quo modo iudicetur; |
|
nam et omne, quod eloquimur sic, ut id aut esse
dicamus aut non esse, et, si simpliciter dictum sit, suscipiunt dialectici,
ut iudicent, verumne sit an falsum, et, si coniuncte sit elatum et adiuncta
sint alia, iudicant, rectene adiuncta sint et verane summa sit unius cuiusque
rationis, et ad extremum ipsi se compungunt suis acuminibus
et multa quaerendo reperiunt non modo ea, quae iam non possint ipsi dissolvere,
sed etiam quibus ante exorsa et potius detexta prope retexantur. |
|
Hic nos igitur Stoicus iste nihil adiuvat, quoniam,
quem ad modum inveniam quid dicam, non docet; atque idem etiam impedit,
quod et multa reperit, quae negat ullo modo posse dissolvi, et genus sermonis
adfert non liquidum, non fusum ac profluens, sed exile, aridum, concisum
ac minutum, quod si qui probabit, ita probabit, ut oratori tamen aptum non
esse fateatur; haec enim nostra oratio multitudinis est auribus accommodanda,
ad oblectandos animos, ad impellendos, ad ea probanda, quae non aurificis
statera, sed populari quadam trutina examinantur; |
|
qua re istam artem totam dimittimus, quae in
excogitandis argumentis muta nimium est, in iudicandis nimium loquax. Critolaum
istum, quem cum Diogene venisse commemoras, puto plus huic nostro studio
prodesse potuisse; erat enim ab isto Aristotele, a cuius inventis tibi ego
videor non longe aberrare. Atque inter hunc Aristotelem, cuius et illum
legi librum, in quo exposuit dicendi artis omnium superiorum, et illos,
in quibus ipse sua quaedam de eadem arte dixit, et hos germanos huius artis
magistros hoc mihi visum est interesse, quod ille eadem acie mentis, qua
rerum omnium vim naturamque viderat, haec quoque aspexit, quae ad dicendi
artem, quam ille despiciebat, pertinebant; illi autem, qui hoc solum colendum
ducebant, habitarunt in hac una ratione tractanda non eadem prudentia qua
ille, sed usu in hoc uno genere studioque maiore. |
| |
Carneadi vero vis incredibilis illa dicendi et
varietas perquam esset optanda nobis, qui nullam umquam in illis suis disputationibus
rem defendit quam non probarit, nullam oppugnavit quam non everterit. Sed
hoc maius est quiddam quam ab his, qui haec tradunt et docent, postulandum
sit. |
|
Ego autem, si quem nunc plane rudem institui
ad dicendum velim, his potius tradam adsiduis uno opere eandem incudem diem
noctemque tundentibus, qui omnis tenuissimas particulas atque omnia minima
mansa ut nutrices infantibus pueris in os inserant; sin sit is, qui et doctrina
mihi liberaliter institutus et aliquo iam imbutus usu et satis acri ingenio
esse videatur, illuc eum rapiam, ubi non seclusa aliqua acula teneatur,
sed unde universum flumen erumpat; qui illi sedis et quasi domicilia omnium
argumentorum commonstret et ea breviter inlustret verbisque definiat. |
| |
Quid enim est, in quo haereat, qui viderit omne,
quod sumatur in oratione aut ad probandum aut ad refellendum, aut ex [re]
sua sumi vi atque natura aut adsumi foris? Ex sua vi, cum aut res quae sit
tota quaeratur, aut pars eius, aut vocabulum quod habeat, aut quippiam,
rem illam quod attingat; extrinsecus autem, cum ea, quae sunt foris neque
haerent in rei natura, conliguntur. |
|
Si res tota quaeritur, definitione universa vis
explicanda
est, sic: "si maiestas est amplitudo ac dignitas civitatis, is eam
minuit, qui exercitum hostibus populi Romani tradidit, non qui eum, qui
id fecisset, populi Romani potestati tradidit." |
|
Sin pars, partitione, hoc modo: "aut senatui
parendum de salute rei publicae fuit aut aliud consilium instituendum aut
sua sponte faciendum; aliud consilium, superbum; suum, adrogans; utendum
igitur fuit consilio senatus." Si ex vocabulo, ut Carbo: "si consul
est, qui consulit patriae, quid aliud fecit Opimius?" |
|
Sin ab eo, quod rem attingit, plures sunt argumentorum
sedes ac loci, nam et coniuncta quaeremus et genera et partis generibus
subiectas et similitudines et dissimilitudines et contraria et consequentia
et consentanea et quasi praecurrentia et repugnantia et causas rerum vestigabimus
et ea, quae ex causis orta sint, et maiora, paria, minora quaeremus. |
|
Ex coniunctis sic argumenta ducuntur: "si
pietati summa tribuenda laus est, debetis moveri, cum Q. Metellum tam pie
lugere videatis." Ex genere autem: "si magistratus in populi Romani
esse potestate debent, quid Norbanum accusas, cuius tribunatus voluntati
paruit civitatis?" |
|
Ex parte autem ea, quae est subiecta generi:
"si omnes, qui rei publicae consulunt, cari nobis esse debent, certe
in primis imperatores, quorum consiliis, virtute, periculis retinemus et
nostram salutem et imperi dignitatem." Ex similitudine autem: "si
ferae partus suos diligunt, qua nos in liberos nostros indulgentia esse
debemus?" |
|
At ex dissimilitudine: "si barbarorum est
in diem vivere, nostra consilia sempiternum tempus spectare debent."
Atque utroque in genere et similitudinis et dissimilitudinis exempla sunt
ex aliorum factis aut dictis aut eventis et fictae narrationes saepe ponendae.
Iam ex contrario: "si Gracchus nefarie, praeclare Opimius." |
| |
Ex consequentibus: "si et ferro interfectus
ille et tu inimicus eius cum gladio cruento comprehensus in illo ipso loco
et nemo praeter te ibi visus est et causa nemini et tu semper audax, quid
est quod de facinore dubitare possimus?" Ex consentaneis et ex praecurrentibus
et ex repugnantibus, ut olim Crassus adulescens: "non si Opimium defendisti,
Carbo, idcirco te isti bonum civem putabunt: simulasse te et aliquid quaesisse
perspicuum est, quod Ti. Gracchi mortem saepe in contionibus
deplorasti, quod P. Africani necis socius fuisti, quod eam legem in tribunatu
tulisti, quod semper a bonis dissedisti." |
|
Ex causis autem rerum sic: "avaritiam si
tollere vultis, mater eius est tollenda, luxuries." Ex eis autem, quae
sunt orta de causis: "si aerari copiis et ad belli adiumenta et ad
ornamenta pacis utimur, vectigalibus serviamus." |
|
Maiora autem et minora et paria comparabimus
sic: ex maiore: "si bona existimatio divitiis praestat et pecunia tanto
opere expetitur, quanto gloria magis est expetenda!" ex minore:
"hic parvae consuetudinis
causa huius mortem tam fert familiariter:
quid si ipse amasset? Quid hic mihi faciet patri?" |
Ex pari: "est eiusdem et eripere et contra rem publicam largiri pecunias."
|
| |
Foris autem adsumuntur ea, quae non sua vi, sed
extranea sublevantur, ut haec: "hoc verum est; dixit enim Q. Lutatius.
Hoc falsum est; habita enim quaestio est. Hoc sequi necesse est; recito
enim tabulas." |
|
De quo genere toto paulo ante dixi. Haec, ut
brevissime dici potuerunt, ita a me dicta sunt; ut enim si aurum cui, quod
esset multifariam defossum, commonstrare vellem, satis esse deberet, si
signa et notas ostenderem locorum, quibus cognitis ipse sibi foderet et
id quod vellet parvo labore, nullo errore, inveniret; sic has ego argumentorum
notavi notas quae quaerenti demonstrant, ubi sint; reliqua cura et cogitatione
eruuntur; |
| |
quod autem argumentorum genus cuique causarum
generi maxime conveniat, non est artis exquisitae praescribere, sed est
mediocris ingeni iudicare, neque enim nunc id agimus, ut artem aliquam dicendi
explicemus,
sed ut doctissimis hominibus usus nostri quasi quaedam monita tradamus.
Hic igitur locis in mente et cogitatione defixis et in omni re ad dicendum
posita excitatis, nihil erit quod oratorem effugere possit non modo in forensibus
disceptationibus, sed omnino in ullo genere dicendi. |
| |
Si vero adsequetur, ut talis videatur, qualem
se videri velit et animos eorum ita adficiat, apud quos aget, ut eos quocumque
velit vel trahere vel rapere possit, nihil profecto praeterea ad dicendum
requiret. Iam illud videmus nequaquam satis esse reperire quid dicas, nisi
id inventum tractare possis; |
| |
tractatio autem varia esse debet, ne aut cognoscat
artem qui audiat aut defetigetur similitudinis satietate: proponi oportet
quid adferas et qua re ita sit ostendere; ex eisdem illis locis interdum
concludere, relinquere alias alioque transire; saepe non proponere ac ratione
ipsa adferenda quid proponendum fuerit, declarare; si cui quid simile dicas,
prius ut simile [dicas] confirmes, deinde quod agitur, adiungas; interpuncta
argumentorum plerumque occulas, ne quis ea numerare possit, ut re distinguantur,
verbis confusa esse videantur. |
|
Haec properans ut et apud doctos et semidoctus
ipse percurro, ut aliquando ad illa maiora veniamus: nihil est enim in dicendo,
Catule, maius, quam ut faveat oratori is, qui audiet, utique ipse sic moveatur,
ut impetu quodam animi et perturbatione magis quam iudicio aut consilio
regatur: plura enim multo homines iudicant odio aut amore aut cupiditate
aut iracundia aut dolore aut laetitia aut spe aut timore aut errore aut
aliqua permotione mentis quam veritate aut praescripto aut iuris norma aliqua
aut iudici formula aut legibus. |
|
Qua re, nisi quid vobis aliud placet, ad illa
pergamus.' 'Paulum' inquit Catulus 'etiam nunc deesse videtur eis rebus,
Antoni, quas exposuisti, quod sit tibi ante explicandum,
quam illuc proficiscare, quo te dicis intendere.' 'Quidnam?' inquit. 'Qui
ordo tibi placeat' inquit Catulus 'et quae dispositio argumentorum, in qua
tu mihi semper deus videri soles.' |
| |
'Vide quam sim' inquit 'deus in isto genere,
Catule: non hercule mihi nisi admonito venisset in mentem; ut possis existimare
me in ea, in quibus non numquam aliquid efficere videor, usu solere in dicendo
vel casu potius incurrere. Ac res quidem ista, quam ego, quia non noram,
sic tamquam ignotum hominem praeteribam, tantum potest in dicendo, ut ad
vincendum nulla plus possit; sed tamen mihi videris ante tempus a me rationem
ordinis et disponendarum rerum requisisse; |
| |
nam si ego omnem vim oratoris in argumentis et
in re ipsa per se comprobanda posuissem, tempus esset iam de ordine argumentorum
et de conlocatione rerum aliquid dicere; sed cum tria sint a me proposita,
de uno dictum, cum de duobus reliquis dixero, tum erit denique de disponenda
tota oratione quaerendum. |
| |
Valet igitur multum ad vincendum probari mores
et instituta et facta et vitam eorum, qui agent causas, et eorum, pro quibus,
et item improbari adversariorum, animosque orum, apud quos agetur, conciliari
quam maxime ad benevolentiam cum erga oratorem tum erga illum, pro quo dicet
orator. Conciliantur autem animi dignitate hominis, rebus gestis, existimatione
vitae; quae facilius ornari possunt, si modo sunt, quam fingi, si nulla
sunt. Sed haec adiuvant in oratore: lenitas vocis, vultus pudoris significatio,
verborum comitas; si quid persequare acrius, ut invitus et coactus facere
videare. Facilitatis, liberalitatis, mansuetudinis, pietatis, grati animi,
non appetentis, non avidi signa proferre perutile est; eaque omnia, quae
proborum, demissorum, non acrium, non pertinacium, non litigiosorum, non
acerborum sunt, valde benevolentiam conciliant abalienantque ab eis, in
quibus haec non sunt; itaque eadem sunt in adversarios ex contrario conferenda. |
|
Sed genus hoc totum orationis in eis causis excellit,
in quibus minus potest inflammari animus iudicis acri et vehementi quadam
incitatione; non enim semper fortis oratio quaeritur, sed saepe placida,
summissa, lenis, quae maxime commendat reos. Reos autem appello non eos
modo, qui arguuntur, sed omnis, quorum de re disceptatur; sic enim olim
loquebantur. |
|
Horum igitur exprimere mores oratione iustos,
integros, religiosos, timidos, perferentis iniuriarum mirum quiddam valet;
et hoc vel in principiis vel in re narranda vel in perorando tantam habet
vim, si est suaviter et cum sensu tractatum, ut saepe plus quam causa valeat.
Tantum autem efficitur sensu quodam ac ratione dicendi, ut quasi mores oratoris
effingat oratio; genere enim quodam sententiarum et genere verborum, adhibita
etiam actione leni facilitatemque significante efficitur, ut probi, ut bene
morati, ut boni viri esse videamur. |
| |
Huic autem est illa dispar adiuncta ratio orationis,
quae alio quodam genere mentis iudicum permovet impellitque, ut aut oderint
aut diligant aut invideant aut salvum velint aut metuant aut sperent aut
cupiant aut abhorreant aut laetentur aut maereant aut misereantur aut poenire
velint aut ad eos motus deducantur, si qui finitimi sunt [et
de propinquis ac] talibus animi permotionibus. |
|
Atque illud optandum est oratori, ut aliquam
permotionem animorum sua sponte ipsi adferant ad causam iudices ad id, quod
utilitas oratoris feret, accommodatam; facilius est enim currentem, ut aiunt,
incitare quam commovere languentem; sin id aut non erit aut erit obscurius,
sicut medico diligenti, priusquam conetur aegro adhibere medicinam, non
solum morbus eius, cui mederi volet, sed etiam consuetudo valentis et natura
corporis cognoscenda est, sic equidem cum adgredior in ancipiti
causa et gravi ad animos iudicum pertractandos,
omni mente in ea cogitatione curaque versor, ut odorer, quam sagacissime
possim, quid sentiant, quid existiment, quid exspectent, quid velint, quo
deduci oratione facillime posse videantur. |
|
Si se dant et, ut ante dixi, sua sponte, quo
impellimus, inclinant atque propendent, accipio quod datur et ad id, unde
aliquis flatus ostenditur, vela do; sin est integer quietusque iudex, plus
est operis; sunt enim omnia dicendo excitanda, nihil adiuvante natura. Sed
tantam vim habet illa, quae recte a bono poeta dicta est
| flexanima atque omnium regina rerum oratio, |
ut non modo inclinantem excipere aut stantem inclinare, sed etiam adversantem
ac repugnantem, ut imperator fortis ac bonus, capere possit. |
|
Haec sunt illa, quae me ludens Crassus modo flagitabat,
cum a me divinitus tractari solere diceret et in causa M'. Aquili Gaique
Norbani non nullisque aliis quasi praeclare acta laudaret, quae me hercule
ego, Crasse, cum a te tractantur in causis, horrere soleo: tanta vis animi,
tantus impetus, tantus dolor oculis, vultu, gestu, digito denique isto tuo
significari solet; tantum est flumen gravissimorum optimorumque verborum,
tam integrae sententiae, tum verae, tam novae, tam sine pigmentis fucoque
puerili, ut mihi non solum tu incendere iudicem, sed ipse ardere videaris. |
| |
Neque fieri potest ut doleat is, qui audit, ut
oderit, ut invideat, ut pertimescat aliquid, ut ad fletum misericordiamque
deducatur, nisi omnes illi motus, quos orator adhibere volet iudici, in
ipso oratore impressi esse atque inusti videbuntur. Quod si fictus aliqui
dolor suscipiendus esset et si in eius modi genere orationis nihil esset
nisi falsum atque imitatione simulatum, maior ars aliqua forsitan esset
requirenda: nunc ego, quid tibi, Crasse, quid ceteris accidat, nescio; de
me autem causa nulla est cur apud homines prudentissimos atque amicissimos
mentiar: non me hercule umquam apud iudices aut dolorem aut misericordiam
aut invidiam aut odium dicendo excitare volui quin ipse in commovendis iudicibus
eis ipsis sensibus, ad quos illos adducere vellem, permoverer; |
| |
neque est enim facile perficere ut irascatur
ei, cui tu velis, iudex, si tu ipse id lente ferre videare; neque ut oderit
eum, quem tu velis, nisi te ipsum flagrantem odio ante viderit; neque ad
misericordiam adducetur, nisi tu ei signa doloris tui verbis, sententiis,
voce, vultu, conlacrimatione denique ostenderis; ut enim nulla materies
tam facilis ad exardescendum est, quae nisi admoto igni ignem concipere
possit, sic nulla mens est tam ad comprehendendam vim oratoris parata, quae
possit incendi, nisi ipse inflammatus ad eam et ardens accesserit. |
|
Ac, ne hoc forte magnum ac mirabile esse videatur
hominem totiens irasci, totiens dolere, totiens omni motu animi concitari,
praesertim in rebus alienis, magna vis est earum sententiarum atque eorum
locorum, quos agas tractesque dicendo, nihil ut opus sit simulatione et
fallaciis; ipsa enim natura orationis eius, quae suscipitur ad aliorum animos
permovendos, oratorem ipsum magis etiam quam quemquam eorum qui audiunt
permovet. |
| |
Et ne hoc in causis, in iudiciis, in amicorum
periculis, in concursu hominum, in civitate, in foro accidere miremur, cum
agitur non solum ingeni nostri existimatio, nam id esset levius; - quamquam,
cum professus sis te id posse facere, quod pauci, ne id quidem neglegendum
est; - sed alia sunt maiora multo, fides, officium, diligentia, quibus rebus
adducti, etiam cum alienissimos defendimus, tamen eos alienos, si ipsi viri
boni
volumus haberi, existimare non possumus - |
|
sed, ut dixi, ne hoc in nobis mirum esse videatur,
quid potest esse tam fictum quam versus, quam scaena, quam fabulae? Tamen
in hoc genere saepe ipse vidi, ut ex persona mihi ardere oculi hominis histrionis
viderentur † spondalli illa dicentis:
segregare abs te ausu's aut sine illo Salamina ingredi?
neque paternum aspectum es veritus? |
Numquam illum aspectum dicebat, quin mihi Telamo iratus furere luctu fili
videretur; at idem inflexa ad miserabilem sonum voce,
cum aetate exacta indigem
liberum lacerasti, orbasti, exstinxti;
neque fratris necis,
neque eius gnati parvi, qui tibi in tutelam est traditus, |
flens ac lugens dicere videbatur; quae si ille histrio, cotidie cum ageret,
tamen recte agere sine dolore non poterat, quid Pacuvium putatis in scribendo
leni animo ac remisso fuisse? Fieri nullo modo potuit. |
|
Saepe enim audivi poetam bonum neminem - id quod
a Democrito et Platone in scriptis relictum esse dicunt - sine inflammatione
animorum exsistere posse et sine quodam adflatu quasi furoris. Qua re nolite
existimare me ipsum, qui non heroum veteres casus fictosque luctus velim
imitari atque adumbrare dicendo neque actor sim alienae personae, sed auctor
meae, cum mihi M'. Aquilius in civitate retinendus esset, quae in illa causa
peroranda fecerim, sine magno dolore fecisse: |
| |
quem enim ego consulem fuisse, imperatorem ornatum
a senatu, ovantem in Capitolium ascendisse meminissem, hunc cum adflictum,
debilitatum, maerentem, in summum discrimen adductum viderem, non prius
sum conatus misericordiam aliis commovere quam misericordia sum ipse captus.
Sensi equidem tum magno opere moveri iudices, cum excitavi maestum ac sordidatum
senem et cum ista feci, quae tu, Crasse, laudas, non arte, de qua quid loquar
nescio, sed motu magno animi ac dolore, ut discinderem tunicam, ut cicatrices
ostenderem. |
| |
Cum C. Marius maerorem orationis meae praesens
ac sedens multum lacrimis suis adiuvaret cumque ego illum crebro appellans
conlegam ei suum commendarem atque ipsum advocatum ad communem imperatorum
fortunam defendendam invocarem, non fuit haec sine meis lacrimis, non sine
dolore magno miseratio omniumque deorum et hominum et civium et sociorum
imploratio; quibus omnibus verbis, quae a me tum sunt habita, si dolor afuisset
meus, non modo non miserabilis, sed etiam inridenda fuisset oratio mea.
Quam ob rem hoc vos doceo, Sulpici, bonus ego videlicet atque eruditus magister,
ut in dicendo irasci, ut dolere, ut flere possitis. |
|
Quamquam te quidem quid hoc doceam, qui in accusando
sodali meo tantum incendium non oratione solum, sed etiam multo magis vi
et dolore et ardore animi concitaras, ut ego ad id restinguendum vix conarer
accedere? Habueras enim tu omnia in causa superiora: vim, fugam, lapidationem,
crudelitatem tribuniciam in Caepionis gravi miserabilique casu in iudicium
vocabas; deinde principem et senatus et civitatis, M. Aemilium, lapide percussum
esse constabat; vi pulsum e templo L. Cottam et T. Didium, cum intercedere
vellent rogationi, nemo poterat negare. |
|
Accedebat ut haec tu adulescens pro re publica
queri summa cum dignitate existimarere; ego, homo censorius, vix satis honeste
viderer seditiosum civem et in hominis consularis calamitate crudelem posse
defendere. Erant optimi cives iudices, bonorum virorum plenum forum, vix
ut mihi tenuis quaedam venia daretur excusationis, quod tamen eum defenderem,
qui mihi quaestor fuisset. Hic ego quid dicam me artem aliquam adhibuisse?
Quid fecerim, narrabo; si placuerit, vos meam defensionem in aliquo artis
loco reponetis. |
| |
Omnium seditionum genera, vitia,
pericula conlegi eamque orationem ex omni rei publicae nostrae temporum
varietate repetivi conclusique ita, ut dicerem, etsi omnes semper molestae
seditiones fuissent, iustas tamen fuisse non nullas et prope necessarias.
Tum illa, quae modo Crassus commemorabat, egi: neque reges ex hac civitate
exigi neque tribunos plebis creari neque plebiscitis totiens consularem
potestatem minui neque provocationem, patronam illam civitatis ac vindicem
libertatis, populo Romano dari sine nobilium dissensione potuisse; ac, si
illae seditiones saluti huic civitati fuissent, non continuo, si quis motus
populi factus esset, id C. Norbano in nefario crimine atque in fraude capitali
esse ponendum. Quod si umquam populo Romano concessum esset ut iure incitatus
videretur, id quod docebam saepe esse concessum, nullam illa causa iustiorem
fuisse. Tum omnem orationem traduxi et converti in increpandam Caepionis
fugam, in deplorandum interitum exercitus: sic et eorum dolorem, qui lugebant
suos, oratione refricabam et animos equitum Romanorum, apud quos tum iudices
causa agebatur, ad Q. Caepionis odium, a quo erant ipsi propter iudicia
abalienati, renovabam. |
|
Quod ubi sensi me in possessionem iudici ac defensionis
meae constitisse, quod et populi benevolentiam mihi conciliaram, cuius ius
etiam cum seditionis coniunctione defenderam, et iudicum animos totos vel
calamitate civitatis vel luctu ac desiderio propinquorum vel odio proprio
in Caepionem ad causam nostram converteram, tum admiscere huic generi orationis
vehementi atque atroci genus illud alterum, de quo ante disputavi, lenitatis
et mansuetudinis coepi: me pro meo sodali, qui mihi in liberum loco more
maiorum esse deberet, et pro mea omni fama prope fortunisque decernere;
nihil mihi ad existimationem turpius, nihil ad dolorem acerbius accidere
posse, quam si is, qui saepe alienissimis a me, sed meis tamen civibus saluti
existimarer fuisse, sodali meo auxilium ferre non potuissem. |
| |
Petebam a iudicibus ut illud aetati meae, ut
honoribus, ut rebus gestis, si iusto, si pio dolore me esse adfectum viderent,
concederent; praesertim si in aliis causis intellexissent omnia me semper
pro amicorum periculis, nihil umquam pro me ipso deprecatum. Sic in illa
omni defensione atque causa, quod esse in arte positum videbatur, ut de
lege Appuleia dicerem, ut quid esset minuere maiestatem explicarem,
perquam breviter perstrinxi atque attigi; his duabus partibus orationis,
quarum altera commendationem
habet, altera concitationem, quae minime praeceptis artium sunt perpolitae,
omnis est a me illa causa tractata, ut et acerrimus in Caepionis invidia
renovanda et in meis moribus erga meos necessarios declarandis mansuetissimus
viderer: ita magis adfectis animis iudicum quam doctis, tua, Sulpici, est
a nobis tum accusatio victa.' |
| |
Hic Sulpicius, 'vere hercle,' inquit 'Antoni,
ista commemoras; nam ego nihil umquam vidi, quod tam e manibus elaberetur,
quam mihi tum est elapsa illa ipsa causa. Cum enim, quem ad modum dixisti,
tibi ego non iudicium, sed incendium tradidissem, quod tuum principium,
di immortales, fuit! qui timor! quae dubitatio, quanta haesitatio tractusque
verborum! Ut tu illud initio, quod tibi unum ad ignoscendum homines dabant,
tenuisti, te pro homine pernecessario, quaestore tuo, dicere! Quam tibi
primum munisti ad te audiendum viam. |
| |
Ecce autem, cum te nihil aliud profecisse arbitrarer,
nisi ut homines tibi civem improbum defendenti ignoscendum propter necessitudinem
arbitrarentur, serpere occulte coepisti, nihil dum aliis suspicantibus,
me vero iam pertimescente, ut illam non Norbani seditionem, sed populi Romani
iracundiam neque eam iniustam, sed meritam ac debitam fuisse defenderes.
Deinde qui locus a te praetermissus est in Caepionem? Ut tu illa omnia odio,
invidia, misericordia miscuisti! Neque haec solum in defensione, sed etiam
in Scauro ceterisque meis testibus, quorum testimonia non refellendo, sed
ad eundem impetum populi confugiendo refutasti; |
|
quae cum abs te modo commemorarentur, equidem
nulla praecepta desiderabam; ipsam tamen istam demonstrationem defensionum
tuarum [abs te ipso commemoratam] doctrinam esse non mediocrem puto.' 'Atqui,
si ita placet,' inquit [Antonius] 'trademus etiam, quae nos sequi in dicendo
quaeque maxime spectare solemus; docuit enim iam nos longa vita ususque
rerum maximarum, ut quibus rebus animi hominum moverentur teneremus. |
|
Equidem primum considerare soleo, postuletne
causa; nam neque parvis in rebus adhibendae sunt hae dicendi faces neque
ita animatis hominibus, ut nihil ad eorum mentis oratione flectendas proficere
possimus, ne aut inrisione aut odio digni putemur, si aut tragoedias agamus
in nugis aut convellere adoriamur ea, quae non possint commoveri. |
| |
Iam quoniam haec fere maxime sunt in iudicum
animis aut, quicumque illi erunt, apud quos agemus, oratione molienda, amor
odium iracundia, invidia misericordia, spes laetitia, timor molestia: sentimus
amorem conciliari, si id iure videamur, quod sit utile ipsis, apud quos
agamus, defendere, aut si pro bonis viris aut certe pro eis, qui illis boni
atque utiles sint, laborare, namque haec res amorem magis conciliat, illa
virtutis defensio caritatem; plusque proficit, si proponitur spes utilitatis
futurae quam praeteriti benefici commemoratio. |
| |
Enitendum est ut ostendas in ea re, quam defendas,
aut dignitatem esse aut utilitatem, eumque, cui concilies hunc amorem, significes
nihil ad utilitatem suam rettulisse ac nihil omnino fecisse causa sua; invidetur
enim commodis hominum ipsorum, studiis autem eorum ceteris commodandi favetur. |
|
Videndumque hoc loco est ne, quos ob benefacta
diligi volemus, eorum laudem atque gloriam, cui maxime invideri solet, nimis
efferre videamur; atque eisdem his ex locis et in alios odium struere discemus
et a nobis ac nostris demovere; eademque haec genera sunt tractanda in iracundia
vel excitanda vel sedanda; nam si, quod ipsis, qui audiunt, perniciosum
aut inutile sit, id factum augeas, odium creatur; sin, quod aut in bonos
viros aut in eos, quos minime quisque debuerit, aut in rem publicam, tum
excitatur, si non tam acerbum odium, tamen aut invidiae aut odi non dissimilis
offensio; |
|
item timor incutitur aut ex ipsorum periculis
aut ex communibus: interior est ille proprius; sed hic quoque communis ad
eandem similitudinem est perducendus. Par atque una ratio est spei, laetitiae,
molestiae; sed haud sciam an acerrimus longe sit omnium motus invidiae nec
minus virium opus sit in ea comprimenda quam in excitanda. Invident autem
homines maxime paribus aut inferioribus, cum se relictos sentiunt, illos
autem dolent evolasse; sed etiam superioribus invidetur saepe vehementer
et eo magis, si intolerantius se iactant et aequabilitatem communis iuris
praestantia dignitatis aut fortunae suae transeunt; quae si inflammanda
sunt, maxime dicendum est non esse virtute parata, deinde etiam vitiis
atque peccatis, tum, si erunt honestiora atque graviora, tamen non esse
tanta illa merita, quantam insolentiam hominis quantumque fastidium; |
|
ad sedandum autem, magno illa labore, magnis
periculis esse parta nec ad suum commodum, sed ad aliorum esse conlata;
eumque, si quam gloriam peperisse videatur, tamen etsi ea non sit iniqua
merces periculi, tamen ea non delectari totamque abicere atque deponere;
omninoque perficiendum est, quoniam plerique sunt invidi maximeque hoc est
commune vitium
et perpetuum, invidetur autem praestanti florentique fortunae, ut haec opinio
minuatur et illa excellens opinione fortuna cum laboribus et miseriis permixta
esse videatur. |
| |
Iam misericordia movetur, si is, qui audit, adduci
potest ut illa, quae de altero deplorentur, ad suas res revocet, quas aut
tulerit acerbas aut timeat, ut intuens alium crebro ad se ipsum revertatur;
et cum singuli casus humanarum miseriarum graviter accipiuntur, si dicuntur
dolenter, tum adflicta et prostrata virtus maxime luctuosa est. Et ut illa
altera pars orationis, quae probitatis commendatione
boni viri debet speciem tueri, lenis, ut saepe iam dixi, atque summissa,
sic haec, quae suscipitur ab oratore ad commutandos animos atque omni ratione
flectendos, intenta ac vehemens esse debet. |
|
Sed est quaedam in his duobus generibus, quorum
alterum lene, alterum vehemens esse volumus, difficilis ad distinguendum
similitudo; nam et ex illa lenitate, qua conciliamur eis, qui audiunt, ad
hanc vim acerrimam, qua eosdem excitamus, influat oportet aliquid, et ex
hac vi non numquam animi aliquid inflandum est illi lenitati; neque est
ulla temperatior oratio quam illa, in qua asperitas contentionis oratoris
ipsius humanitate conditur, remissio autem lenitatis quadam gravitate et
contentione firmatur. |
|
In utroque autem genere dicendi et illo, in quo
vis atque contentio quaeritur, et hoc, quod ad vitam et mores accommodatur,
et principia tarda [sunt] et exitus item spissi
et producti esse debent. Nam neque adsiliendum statim est ad genus illud
orationis; abest enim totum a causa et homines prius ipsum illud, quod proprium
sui iudici est, audire desiderant; nec cum in eam rationem ingressus sis,
celeriter discedendum est; |
|
non enim, sicut argumentum, simul atque positum
est, adripitur alterumque et tertium poscitur, ita misericordiam aut invidiam
aut iracundiam, simul atque intuleris, possis commovere: argumentum ratio
ipsa confirmat idque, simul atque emissum est, adhaerescit; illud autem
genus orationis non cognitionem iudicis, sed magis perturbationem requirit,
quam consequi nisi multa et varia et copiosa oratione et simili contentione
actionis nemo potest; |
|
qua re qui aut breviter aut summisse dicunt,
docere iudicem possunt, commovere non possunt; in quo sunt omnia. Iam illud
perspicuum est, omnium rerum in contrarias partis facultatem ex eisdem suppeditari
locis. Sed argumento resistendum est aut eis, quae comprobandi eius causa
sumuntur, reprehendendis aut demonstrando, id, quod concludere illi velint,
non effici ex propositis nec esse consequens, aut, si ita non refellas,
adferendum est in contrariam partem, quod sit aut gravius aut aeque grave.
|
|
Illa autem, quae aut conciliationis causa leniter
aut permotionis vehementer aguntur, contrariis commotionibus auferenda sunt,
ut odio benevolentia, ut misericordia invidia tollatur. Suavis autem est
et vehementer saepe utilis iocus et facetiae; quae, etiam si alia omnia
tradi arte possunt, naturae sunt propria certe neque ullam artem desiderant:
in quibus tu longe aliis mea sententia, Caesar, excellis; quo magis mihi
etiam aut testis esse potes nullam esse artem salis aut, si qua est, eam
tu potissimum nos docere.' |
|
'Ego vero,' inquit 'omni de re facilius puto
esse ab homine non inurbano, quam de ipsis facetiis disputari. Itaque cum
quosdam Graecos inscriptos libros esse vidissem de ridiculis, non nullam
in spem veneram posse me ex eis aliquid discere; inveni autem ridicula et
salsa multa Graecorum; nam et Siculi in eo genere et Rhodii et Byzantii
et praeter ceteros Attici excellunt; sed qui eius rei rationem quandam conati
sunt artemque tradere, sic insulsi exstiterunt, ut nihil aliud eorum nisi
ipsa insulsitas rideatur; |
| |
qua re mihi quidem nullo modo videtur doctrina
ista res posse tradi. Etenim cum duo genera sint facetiarum, alterum aequabiliter
in omni sermone fusum, alterum peracutum et breve, illa a veteribus superior
cavillatio, haec altera dicacitas nominata est. Leve nomen habet utraque
res. Quippe; leve enim est totum hoc risum movere. |
|
Verum tamen, ut dicis, Antoni, multum in causis
persaepe lepore et facetiis profici vidi. Sed cum illo in genere perpetuae
festivitatis ars non desideretur (natura enim fingit homines et creat imitatores
et narratores facetos adiuvante et vultu et voce et ipso genere sermonis)
tum vero in hoc altero dicacitatis quid habet ars loci, cum ante illud facete
dictum emissum haerere debeat, quam cogitari potuisse videatur? |
|
Quid enim hic meus frater ab arte adiuvari potuit,
cum a Philippo interrogatus quid latraret, furem se videre respondit? Quid
in omni oratione Crassus vel apud centum viros contra Scaevolam vel contra
accusatorem Brutum, cum pro Cn. Plancio diceret? Nam id, quod tu mihi tribuis,
Antoni, Crasso est omnium sententia concedendum; non enim fere quisquam
reperietur praeter hunc in utroque genere leporis excellens: et illo, quod
in perpetuitate sermonis, et hoc, quod in celeritate atque dicto est. |
| |
Nam haec perpetua contra Scaevolam Curiana defensio
tota redundavit hilaritate quadam et ioco; dicta illa brevia non habuit;
parcebat enim adversari dignitati, in quo ipse conservabat suam; quod est
hominibus facetis et dicacibus difficillimum, habere hominum rationem et
temporum et ea, quae occurrunt, cum salsissime dici possunt, tenere; itaque
non nulli ridiculi homines hoc ipsum non insulse interpretantur; |
|
dicere enim aiunt Ennium, flammam a sapiente
facilius ore in ardente opprimi, quam bona dicta teneat; haec scilicet bona
dicta, quae salsa sint; nam ea dicta appellantur proprio iam nomine. Sed
ut in Scaevola continuit ea Crassus atque in illo altero genere, in quo
nulli aculei contumeliarum inerant, causam illam disputationemque elusit,
sic in Bruto, quem oderat et quem dignum contumelia iudicabat, utroque genere
pugnavit. |
|
Quam multa de balneis, quas nuper ille vendiderat,
quam multa de amisso patrimonio dixit! Atque illa brevia, cum ille diceret
se sine causa sudare, "minime" inquit "modo enim existi de
balneis." Innumerabilia [alia]
fuerunt, sed non minus iucunda illa perpetua: cum enim Brutus duo lectores
excitasset et alteri de colonia Narbonensi Crassi orationem legendam dedisset,
alteri de lege Servilia, et cum contraria inter sese de re publica capita
contulisset, noster hic facetissime tris patris Bruti de iure civili libellos
tribus legendos dedit. |
|
Ex libro primo: "forte evenit ut in Privernati
essemus." "Brute, testificatur pater se tibi Privernatem fundum
reliquisse." Deinde ex libro secundo: "in Albano eramus ego et
Marcus filius." "Sapiens videlicet homo cum primis nostrae civitatis
norat hunc gurgitem; metuebat ne, cum is nihil haberet, nihil esse ei relictum
putaretur." Tum ex libro tertio, in quo finem scribendi fecit - tot
enim, ut audivi Scaevolam dicere, sunt veri Bruti libri -"in Tiburti
forte adsedimus ego et Marcus filius." "Ubi sunt hi fundi, Brute,
quos tibi pater publicis commentariis consignatos reliquit? Quod nisi puberem
te, inquit, iam haberet, quartum librum composuisset et se etiam in balneis
lotum cum filio scriptum reliquisset." |
| |
Quis est igitur qui non fateatur hoc lepore atque
his facetiis non minus refutatum esse Brutum quam illis tragoediis, quas
egit idem, cum casu in eadem causa efferretur anus Iunia. Pro di immortales,
quae fuit illa, quanta vis! quam inexspectata! quam repentina! cum coniectis
oculis, gestu omni ei imminenti, summa gravitate et celeritate verborum
"Brute, quid sedes? Quid illam anum patri nuntiare vis tuo? Quid illis
omnibus, quorum imagines duci vides? Quid maioribus tuis? Quid L. Bruto,
qui hunc populum dominatu regio liberavit? Quid te agere? Cui rei, cui gloriae,
cui virtuti studere? Patrimonione augendo? At id non est nobilitatis. |
|
Sed fac esse, nihil superest; libidines totum
dissipaverunt. An iuri civili? Est paternum. Sed dicet te, cum aedis venderes,
ne in rutis quidem et caesis solium tibi paternum recepisse. An rei militari?
Qui numquam castra videris! An eloquentiae? Quae neque est in te, et, quicquid
est vocis ac linguae, omne in istum turpissimum calumniae
quaestum contulisti! Tu lucem aspicere audes? Tu hos intueri? Tu in foro,
tu in urbe, tu in civium esse conspectu? Tu illam mortuam, tu imagines ipsas
non perhorrescis? Quibus non modo imitandis, sed ne conlocandis quidem tibi
locum ullum reliquisti." |
|
Sed haec tragica atque divina; faceta autem et
urbana
innumerabilia vel ex una contione
meministis; nec enim maior contentio umquam fuit nec apud populum gravior
oratio quam huius contra conlegam in censura nuper neque lepore et festivitate
conditior. Qua re tibi, Antoni, utrumque adsentior et multum facetias in
dicendo prodesse saepe et eas arte nullo modo posse tradi: illud quidem
admiror, te nobis in eo genere tribuisse tantum et non huius rei quoque
palmam ut ceterarum Crasso detulisse.' |
|
Tum Antonius 'ego vero ita fecissem,' inquit
'nisi interdum in hoc Crasso paulum inviderem; nam esse quamvis facetum
atque salsum non nimis est per se ipsum invidendum; sed cum omnium sit venustissimus
et urbanissimus,
omnium gravissimum et severissimum et esse et videri, quod isti contigit
uni, id mihi vix ferendum videbatur.' |
|
Hic cum adrisisset ipse Crassus, 'ac tamen,'
inquit Antonius 'cum artem esse facetiarum, Iuli, [ullam] negares, aperuisti
quiddam, quod praecipiendum videretur: haberi enim dixisti rationem oportere
hominum, rei, temporis, ne quid iocus de gravitate decerperet; quod quidem
in primis a Crasso observari solet. Sed hoc praeceptum praetermittendarum
est facetiarum, cum eis nihil opus sit; nos autem quo modo utamur, cum opus
sit, quaerimus, ut in adversarium et maxime, si eius stultitia poterit agitari;
in testem stultum, cupidum, levem, si facile homines audituri videbuntur. |
| |
Omnino probabiliora sunt, quae lacessiti dicimus
quam quae priores, nam et ingeni celeritas maior est, quae apparet in respondendo,
et humanitatis est responsio; videmur enim quieturi fuisse, nisi essemus
lacessiti, ut in ipsa ista contione
nihil fere dictum est ab hoc, quod quidem facetius dictum videretur, quod
non provocatus responderit; erat autem tanta in Domitio gravitas, tanta
auctoritas, ut, quod esset ab eo obiectum, lepore magis levandum quam contentione
frangendum videretur.' |
|
Tum Sulpicius 'quid igitur? Patiemur' inquit
'Caesarem, qui quamquam [M.] Crasso facetias concedit, tamen multo in eo
studio magis ipse elaborat, non explicare
nobis totum genus hoc iocandi quale sit et unde ducatur; praesertim cum
tantam vim et utilitatem salis et urbanitatis
esse fateatur?' 'Quid, si' inquit Iulius 'adsentior Antonio dicenti nullam
esse artem salis?' |
|
Hic cum Sulpicius reticuisset, 'quasi vero' inquit
Crassus 'horum ipsorum, de quibus Antonius iam diu loquitur, ars ulla sit:
observatio quaedam est, ut ipse dixit, earum rerum, quae in dicendo valent;
quae si eloquentis facere posset, quis esset non eloquens? Quis enim haec
non vel facile vel certe aliquo modo posset ediscere? Sed ego in his praeceptis
hanc vim et hanc utilitatem esse arbitror, non ut ad reperiendum quod dicamus,
arte ducamur sed ut ea, quae natura, quae studio, quae exercitatione consequimur,
aut recta esse confidamus aut prava intellegamus, cum quo referenda sint
didicerimus. |
|
Qua re, Caesar, ego quoque hoc a te peto, ut,
si tibi videtur, disputes de hoc toto iocandi genere quid sentias, ne qua
forte dicendi pars, quoniam ita voluistis, in hoc tali coetu atque in tam
accurato sermone praeterita esse videatur.' 'Ego vero,' inquit ille 'quoniam
conlectam a conviva, Crasse, exigis, non committam ut, si defugerim, tibi
causam aliquam recusandi dem. Quamquam soleo saepe mirari eorum impudentiam,
qui agunt in scaena gestum inspectante Roscio; quis enim sese commovere
potest, cuius ille vitia
non videat? Sic ego nunc, Crasso audiente, primum loquar de facetiis et
docebo sus, ut aiunt, oratorem eum, quem cum Catulus nuper audisset, faenum
alios aiebat esse oportere.' |
|
Tum ille 'iocabatur' inquit 'Catulus, praesertim
cum ita dicat ipse, ut ambrosia alendus esse videatur. Verum te, Caesar,
audiamus, ut Antoni reliqua videamus.' Et Antonius 'perpauca quidem mihi
restant,' inquit 'sed tamen defessus iam labore atque itinere disputationis
meae requiescam in Caesaris sermone quasi in aliquo peropportuno deversorio.'
'Atqui' inquit Iulius 'non nimis liberale hospitium meum dices; nam te in
viam, simul ac perpaulum gustaris, extrudam et eiciam. |
|
Ac ne diutius vos demorer, de omni isto genere
quid sentiam perbreviter exponam. De risu quinque sunt, quae quaerantur:
unum, quid sit; alterum, unde sit; tertium, sitne oratoris risum velle movere;
quartum, quatenus; quintum, quae sint genera ridiculi. Atque illud primum,
quid sit ipse risus, quo pacto concitetur, ubi sit, quo modo exsistat atque
ita repente erumpat, ut eum cupientes tenere nequeamus, et quo modo simul
latera, os, venas, oculos, vultum occupet, viderit Democritus; neque enim
ad hunc sermonem hoc pertinet, et, si pertineret, nescire me tamen id non
puderet, quod ne illi quidem scirent, qui pollicerentur. |
|
Locus autem et regio quasi ridiculi - nam id
proxime quaeritur - turpitudine et deformitate quadam continetur; haec enim
ridentur vel sola vel maxime, quae notant et designant turpitudinem aliquam
non turpiter. Est autem, ut ad illud tertium veniam, est plane oratoris
movere risum; vel quod ipsa hilaritas benevolentiam conciliat ei, per quem
excitata est; vel quod admirantur omnes acumen
uno saepe in verbo positum maxime respondentis, non numquam etiam lacessentis;
vel quod frangit adversarium, quod impedit, quod elevat, quod deterret,
quod refutat; vel quod ipsum oratorem politum esse hominem significat, quod
eruditum, quod urbanum,
maxime quod tristitiam ac severitatem mitigat et relaxat odiosasque res
saepe, quas argumentis dilui non facile est, ioco risuque dissolvit. |
|
Quatenus autem sint ridicula tractanda oratori,
perquam diligenter videndum est, quod in quarto loco quaerendi posueramus.
Nam nec insignis improbitas et scelere iuncta nec rursus miseria insignis
agitata ridetur: facinerosos enim maiore quadam vi quam ridiculi vulnerari
volunt; miseros inludi nolunt, nisi se forte iactant; parcendum autem maxime
est caritati hominum, ne temere in eos dicas, qui diliguntur. |
|
Haec igitur adhibenda est primum in iocando moderatio;
itaque ea facillime luduntur, quae neque odio magno neque misericordia maxima
digna sunt; quam ob rem materies omnis ridiculorum est in eis vitiis,
quae sunt in vita hominum neque carorum neque calamitosorum neque eorum,
qui ob facinus ad supplicium rapiendi videntur; eaque belle agitata ridentur.
|
|
Est etiam deformitatis et corporis vitiorum
satis bella materies ad iocandum; sed quaerimus idem, quod in ceteris rebus
maxime quaerendum est, quatenus; in quo non modo illud praecipitur, ne quid
insulse, sed etiam, si quid perridicule possis, vitandum est oratori utrumque,
ne aut scurrilis iocus sit aut mimicus. Quae cuius modi sint facilius iam
intellegemus, cum ad ipsa ridiculorum genera venerimus. |
|
Duo sunt enim genera facetiarum, quorum alterum
re tractatur, alterum dicto: re, si quando quid tamquam aliqua fabella narratur,
ut olim tu, Crasse, in Memmium, comedisse eum lacertum Largi, cum esset
cum eo Tarracinae de amicula rixatus: salsa, ac tamen a te ipso ficta tota
narratio; addidisti clausulam: tota Tarracina tum omnibus in parietibus
inscriptas fuisse litteras L. L. L. M. M.; cum quaereres id quid esset,
senem tibi quendam oppidanum dixisse: "lacerat lacertum Largi mordax
Memmius." |
| |
Perspicitis genus hoc quam sit facetum, quam
elegans, quam oratorium, sive habeas vere quod narrare possis, quod tamen
est mendaciunculis aspergendum, sive fingas. Est autem huius generis virtus,
ut ita facta demonstres, ut mores eius, de quo narres, ut sermo, ut vultus
omnes exprimantur, ut eis, qui audiunt, tum geri illa fierique videantur. |
|
In re est item ridiculum, quod ex quadam depravata
imitatione sumi solet, ut idem Crassus: "per tuam nobilitatem, per
vestram familiam!" Quid aliud fuit, in quo contio
rideret, nisi illa vultus et vocis imitatio? "Per tuas statuas!"
vero cum dixit et extento bracchio paulum etiam de gestu addidit, vehementius
risimus. Ex hoc genere est illa Rosciana imitatio senis:
| "tibi ego, Antipho, has sero, inquit; seniumst, quom audio." |
Atqui ita est totum hoc ipso genere ridiculum, ut cautissime tractandum
sit; mimorum est enim et ethologorum, si nimia est imitatio, sicut obscenitas.
Orator surripiat oportet imitationem, ut is, qui audiet, cogitet plura quam
videat; praestet idem ingenuitatem et ruborem suum verborum turpitudine
et rerum obscenitate vitanda. |
|
Ergo haec duo genera sunt eius ridiculi, quod
in re positum est, quae sunt propria perpetuarum facetiarum, in quibus describuntur
hominum mores et ita effinguntur, ut aut re narrata aliqua quales sint intellegantur
aut imitatione breviter iniecta in aliquo insigni ad inridendum vitio
reperiantur. |
|
In dicto autem ridiculum est id, quod verbi aut
sententiae quodam acumine
movetur; sed ut in illo superiore genere vel narrationis vel imitationis
vitanda est mimorum et ethologorum similitudo, sic in hoc scurrilis oratori
dicacitas magno opere fugienda est. Qui igitur distinguemus a Crasso, a
Catulo, a ceteris familiarem
vestrum Granium aut Vargulam amicum meum? Non me hercule in mentem mihi
quidem venit: sunt enim dicaces; Granio quidem nemo dicacior. Hoc, opinor,
primum, ne, quotienscumque potuerit dictum dici, necesse habeamus dicere. |
|
Pusillus testis processit. "Licet"
inquit "rogare?" Philippus. Tum quaesitor properans "modo
breviter." Hic ille "non accusabis: perpusillum rogabo."
Ridicule. Sed sedebat iudex L. Aurifex brevior ipse quam testis etiam: omnis
est risus in iudicem conversus; visum est totum scurrile ridiculum. Ergo
haec, quae cadere possunt in quos nolis, quamvis sint bella, sunt tamen
ipso genere scurrilia; |
|
ut iste, qui se vult dicacem et me hercule est,
Appius, sed non numquam in hoc vitium
scurrile delabitur. "Cenabo" inquit "apud te," huic
lusco familiari
meo, C. Sextio; "uni enim locum esse video." Est hoc scurrile,
et quod sine causa lacessivit et tamen id dixit, quod in omnis luscos conveniret;
ea, quia meditata putantur esse, minus ridentur: illud egregium Sexti et
ex tempore "manus lava" inquit "et cena." |
|
Temporis igitur ratio et ipsius dicacitatis moderatio
et temperantia et raritas dictorum distinguent oratorem a scurra, et quod
nos cum causa dicimus, non ut ridiculi videamur, sed ut proficiamus aliquid,
illi totum diem et sine causa. Quid enim est Vargula adsecutus, cum eum
candidatus A. Sempronius cum M. fratre suo complexus esset "puer, abige
muscas"? Risum quaesivit, qui est mea sententia vel tenuissimus ingeni
fructus. Tempus igitur dicendi prudentia et gravitate moderabimur; quarum
utinam artem aliquam haberemus! Sed domina natura est. |
|
Nunc exponamus genera ipsa summatim, quae risum
maxime moveant. Haec igitur sit prima partitio, quod facete dicatur, id
alias in re habere, alias in verbo facetias; maxime autem homines delectari,
si quando risus coniuncte re verboque moveatur. Sed hoc mementote, quoscumque
locos attingam, unde ridicula ducantur, ex eisdem locis fere etiam gravis
sententias posse duci: tantum interest, quod gravitas honestis in rebus
severisque, iocus in turpiculis et quasi deformibus ponitur, velut eisdem
verbis et laudare frugi servum possimus et, si est nequam, iocari. Ridiculum
est illud Neronianum vetus in furaci servo: solum esse, cui domi nihil sit
nec obsignatum nec occlusum, quod idem in bono servo dici solet. |
|
Sed hoc eisdem verbis; ex eisdem autem locis
nascuntur omnia. Nam quod Sp. Carvilio graviter claudicanti ex vulnere ob
rem publicam accepto et ob eam causam verecundanti in publicum prodire mater
dixit "quin prodis, mi Spuri? quotienscumque gradum
facies, totiens tibi tuarum virtutum veniat in mentem," praeclarum
et grave est: quod Calvino Glaucia claudicanti "ubi est vetus illud:
num claudicat? at hic clodicat"! hoc ridiculum est; et utrumque ex
eo, quod in claudicatione animadverti potuit, est ductum. "Quid hoc
Navio ignavius?" severe Scipio; at in male olentem "video me a
te circumveniri" subridicule Philippus; at utrumque genus continet
verbi ad litteram immutati similitudo. |
|
Ex ambiguo dicta vel argutissima putantur, sed
non semper in ioco, saepe etiam in gravitate versantur. Africano illi superiori
coronam sibi in convivio ad caput accommodanti, cum ea saepius rumperetur,
P. Licinius Varus "noli mirari," inquit "si non convenit,
caput enim magnum est": et laudabile et honestum; at ex eodem genere
est "Calvo satis est, quod dicit parum." Ne multa: nullum genus
est ioci, quo non ex eodem severa et gravia sumantur. |
|
Atque hoc etiam animadvertendum est, non esse
omnia ridicula faceta. Quid enim potest esse tam ridiculum quam sannio est?
Sed ore, vultu, imitandis moribus, voce, denique corpore ridetur ipso; salsum
hunc possum dicere atque ita, non ut eius modi oratorem esse velim, sed
ut mimum. Qua re primum genus hoc, quod risum vel maxime movet, non est
nostrum: morosum, superstitiosum, suspiciosum, gloriosum, stultum: naturae
ridentur ipsae, quas personas agitare solemus, non sustinere. |
| |
Alterum genus est in imitatione admodum ridiculum,
sed nobis furtim tantum [uti] licet, si quando, et cursim; aliter enim minime
est liberale; tertium, oris depravatio, non digna nobis; quartum, obscenitas,
non solum non foro digna, sed vix convivio liberorum. Detractis igitur tot
rebus ex hoc oratorio loco facetiae reliquae sunt, quae aut in re, ut ante
divisi, positae videntur esse aut in verbo; nam quod, quibuscumque verbis
dixeris, facetum tamen est, re continetur; quod mutatis verbis salem amittit,
in verbis habet omnem leporem. |
|
Ambigua sunt in primis acuta atque in verbo posita,
non in re; sed non saepe magnum risum movent; magis ut belle, ut litterate
dicta laudantur; ut in illum Titium, qui cum studiose pila
luderet et idem signa sacra noctu frangere putaretur gregalesque eum, cum
in campum non venisset, requirerent, excusavit Vespa Terentius, quod eum
bracchium fregisse diceret; ut illud Africani, quod est apud Lucilium
| Quid Decius? Nuculam an confixum vis facere? inquit: |
ut tuus amicus, Crasse, Granius, "non esse sextantis." |
| |
Et si quaeritis, is, qui appellatur dicax, hoc
genere maxime excellet; sed risum movent alia maiorem. Ambiguum per se ipsum
probatur id quidem, ut ante dixi, vel maxime; ingeniosi enim videtur vim
verbi in aliud, atque ceteri accipiant, posse ducere; sed admirationem magis
quam risum movet, nisi si quando incidit in aliud quoque genus ridiculi,
quae genera percurram equidem. |
|
Sed scitis esse notissimum ridiculi genus, cum
aliud exspectamus, aliud dicitur: hic nobismet ipsis noster error risum
movet: quod si admixtum est etiam ambiguum, fit salsius; ut apud Novium
videtur esse misericors ille, qui iudicatum duci videt: percontatur ita:
"quanti addictus?" "Mille nummum." Si addidisset tantummodo
"ducas licet"; esset illud genus ridiculi praeter exspectationem;
sed quia addidit "nihil addo, ducas licet"; addito ambiguo, altero
genere ridiculi, fuit, ut mihi quidem videtur, salsissimus. Hoc tum est
venustum, cum in altercatione arripitur ab adversario verbum et ex eo, ut
a Catulo in Philippum, in eum ipsum aliquid, qui lacessivit, infligitur. |
| |
Sed cum plura sint ambigui genera, de quibus
est doctrina quaedam subtilior, attendere et aucupari verba oportebit; in
quo, ut ea, quae sint frigidiora, vitemus, - est enim cavendum, ne arcessitum
dictum putetur - permulta tamen acute dicemus. Alterum genus est, quod habet
parvam verbi immutationem, quod in littera positum Graeci vocant παρovoμασίαv,
ut "Nobiliorem mobiliorem" Cato; aut, ut idem, cum cuidam dixisset
"eamus deambulatum" et ille "quid opus fuit de?" "Immo
vero" inquit "quid opus fuit te?" Aut eiusdem responsio illa
"si tu et adversus et aversus impudicus es." |
|
Etiam interpretatio nominis habet acumen,
cum ad ridiculum convertas, quam ob rem ita quis vocetur; ut ego nuper Nummium
divisorem, ut Neoptolemum ad Troiam, sic illum in campo Martio nomen invenisse;
atque haec omnia verbo continentur. Saepe etiam versus facete interponitur,
vel ut est vel paululum immutatus, aut aliqua pars versus, ut Stati a Scauro
stomachante; ex quo sunt non nulli, qui tuam legem de civitate natam, Crasse,
dicant:
st, tacete, quid hoc clamoris? Quibus nec mater nec pater,
tanta confidentia? Auferte istam enim superbiam. |
Nam in Caelio sane etiam ad causam utile fuit tuum illud, Antoni, cum ille
a se pecuniam profectam diceret testis et haberet filium delicatiorem, abeunte
iam illo,
| sentin senem esse tactum triginta minis? |
|
| |
In hoc genus coniciuntur
etiam proverbia, ut illud Scipionis, cum Asellus omnis se provincias stipendia
merentem peragrasse gloriaretur: "agas asellum" et cetera; qua
re ea quoque, quoniam mutatis verbis non possunt retinere eandem venustatem,
non in re, sed in verbis posita ducantur. |
|
Est etiam in verbo positum non insulsum genus ex eo, cum
ad verbum, non ad sententiam rem accipere videare; ex quo uno genere totus
est Tutor, mimus vetus, oppido ridiculus. Sed abeo a mimis; tantum genus
huius ridiculi insigni aliqua et nota re notari volo; est autem ex hoc genere
illud, quod tu, Crasse, nuper ei, qui te rogasset, num tibi molestus esset
futurus, si ad te bene ante lucem venisset, "tu vero" inquisti
"molestus non eris." "Iubebis igitur te" inquit "suscitari?"
Et tu "certe negaram te molestum futurum." |
|
Ex eodem hoc vetus illud est, quod aiunt Maluginensem illum
[M.] Scipionem, cum ex centuria sua renuntiaret
Acidinum consulem praecoque dixisset "dic de L. Manlio": "virum
bonum" inquit "egregiumque civem esse arbitror." Ridicule
etiam illud L. [Porcius] Nasica censori Catoni; cum ille "ex tui animi
sententia tu uxorem habes?" "Non hercule" inquit "ex
mei animi sententia." Haec aut frigida sunt aut tum salsa, cum aliud
est exspectatum. Natura enim nos, ut ante dixi, noster delectat error; ex
quo, cum quasi decepti sumus exspectatione, ridemus. |
|
In verbis etiam illa sunt, quae aut ex immutata oratione
ducuntur aut ex unius verbi translatione aut ex inversione verborum. Ex
immutatione, ut olim Rusca cum legem ferret annalem, dissuasor M. Servilius
"dic mihi," inquit "M. Pinari, num, si contra te dixero,
mihi male dicturus es, ut ceteris fecisti?" "Ut sementem feceris,
ita metes" inquit. |
|
Ex translatione autem, ut, cum Scipio ille maior Corinthiis
statuam pollicentibus eo loco, ubi aliorum essent imperatorum, turmalis
dixit displicere. Invertuntur autem verba, ut, Crassus apud M. Perpernam
iudicem pro Aculeone cum diceret, aderat contra Aculeonem Gratidiano L.
Aelius Lamia, deformis, ut nostis; qui cum interpellaret odiose, "audiamus"
inquit "pulchellum puerum" Crassus; cum esset arrisum, "non
potui mihi" inquit Lamia "formam ipse fingere, ingenium potui";
tum hic "audiamus" inquit "disertum": multo etiam arrisum
est vehementius. Sunt etiam illa venusta ut in gravibus sententiis, sic
in facetiis - dixi enim dudum rationem aliam esse ioci, aliam severitatis,
gravium autem et iocorum unam esse materiam – |
|
ornant igitur in primis orationem verba relata contrarie,
quod idem genus saepe est etiam facetum, ut Servius ille Galba cum iudices
L. Scribonio tribuno plebis ferret familiaris
suos et dixisset Libo "quando tandem, Galba, de triclinio tuo exibis?"
"cum tu" inquit "de cubiculo alieno." A quo genere ne
illud quidem plurimum distat, quod Glaucia Metello "villam in Tiburti
habes, cortem in Palatio." |
|
Ac verborum quidem genera, quae essent faceta, dixisse me
puto; rerum plura sunt, eaque magis, ut dixi ante, ridentur; in quibus est
narratio, res sane difficilis; exprimenda enim sunt et ponenda ante oculos
ea, quae videantur et veri similia, quod est proprium narrationis, et quae
sint, quod ridiculi proprium est, subturpia; cuius exemplum, ut brevissimum,
sit sane illud, quod ante posui, Crassi de Memmio. Et ad hoc genus ascribamus
etiam narrationes apologorum. |
|
Trahitur etiam aliquid ex historia, ut, cum Sex. Titius se
Cassandram esse diceret, "multos" inquit Antonius "possum
tuos Aiaces Oileos nominare." Est etiam ex similitudine, quae aut conlationem
habet aut tamquam imaginem: conlationem, ut ille Gallus olim testis in Pisonem,
cum innumerabilem Magio praefecto pecuniam dixisset datam idque Scaurus
tenuitate Magi redargueret, "erras," inquit "Scaure; ego
enim Magium non conservasse dico, sed tamquam nudus nuces legeret, in ventre
abstulisse"; ut illud M. Cicero senex, huius viri optimi, nostri familiaris,
pater, "nostros homines similis esse Syrorum venalium: ut quisque optime
Graece sciret, ita esse nequissimum." |
|
Valde autem ridentur etiam imagines, quae fere
in deformitatem aut in aliquod vitium
corporis ducuntur cum similitudine turpioris: ut meum illud in Helvium Manciam
"iam ostendam cuius modi sis," cum ille "ostende, quaeso";
demonstravi digito pictum Gallum in Mariano scuto Cimbrico sub Novis distortum,
eiecta lingua, buccis fluentibus; risus est commotus; nihil tam Manciae
simile visum est; ut cum Tito Pinario mentum in dicendo intorquenti: "tum
ut diceret, si quid vellet, si nucem fregisset." |
|
Etiam illa, quae minuendi aut augendi causa ad
incredibilem admirationem efferuntur; velut tu, Crasse, in contione:
"ita sibi ipsum magnum videri Memmium, ut in forum descendens caput
ad fornicem
Fabianum demitteret"; ex quo genere etiam illud est, quod Scipio apud
Numantiam, cum stomacharetur cum C. Metello, dixisse dicitur: "si quintum
pareret mater eius, asinum fuisse parituram." |
| |
Arguta etiam significatio est, cum parva re et
saepe verbo res obscura et latens inlustratur; ut, cum C. Fabricio P. Cornelius,
homo, ut existimabatur, avarus et furax, sed egregie fortis et bonus imperator,
gratias ageret, quod se homo inimicus consulem fecisset, bello praesertim
magno et gravi "nihil est, quod mihi gratias agas," inquit "si
malui compilari quam venire"; ut Asello Africanus obicienti lustrum
illud infelix, "noli" inquit "mirari; is enim, qui te ex
aerariis exemit, lustrum condidit et taurum immolavit." [Tacita suspicio
est, ut religione civitatem obstrinxisse videatur Mummius, quod Asellum
ignominia levarit.] |
| |
Urbana
etiam dissimulatio est, cum alia dicuntur ac sentias, non illo genere, de
quo ante dixi, cum contraria dicas, ut Lamiae Crassus, sed cum toto genere
orationis severe ludas, cum aliter sentias ac loquare; ut noster Scaevola
Septumuleio illi Anagnino, cui pro C. Gracchi capite erat aurum repensum,
roganti, ut se in Asiam praefectum duceret "quid tibi vis," inquit
"insane? tanta malorum est multitudo civium, ut tibi ego hoc confirmem,
si Romae manseris, te paucis annis ad maximas pecunias esse venturum."
|
|
In hoc genere Fannius in annalibus suis Africanum
hunc Aemilianum dicit fuisse [egregium] et Graeco eum verbo appellat ε_ρωvα;
sed, uti ei ferunt, qui melius haec norunt, Socratem opinor in hac ironia
dissimulantiaque
longe lepore et humanitate omnibus praestitisse. Genus est perelegans et
cum gravitate salsum cumque oratoriis dictionibus tum urbanis
sermonibus accommodatum. |
| |
Et hercule omnia haec, quae a me de facetiis
disputantur, non maiora forensium actionum quam omnium sermonum condimenta
sunt. Nam sicut quod apud Catonem est - qui multa rettulit, ex quibus a
me exempli causa non nulla ponuntur - per mihi scitum videtur, C. Publicium
solitum dicere "P. Mummium cuiusvis temporis hominem esse," sic
profecto se res habet, nullum ut sit vitae tempus, in quo non deceat leporem
humanitatemque versari. |
|
Sed redeo ad cetera. Est huic finitimum dissimulationi,
cum honesto verbo vitiosa res appellatur; ut cum Africanus censor tribu
movebat eum centurionem, qui in Pauli pugna non adfuerat, cum ille se custodiae
causa diceret in castris remansisse quaereretque, cur ab eo notaretur, "non
amo" inquit "nimium diligentis." |
|
Acutum etiam illud est, cum ex alterius oratione
aliud excipias atque ille vult; ut Salinatori Maximus, cum Tarento amisso
arcem tamen Livius retinuisset multaque ex ea proelia praeclara fecisset,
cum aliquot post annis Maximus id oppidum recepisset rogaretque eum Salinator,
ut meminisset opera sua se Tarentum recepisse, "quidni" inquit
"meminerim? Numquam enim recepissem, nisi tu perdidisses." |
|
Sunt etiam illa subabsurda, sed eo ipso nomine
saepe ridicula, non solum mimis perapposita, sed etiam quodam modo nobis:
homo fatuus,
postquam rem habere coepit, est emortuus. |
Et
Et
| quamdiu ad aquas fuit, numquam est emortuus. |
Genus hoc levius et, ut dixi, mimicum, sed habet non numquam aliquid etiam
apud nos loci, ut vel non stultus quasi stulte cum sale dicat aliquid: ut
tibi, Antoni, Mancia, cum audisset te censorem a M. Duronio de ambitu postulatum,
"aliquando" inquit "tibi tuum negotium agere licebit." |
| |
Valde haec ridentur et hercule omnia, quae a
prudentibus [quasi] per simulationem [non intellegendi] subabsurde salseque
dicuntur. Ex quo genere est etiam non videri intellegere quod intellegas,
ut Pontidius "qualem existimas, qui in adulterio deprehenditur?"
"tardum!" ut ego, qui in dilectu Metello, cum excusationem oculorum
a me non acciperet et dixisset "tu igitur nihil vides?" "ego
vero" inquam "a porta Esquilina video villam tuam;" |
|
ut illud Nasicae, qui cum ad poetam Ennium venisset
eique ab ostio quaerenti Ennium ancilla dixisset domi non esse, Nasica sensit
illam domini iussu dixisse et illum intus esse; paucis post diebus cum ad
Nasicam venisset Ennius et eum ad ianuam quaereret, exclamat Nasica domi
non esse, tum Ennius "quid? ego non cognosco vocem" inquit "tuam?"
Hic Nasica "homo es impudens: ego cum te quaererem ancillae tuae credidi
te domi non esse, tu mihi non credis ipsi?" |
| |
Est bellum illud quoque, ex quo is, qui dixit
inridetur in eo ipso genere, quo dixit; ut, cum Q. Opimius consularis, qui
adulescentulus male audisset, festivo homini Egilio, qui videretur mollior
nec esset, dixisset "quid tu, Egilia mea? quando ad me venis cum tua
colu et lana?" "Non pol" inquit "audeo, nam me ad famosas
vetuit mater accedere." |
| |
Salsa sunt etiam, quae habent suspicionem ridiculi
absconditam, quo in genere est Siculi illud, cui cum familiaris
quidam quereretur quod diceret uxorem suam suspendisse se de ficu, "amabo
te," inquit "da mihi ex ista arbore quos seram surculos."
In eodem genere est, quod Catulus dixit cuidam oratori malo: qui cum in
epilogo misericordiam se movisse putaret, postquam adsedit, rogavit hunc
videreturne misericordiam movisse, "ac magnam quidem," inquit
"neminem enim puto esse tam durum, cui non oratio tua misericordia
digna visa sit." |
| |
Me tamen hercule etiam illa valde movent stomachosa
et quasi submorosa ridicula, non cum a moroso dicuntur; tum enim non sal,
sed natura ridetur; in quo, ut mihi videtur, persalsum illud est apud Novium:
"quid ploras, pater?"
"Mirum ni cantem: condemnatus
sum." |
Huic generi quasi contrarium est ridiculi genus patientis ac lenti, ut,
cum Cato percussus esset ab eo, qui arcam ferebat, cum ille diceret "cave,"
rogavit "num quid aliud ferret praeter arcam." |
|
Est etiam stultitiae salsa reprehensio, ut ille
Siculus, cui praetor Scipio patronum causae dabat hospitem suum, hominem
nobilem, sed admodum stultum, "quaeso," inquit "praetor,
adversario meo da istum patronum, deinde mihi neminem dederis." Movent
illa etiam, quae coniectura explanantur longe aliter atque sunt, sed acute
atque concinne; ut, cum Scaurus accusaret Rutilium ambitus, cum ipse consul
esset factus, ille repulsam tulisset, et in eius tabulis ostenderet litteras
A. F. P. R. idque diceret esse, actum fide P. Rutili; Rutilius autem, ante
factum, post relatum; C. Canius, eques Romanus, cum Rufo adesset, exclamat,
neutrum illis litteris declarari: "quid ergo?" inquit Scaurus;
"Aemilius fecit, plectitur Rutilius." |
|
Ridentur etiam discrepantia: "quid huic
abest nisi res et virtus?" Bella etiam est familiaris
reprehensio quasi errantis; ut cum obiurgavit Albium Granius quod, cum eius
tabulis quiddam ab Albucio probatum videretur, et valde absoluto Scaevola
gauderet neque intellegeret contra suas tabulas esse iudicatum. |
| |
Huic similis est etiam admonitio in consilio
dando familiaris,
ut, cum patrono malo, cum vocem in dicendo obtudisset, suadebat Granius,
ut mulsum frigidum biberet, simul ac domum redisset, "perdam"
inquit "vocem, si id fecero": "melius est" inquit "quam
reum." |
|
Bellum etiam est, cum quid cuique sit consentaneum
dicitur; ut, cum Scaurus non nullam haberet invidiam ex eo, quod Phrygionis
Pompei, locupletis hominis, bona sine testamento possederat, sederetque
advocatus reo Bestiae, cum funus quoddam duceretur, accusator C. Memmius
"vide," inquit "Scaure, mortuus rapitur, si potes esse possessor." |
|
Sed ex his omnibus nihil magis ridetur, quam
quod est praeter exspectationem, cuius innumerabilia sunt exempla, vel Appi
maioris illius, qui in senatu, cum ageretur de agris publicis et de lege
Thoria et peteretur Lucullus ab eis, qui a pecore eius depasci agros publicos
dicerent, "non est" inquit "Luculli pecus illud; erratis";
- defendere Lucullum videbatur -"ego liberum puto esse: qua libet pascitur." |
|
Placet etiam mihi illud Scipionis illius, qui
Ti. Gracchum perculit: cum ei M. Flaccus multis probris obiectis P. Mucium
iudicem tulisset; "eiero," inquit "iniquus est"; cum
esset admurmuratum, "ah," inquit "P. C., non ego mihi illum
iniquum eiero,
verum omnibus." Ab hoc vero Crasso nihil facetius: cum laesisset testis
Silus Pisonem, quod se in eum audisse dixisset, "potest fieri,"
inquit "Sile, ut is, unde te audisse dicis, iratus dixerit." Adnuit
Silus. "Potest etiam, ut tu non recte intellexeris." Id quoque
toto capite adnuit, ut se Crasso daret. "Potest etiam fieri,"
inquit "ut omnino, quod te audisse dicis, numquam audieris." Hoc
ita praeter exspectationem accidit, ut testem omnium risus obrueret. Huius
generis est plenus Novius, cuius iocus est familiaris
"sapiens si algebis, tremes" et alia permulta. |
|
Saepe etiam facete concedas adversario id ipsum,
quod tibi ille detrahit; ut C. Laelius, cum ei quidam malo genere natus
diceret, indignum esse suis maioribus, "at hercule" inquit "tu
tuis dignus." Saepe etiam sententiose ridicula dicuntur, ut M. Cincius,
quo die legem de donis et muneribus tulit, cum C. Cento prodisset et satis
contumeliose "quid fers, Cinciole?" quaesisset, "ut emas,"
inquit "Gai, si uti velis." |
| |
Saepe etiam salse, quae fieri non possunt, optantur;
ut M. Lepidus, cum, ceteris se in campo exercentibus, ipse in herba recubuisset,
"vellem hoc esset," inquit "laborare." Salsum est etiam
quaerentibus et quasi percontantibus lente respondere quod nolint; ut censor
Lepidus, cum M. Antistio Pyrgensi equum ademisset amicique [cum] vociferarentur
et quaererent, quid ille patri suo responderet, cur ademptum sibi equum
diceret, cum optimus colonus, parcissimus, modestissimus, frugalissimus
esset, "me istorum" inquit "nihil credere." |
|
Conliguntur a Graecis, alia non nulla, exsecrationes,
admirationes, minationes; sed haec ipsa nimis mihi videor in multa genera
discripsisse; nam illa, quae verbi ratione et vi continentur, certa fere
ac definita sunt; quae plerumque, ut ante dixi, laudari magis quam rideri
solent; |
| |
haec autem, quae sunt in re ipsa et sententia,
partibus sunt innumerabilia, generibus pauca; exspectationibus enim decipiendis
et naturis aliorum inridendis, ipsorum ridicule indicandis et similitudine
turpioris et dissimulatione et subabsurda dicendo et stulta reprehendendo
risus moventur. Itaque imbuendus est is, qui iocose volet dicere, quasi
natura quadam apta ad haec genera et moribus, ut ad cuiusque modi genus
ridiculi vultus etiam accommodetur; qui quidem quo severior est et tristior,
ut in te, Crasse, hoc illa, quae dicuntur, salsiora videri solent. |
| |
Sed iam tu, Antoni, qui hoc deversorio sermonis
mei libenter acquieturum te esse dixisti, tamquam in Pomptinum deverteris,
neque amoenum neque salubrem locum, censeo, ut satis diu te putes requiesse
et iter reliquum conficere pergas.'
| 'Ego vero, atque hilare quidem a te acceptus,' inquit 'et |
cum doctior per te, tum etiam audacior factus iam ad iocandum; non enim
vereor ne quis me in isto genere leviorem iam putet, quoniam quidem tu Fabricios
mihi auctores et Africanos, Maximos, Catones, Lepidos protulisti. |
|
Sed habetis ea, quae vultis ex me audire, de
quibus quidem accuratius dicendum et cogitandum fuit; nam cetera faciliora
sunt atque ex eis, quae dicta sunt, reliqua nascuntur omnia. Ego enim cum
ad causam sum adgressus atque omnia cogitando, quoad facere potui, persecutus,
cum et argumenta causae et eos locos, quibus animi iudicum conciliantur,
et illos, quibus permoventur, vidi atque cognovi, tum constituo quid habeat
causa quaeque boni, quid mali; nulla enim fere potest res in dicendi disceptationem
aut controversiam vocari, quae non habeat utrumque, sed, quantum habeat,
id refert; |
| |
mea autem ratio haec esse in dicendo solet, ut,
boni quod habeam, id amplectar, exornem, exaggerem, ibi commorer, ibi habitem,
ibi haeream; a malo autem vitioque
causae ita recedam, non ut me id fugere appareat, sed ut totum bono illo
ornando et augendo dissimulatum obruatur; et, si causa est in argumentis,
firmissima quaeque maxime tueor, sive plura sunt sive aliquod unum; sin
autem in conciliatione aut in permotione causa est, ad eam me potissimum
partem, quae maxime movere animos hominum potest, confero. |
|
Summa denique huius generis haec est, ut si in
refellendo adversario firmior esse oratio quam in confirmandis nostris rebus
potest, omnia in illum tela conferam; si nostra probari facilius, quam illa
redargui possunt, abducere animos a contraria defensione et ad nostram conor
deducere. |
|
Duo denique illa, quae facillima videntur, quoniam
quae difficiliora sunt, non possum, mihi pro meo iure sumo: unum, ut molesto
aut difficili argumento aut loco non numquam omnino nihil respondeam, quod
forsitan aliquis iure inriserit; quis enim est, qui id facere non possit?
sed tamen ego de mea nunc, non de aliorum facultate disputo confiteorque
me, si quae premat res vehementius, ita cedere solere, ut non modo non abiecto,
sed ne reiecto quidem scuto fugere videar, sed adhibere quandam in dicendo
speciem atque pompam et pugnae similem fugam; consistere vero in meo praesidio
sic, ut non fugiendi hostis, sed capiendi loci causa cessisse videar; |
|
alterum est illud, quod ego maxime oratori cavendum
et providendum puto quodque me sollicitare summe solet: non tam ut prosim
causis, elaborare soleo, quam ut ne quid obsim; non quin enitendum sit in
utroque, sed tamen multo est turpius oratori nocuisse videri causae quam
non profuisse. Sed quid hoc loco vos inter vos, Catule? An haec, ut sunt
contemnenda, contemnitis?' 'Minime,' inquit ille 'sed Caesar de isto ipso
quiddam velle dicere videbatur.' 'Me vero libente' inquit Antonius 'dixerit
sive refellendi causa sive quaerendi.' |
|
Tum Iulius 'ego me hercule,' inquit 'Antoni,
semper is fui, qui de te oratore sic praedicarem, unum te in dicendo mihi
videri tectissimum propriumque hoc esse laudis tuae nihil a te umquam esse
dictum, quod obesset ei, pro quo diceres; idque memoria teneo, cum mihi
sermo cum hoc Crasso, multis audientibus, esset institutus Crassusque plurimis
verbis eloquentiam laudaret tuam, dixisse me cum ceteris tuis laudibus hanc
esse vel maximam quod non solum quod opus esset diceres, sed etiam quod
non opus esset non diceres; |
|
tum illum mihi respondere memini, cetera in te
summe esse laudanda, illud vero improbi esse hominis et perfidiosi, dicere
quod alienum esset et noceret ei, pro quo quisque diceret; qua re non sibi
eum disertum, qui id non faceret, videri, sed improbum, qui faceret. Nunc,
si tibi videtur, Antoni, demonstres velim, qua re tu hoc ita magnum putes
nihil in causa mali facere, ut nihil tibi in oratore maius esse videatur.'
|
|
'Dicam equidem, Caesar,' inquit 'quid intellegam,
sed et tu et vos hoc omnes,' inquit, 'mementote, non me de perfecti oratoris
divinitate quadam loqui, sed de exercitationis et consuetudinis meae mediocritate.
Crassi quidem responsum excellentis cuiusdam est ingeni ac singularis; cui
quidem portenti simile esse visum est posse aliquem inveniri oratorem, qui
aliquid mali faceret dicendo obessetque ei, quem defenderet; facit enim
de se coniecturam; |
|
cuius tanta vis ingeni est, ut neminem nisi consulto
putet, quod contra se ipsum sit, dicere; sed ego non de praestanti quadam
et eximia, sed prope de vulgari et communi vi nunc disputo. Ita apud Graecos
fertur incredibili quadam magnitudine consili atque ingeni Atheniensis ille
fuisse Themistocles;
ad quem quidam doctus homo atque in primis eruditus accessisse dicitur eique
artem memoriae, quae tum primum proferebatur, pollicitus esse se traditurum;
cum ille quaesisset quidnam illa ars efficere posset, dixisse illum doctorem,
ut omnia meminisset; et ei Themistoclem
respondisse gratius sibi illum esse facturum, si se oblivisci quae vellet
quam si meminisse docuisset. |
|
Videsne quae vis in homine acerrimi ingeni, quam
potens et quanta mens fuerit? Qui ita responderit, ut intellegere possemus
nihil ex illius animo, quod semel esset infusum, umquam effluere potuisse;
cum quidem ei fuerit optabilius oblivisci posse potius quod meminisse nollet
quam quod semel audisset vidissetve meminisse. Sed neque propter hoc Themistocli
responsum memoriae nobis opera danda non est neque illa mea cautio et timiditas
in causis propter praestantem prudentiam Crassi neglegenda est; uterque
enim istorum non mihi attulit aliquam, sed suam significavit facultatem.
|
| |
Etenim permulta sunt in causis in omni parte
orationis circumspicienda, ne quid offendas, ne quo inruas: saepe aliqui
testis aut non laedit aut minus laedit, nisi lacessatur; orat reus, urgent
advocati, ut invehamur, ut male dicamus, denique ut interrogemus: non moveor,
non obtempero, non satis facio; neque tamen ullam adsequor laudem; homines
enim imperiti facilius quod stulte dixeris reprehendere quam quod sapienter
tacueris laudare possunt. |
| |
Hic quantum fit mali, si iratum, si non stultum,
si non levem testem laeseris! Habet enim et voluntatem nocendi in iracundia
et vim in ingenio et pondus in vita. Nec, si hoc Crassus non committit,
ideo non multi et saepe committunt. Quo quidem mihi turpius videri nihil
solet, quam quod ex oratoris dicto aliquo aut responso aut rogato sermo
ille sequitur: "occidit." "Adversariumne?" "Immo
vero" aiunt "se et eum, quem defendit." |
|
Hoc Crassus non putat nisi perfidia accidere
posse; ego autem saepissime video in causis aliquid mali facere homines
minime malos. Quid, illud, quod supra dixi, solere me cedere et, ut planius
dicam, fugere ea, quae valde causam meam premerent, cum id non faciunt alii
versanturque in hostium castris ac sua praesidia dimittunt, mediocriterne
causis nocent, cum aut adversariorum adiumenta confirmant aut ea, quae sanare
nequeunt, exulcerant? |
|
Quid, cum personarum, quas defendunt, rationem
non habent, si, quae sunt in eis invidiosa, non mitigant extenuando, sed
laudando et efferendo invidiosiora faciunt, quantum est in eo tandem mali?
Quid, si in homines caros iudicibusque iucundos sine ulla praemunitione
orationis acerbius et contumeliosius invehare, nonne a te iudices abalienes?
|
| |
Quid, si, quae vitia
aut incommoda sunt in aliquo iudice uno aut pluribus, ea tu in adversariis
exprobrando non intellegas te in iudices invehi, mediocrene peccatum est?
Quid, si, cum pro altero dicas, litem tuam facias aut laesus efferare iracundia,
causam relinquas, nihilne noceas? In quo ego, non quo libenter male audiam,
sed quia causam non libenter relinquo, nimium patiens et lentus existimor;
ut, cum te ipsum, Sulpici, obiurgabam, quod ministratorem peteres, non adversarium;
ex quo etiam illud adsequor, ut, si quis mihi male dicat, petulans
aut plane insanus esse videatur. |
|
In ipsis autem argumentis si quid posueris aut
aperte falsum aut ei, quod dixeris dicturusve sis, contrarium aut genere
ipso remotum ab usu iudiciorum ac foro, nihilne noceas? Quid multa? Omnis
cura mea solet in hoc versari semper - dicam enim saepius - si possim ut
boni efficiam aliquid dicendo; sin id minus, ut certe ne quid mali. |
| |
Itaque nunc illuc redeo, Catule, in quo tu me
paulo ante laudabas, ad ordinem conlocationemque rerum ac locorum; cuius
ratio est duplex; altera, quam adfert natura causarum, altera, quae oratorum
iudicio et prudentia comparatur: nam ut aliquid ante rem dicamus, deinde
ut rem exponamus, post ut eam probemus nostris praesidiis confirmandis,
contrariis refutandis, deinde ut concludamus atque ita peroremus, hoc dicendi
natura ipsa praescribit; |
|
ut vero statuamus ea, quae probandi et docendi
causa dicenda sunt, quem ad modum componamus, id est vel maxime proprium
oratoris prudentiae. Multa enim occurrunt argumenta; multa, quae in dicendo
profutura videantur; sed eorum partim ita levia sunt, ut contemnenda sint;
partim, etiam si quid habent adiumenti, sunt non numquam eius modi, ut insit
in eis aliquid viti
neque tanti sit illud, quod prodesse videatur, ut cum aliquo malo coniungatur;
|
|
quae autem utilia sunt atque firma, si ea tamen,
ut saepe fit, valde multa sunt, ea, quae ex eis aut levissima sunt aut aliis
gravioribus consimilia, secerni arbitror oportere atque ex oratione removeri:
equidem cum conligo argumenta causarum, non tam ea numerare soleo quam expendere. |
| |
Et quoniam, quod saepe iam dixi, tribus rebus
homines ad nostram sententiam perducimus, aut docendo aut conciliando aut
permovendo, una ex tribus his rebus res prae nobis est ferenda, ut nihil
aliud nisi docere velle videamur; reliquae duae, sicuti sanguis in corporibus,
sic illae in perpetuis orationibus fusae esse debebunt; nam et principia
et ceterae partes orationis, de quibus paulo post pauca dicemus, habere
hanc vim magno opere debent, ut ad eorum mentis, apud quos agetur, movendas
pertinere
possint. |
| |
Sed his partibus orationis quae, etsi nihil docent
argumentando, persuadendo tamen et commovendo perficiunt plurimum, quamquam
maxime proprius est locus et in exordiendo et in perorando, digredi tamen
ab eo, quod proposueris atque agas, permovendorum animorum causa saepe utile
est; |
| |
itaque vel re narrata et exposita saepe datur
ad commovendos animos digrediendi locus, vel argumentis nostris confirmatis
vel contrariis refutatis vel utroque loco vel omnibus, si habet eam causa
dignitatem atque copiam, recte id fieri potest; eaeque causae sunt ad augendum
et ad ornandum gravissimae atque plenissimae, quae plurimos exitus dant
ad eius modi digressionem, ut eis locis uti liceat, quibus animorum impetus
eorum, qui audiant, aut impellantur aut reflectantur. |
|
Atque etiam in illo reprehendo eos, qui, quae
minime firma sunt, ea prima conlocant; in quo illos quoque errare arbitror,
qui, si quando - id quod mihi numquam placuit - pluris adhibent patronos,
ut in quoque eorum minimum putant esse, ita eum primum volunt dicere: res
enim hoc postulat, ut eorum exspectationi, qui audiunt, quam celerrime succurratur;
cui si initio satis factum non sit; multo plus sit in reliqua causa laborandum;
male enim se res habet, quae non statim, ut dici coepta est, melior fieri
videtur. |
|
Ergo ut in oratore optimus quisque, sic in oratione
firmissimum quodque sit primum; dum illud tamen in utroque teneatur, ut
ea, quae excellent, serventur etiam ad perorandum; si quae erunt mediocria,
nam vitiosis nusquam esse oportet locum, in mediam turbam atque in gregem
coniciantur.
|
|
Hisce omnibus rebus consideratis tum denique
id, quod primum est dicendum, postremum soleo cogitare, quo utar exordio.
Nam si quando id primum invenire volui, nullum mihi occurrit nisi aut exile
aut nugatorium aut vulgare aut commune. Principia autem dicendi semper cum
accurata et acuta et instructa sententiis, apta verbis, tum vero causarum
propria esse debent; prima est enim quasi cognitio et commendatio
orationis in principio, quaeque continuo eum, qui audit, permulcere atque
allicere debet; |
|
in quo admirari soleo non equidem istos, qui
nullam huic rei operam dederunt, sed hominem in primis disertum atque eruditum,
Philippum, qui ita solet surgere ad dicendum, ut quod primum verbum habiturus
sit, nesciat; et ait idem, cum bracchium concalfecerit, tum se solere pugnare;
neque attendit eos ipsos, unde hoc simile ducat, primas illas hastas ita
iactare leniter, ut et venustati vel maxime serviant et reliquis viribus
suis consulant. |
|
Nec est dubium, quin exordium dicendi vehemens
et pugnax non saepe esse debeat; sed si in ipso illo gladiatorio vitae certamine,
quo ferro decernitur, tamen ante congressum multa fiunt, quae non ad vulnus,
sed ad speciem valere videantur, quanto hoc magis in oratione est spectandum,
in qua non vis potius quam delectatio postulatur! Nihil est denique in natura
rerum omnium, quod se universum profundat et quod totum repente evolvat;
sic omnia, quae fiunt quaeque aguntur acerrime, lenioribus principiis natura
ipsa praetexuit. |
|
Haec autem in dicendo non extrinsecus alicunde
quaerenda, sed ex ipsis visceribus causae sumenda sunt; idcirco tota causa
pertemptata atque perspecta, locis omnibus inventis atque instructis considerandum
est quo principio sit utendum. |
|
Sic et facile reperientur; sumentur enim ex eis
rebus, quae erunt uberrimae vel in argumentis vel in eis partibus, ad quas
dixi digredi saepe oportere; ita et momenti aliquid adferent, cum erunt
paene ex intima defensione deprompta, et apparebit ea non modo non esse
communia nec in alias causas posse transferri, sed penitus ex ea causa quae
tum agatur, effloruisse. |
| |
Omne autem principium aut rei totius, quae agetur,
significationem habere debebit aut aditum ad causam et communitionem aut
quoddam ornamentum et dignitatem; sed oportet, ut aedibus ac templis vestibula
et aditus, sic causis principia pro portione rerum praeponere; itaque in
parvis atque infrequentibus causis ab ipsa re est exordiri saepe commodius; |
| |
sed cum erit utendum principio, quod plerumque
erit, aut ex reo aut ex adversario aut ex re aut ex eis, apud quos agetur,
sententias duci licebit. Ex reo (reos appello, quorum res est), quae significent
bonum virum, quae liberalem, quae calamitosum, quae misericordia dignum,
quae valeant contra falsam criminationem; ex adversario eisdem ex locis
fere contraria; |
|
ex re, si crudelis, si nefanda, si praeter opinionem,
si immerito, si misera, si ingrata, si indigna, si nova, si quae restitui
sanarique non possit; ex eis autem, apud quos agetur, ut benevolos beneque
existimantis efficiamus, quod agendo efficitur melius quam rogando. Est
id quidem in totam orationem confundendum nec minime in extremam; |
|
sed tamen multa principia ex eo genere gignuntur.
Nam et attentum monent Graeci ut principio faciamus iudicem et docilem;
quae sunt utilia, sed non principi magis propria quam reliquarum partium;
faciliora etiam in principiis, quod et attenti tum maxime sunt, cum omnia
exspectant, et dociles magis [in] initiis esse possunt; inlustriora enim
sunt, quae in principiis quam quae in mediis causis dicuntur aut arguendo
aut refellendo. |
|
Maximam autem copiam principiorum ad iudicem
aut adliciendum aut incitandum ex eis locis trahemus, qui ad motus animorum
conficiendos inerunt in causa, quos tamen totos explicare
in principio non oportebit, sed tantum impelli iudicem primo leviter, ut
iam inclinato reliqua incumbat oratio. |
|
Conexum autem ita sit principium consequenti
orationi, ut non tamquam citharoedi prooemium adfictum aliquid, sed cohaerens
cum omni corpore membrum esse videatur. Nam non nulli, cum illud meditati
ediderunt, sic ad reliqua transeunt, ut audientiam fieri sibi non velle
videantur. Atque eius modi illa prolusio debet esse, non ut Samnitium, qui
vibrant hastas ante pugnam, quibus in pugnando nihil utuntur, sed ut ipsis
sententiis, quibus proluserint, vel pugnare possint. |
|
Narrare vero rem quod breviter iubent, si brevitas
appellanda est, cum verbum nullum redundat, brevis est L. Crassi oratio;
sin tum est brevitas, cum tantum verborum est quantum necesse est, aliquando
id opus est; sed saepe obest vel maxime in narrando, non solum quod obscuritatem
adfert, sed etiam quod eam virtutem, quae narrationis est maxima, ut iucunda
et ad persuadendum accommodata sit, tollit. Videant illa
| nam is postquam excessit ex ephebis . . . . |
quam longa est narratio! |
|
Mores adulescentis ipsius et servilis percontatio,
mors Chrysidis, vultus et forma et lamentatio sororis, reliqua pervarie
iucundeque narrantur. Quod si hanc brevitatem quaesisset:
effertur, imus, ad sepulcrum venimus,
in ignem imposita est, |
[fere] decem versiculis totum conficere potuisset; quamquam hoc ipsum "effertur,
imus," concisum est ita, ut non brevitati servitum sit, sed magis venustati. |
|
Quod si nihil fuisset, nisi "in ignem imposita
est," tamen res tota cognosci facile potuisset. Sed et festivitatem
habet narratio distincta personis et interpuncta sermonibus, et est et probabilius,
quod gestum esse dicas, cum quem ad modum actum sit exponas, et multo apertius
ad intellegendum est, si constituitur aliquando ac non ista brevitate percurritur.
|
|
Apertam enim narrationem tam esse oportet quam
cetera; sed hoc magis in hac elaborandum est, quod et difficilius est non
esse obscurum in re narranda quam aut in principio aut in argumentando aut
in perorando; et maiore etiam periculo haec pars orationis obscura est quam
ceterae, vel quia, si quo alio in loco est dictum quid obscurius, tantum
id perit, quod ita dictum est, narratio obscura totam occaecat orationem;
vel quod alia possis, semel si obscurius dixeris, dicere alio loco planius,
narrationis unus est in causa locus. Erit autem perspicua narratio, si verbis
usitatis, si ordine temporum servato, si non interrupte narrabitur. |
| |
Sed quando utendum sit aut non sit narratione,
id est consili; neque enim si nota res est nec dubium quid gestum sit, narrare
oportet, nec si adversarius narravit, nisi si refellemus; ac si quando erit
narrandum, nec illa, quae suspicionem et crimen efficient contraque nos
erunt, acriter persequemur et, quicquid potuerit, detrahemus; ne illud,
quod Crassus, si quando fiat, perfidia, non stultitia fieri putat, ut causae
noceamus, accidat. Nam ad summam totius causae pertinet, caute an contra
demonstrata res sit, quod omnis orationis reliquae fons est narratio. |
|
Sequitur, ut causa ponatur, in quo videndum est,
quid in controversiam veniat; tum suggerenda sunt firmamenta causae coniuncte
et infirmandis contrariis et tuis confirmandis. Namque una in causis ratio
quaedam est eius orationis, quae ad probandam argumentationem valet; ea
autem et confirmationem et reprehensionem quaerit; sed quia neque reprehendi,
quae contra dicuntur, possunt, nisi tua confirmes, neque haec confirmari,
nisi illa reprehendas, idcirco haec et natura et utilitate et tractatione
coniuncta sunt. |
|
Omnia autem concludenda sunt plerumque rebus
augendis vel inflammando iudice vel mitigando; omniaque cum superioribus
orationis locis tum maxime extremo ad mentis iudicum quam maxime permovendas
et ad utilitatem nostram vocandas conferenda sunt. |
|
Neque sane iam causa videtur esse cur secernamus
ea praecepta, quae de suasionibus
tradenda sunt aut laudationibus, sunt enim pleraque communia, sed tamen
suadere aliquid aut dissuadere gravissimae mihi personae videtur esse; nam
et sapientis est consilium explicare
suum de maximis rebus et honesti et diserti, ut mente providere, auctoritate
probare, oratione persuadere possis. Atque haec in senatu minore apparatu
agenda sunt; sapiens enim est consilium multisque aliis dicendi relinquendus
locus, vitanda etiam ingeni ostentationis suspicio: |
|
contio
capit omnem vim orationis et gravitatem varietatemque desiderat. Ergo in
suadendo nihil est optabilius quam dignitas; nam qui utilitatem petit, non
quid maxime velit suasor,
sed quid interdum magis sequatur, videt. Nemo est enim, praesertim in tam
clara civitate, quin putet expetendam maxime dignitatem, sed vincit utilitas
plerumque, cum subest ille timor ea neglecta ne dignitatem quidem posse
retineri. |
|
Controversia autem est inter hominum sententias
aut in illo, utrum sit utilius; aut etiam, cum id convenit, certatur, utrum
honestati potius an utilitati consulendum sit; quae quia pugnare inter se
saepe videntur, qui utilitatem defendet, enumerabit commoda pacis, opum,
potentiae, vectigalium, praesidi militum, ceterarum rerum, quarum fructum
utilitate metimur, itemque incommoda contrariorum; qui ad dignitatem impellit,
maiorum exempla, quae erant vel cum periculo gloriosa, conliget, posteritatis
immortalem memoriam augebit, utilitatem ex laude nasci defendet semperque
eam cum dignitate esse coniunctam. |
| |
Sed quid fieri possit ut non possit quidque etiam
sit necesse aut non sit, in utraque re maxime est quaerendum; inciditur
enim omnis iam deliberatio, si intellegitur non posse fieri aut si necessitas
adfertur; et qui id docuit non videntibus aliis, is plurimum vidit. |
|
Ad consilium autem de re publica dandum caput
est nosse rem publicam; ad dicendum vero probabiliter nosse mores civitatis,
qui quia crebro mutantur, genus quoque orationis est saepe mutandum; et
quamquam una fere vis est eloquentiae, tamen quia summa dignitas est populi,
gravissima causa rei publicae, maximi motus multitudinis, genus quoque dicendi
grandius quoddam et inlustrius esse adhibendum videtur; maximaque pars orationis
admovenda est ad animorum motus non numquam aut cohortatione aut commemoratione
aliqua aut in spem aut in metum aut ad cupiditatem aut ad gloriam concitandos,
saepe etiam a temeritate, iracundia, spe, iniuria, invidia, crudelitate
revocandos. |
|
Fit autem ut, quia maxima quasi oratoris scaena
videatur contionis
esse, natura ipsa ad ornatius dicendi genus excitemur; habet enim multitudo
vim quandam talem, ut, quem ad modum tibicen sine tibiis canere, sic orator
sine multitudine audiente eloquens esse non possit. |
|
Et cum sint populares multi variique lapsus,
vitanda est acclamatio adversa populi, quae aut orationis peccato aliquo
excitatur, si aspere, si arroganter, si turpiter, si sordide, si quo animi
vitio
dictum esse aliquid videtur, aut hominum offensione vel invidia, quae aut
iusta est aut ex criminatione atque fama, aut res si displicet, aut si est
in aliquo motu suae cupiditatis aut metus multitudo. His quattuor causis
totidem medicinae opponuntur: tum obiurgatio, si est auctoritas; tum admonitio
quasi lenior obiurgatio; tum promissio, si audierint, probaturos;
tum deprecatio, quod est infirmum, sed non numquam utile. |
| |
Nullo autem loco plus facetiae prosunt et celeritas
et breve aliquod dictum nec sine dignitate et cum lepore; nihil enim tam
facile quam multitudo a tristitia et saepe ab acerbitate commode et breviter
et acute et hilare dicto deducitur. Exposui fere, ut potui, vobis in utroque
genere causarum quae sequi solerem, quae fugere, quae spectare quaque omnino
in causis ratione versari. |
|
Nec illud tertium laudationum genus est difficile,
quod ego initio quasi a praeceptis nostris secreveram; sed et quia multa
sunt orationum genera et graviora et maioris copiae, de quibus nemo fere
praeciperet, et quod nos laudationibus non ita multum uti soleremus, totum
hunc segregabam locum; ipsi enim Graeci magis legendi et delectationis aut
hominis alicuius ornandi quam utilitatis huius forensis causa laudationes
scriptitaverunt; quorum sunt libri, quibus Themistocles,
Aristides, Agesilaus, Epaminondas, Philippus, Alexander aliique laudantur;
nostrae laudationes, quibus in foro utimur, aut testimoni brevitatem habent
nudam atque inornatam aut scribuntur ad funebrem contionem,
quae ad orationis laudem minime accommodata est. Sed tamen, quoniam est
utendum aliquando, non numquam etiam scribendum, vel ut Q. Tuberoni Africanum
avunculum laudanti scripsit C. Laelius, vel ut nosmet ipsi ornandi causa
Graecorum more, si quos velimus, laudare possimus, sit a nobis quoque tractatus
hic locus. |
|
Perspicuum est igitur alia esse in homine optanda,
alia laudanda: genus, forma, vires, opes, divitiae ceteraque, quae fortuna
dat aut extrinsecus aut corpori, non habent in se veram laudem, quae deberi
virtuti uni putatur; sed tamen, quod ipsa virtus in earum rerum usu et moderatione
maxime cernitur, tractanda in laudationibus etiam haec sunt naturae et fortunae
bona; in quibus est summa laus non extulisse se in potestate, non fuisse
insolentem in pecunia, non se praetulisse aliis propter abundantiam fortunae,
ut opes et copiae non superbiae videantur ac libidini, sed bonitati ac moderationi
facultatem et materiam dedisse. |
|
Virtus autem, quae est per se ipsa laudabilis
et sine qua nihil laudari potest, tamen habet pluris partis, quarum alia
est [alia] ad laudationem aptior; sunt enim aliae virtutes, quae videntur
in moribus hominum et quadam comitate ac beneficentia positae; aliae, quae
in ingeni aliqua facultate aut animi magnitudine ac robore; nam clementia,
iustitia, benignitas, fides, fortitudo in periculis communibus iucunda est
auditu in laudationibus; |
|
omnes enim hae virtutes non tam ipsis, qui eas
habent, quam generi hominum fructuosae putantur. Sapientia et magnitudo
animi, qua omnes res humanae tenues ac pro nihilo putantur, et in excogitando
vis quaedam ingeni et ipsa eloquentia admirationis habet non minus, iucunditatis
minus: ipsos enim magis videntur, quos laudamus, quam illos, apud quos laudamus,
ornare ac tueri. Sed tamen in laudando iungenda sunt etiam haec genera virtutum;
ferunt enim aures hominum cum illa, quae iucunda et grata, tum etiam illa,
quae mirabilia sunt in virtute, laudari. |
|
Et quoniam singularum virtutum sunt certa quaedam
officia ac munera et sua cuique virtuti laus propria debetur, erit explicandum
in laude iustitiae, quid cum fide, quid cum aequabilitate, quid cum eius
modi aliquo officio is, qui laudabitur, fecerit; itemque in ceteris res
gestae ad cuiusque virtutis genus et vim et nomen accommodabuntur. |
|
Gratissima autem laus eorum factorum habetur,
quae suscepta videntur a viris fortibus sine emolumento ac praemio; quae
vero etiam cum labore ac periculo ipsorum, haec habent uberrimam copiam
ad laudandum, quod et dici ornatissime possunt et audiri facillime; ea enim
denique virtus esse videtur praestantis viri, quae est fructuosa aliis,
ipsi aut laboriosa aut periculosa aut certe gratuita. Magna etiam illa laus
et admirabilis videri solet tulisse casus sapienter adversos, non fractum
esse fortuna, retinuisse in rebus asperis dignitatem; |
| |
neque tamen illa non ornant, habiti honores,
decreta virtutis praemia, res gestae iudiciis hominum comprobatae; in quibus
etiam felicitatem ipsam deorum immortalium iudicio tribui laudationis est.
Sumendae autem res erunt aut magnitudine praestabiles aut novitate primae
aut genere ipso singulares; neque enim parvae neque usitatae neque vulgares
admiratione aut omnino laude dignae videri solent. |
|
Est etiam cum ceteris praestantibus viris comparatio
in laudatione praeclara. De quo genere libitum mihi est paulo plura quam
ostenderam dicere, non tam propter usum forensem, qui est a me omni hoc
sermone tractatus, quam ut hoc videretis, si laudationes essent in oratoris
officio, quod nemo negat, oratori virtutum omnium cognitionem, sine qua
laudatio effici non possit, esse necessariam. |
|
Iam vituperandi praecepta contrariis ex vitiis
sumenda esse perspicuum est; simul est illud ante oculos, nec bonum virum
proprie et copiose laudari sine virtutum nec improbum notari ac vituperari
sine vitiorum
cognitione satis insignite atque aspere posse. Atque his locis et laudandi
et vituperandi saepe nobis est utendum in omni genere causarum. |
|
Habetis de inveniendis rebus disponendisque quid
sentiam; adiungam etiam de memoria, ut labore Crassum levem neque ei quicquam
aliud, de quo disserat, relinquam nisi ea, quibus haec exornentur.' 'Perge
vero,' inquit Crassus 'libenter enim te cognitum iam artificem aliquandoque
evolutum illis integumentis dissimulationis tuae nudatumque perspicio; et
quod mihi nihil aut quod non multum relinquis, percommode facis estque mihi
gratum.' |
|
'Iam istuc, quantum tibi ego reliquerim,' inquit
Antonius 'erit in tua potestate; si enim vere agere volueris, omnia tibi
relinquo; sin dissimulare, tu quem ad modum his satis facias, videris. Sed,
ut ad rem redeam, non sum tanto ego' inquit 'ingenio, quanto Themistocles
fuit, ut oblivionis artem quam memoriae malim; gratiamque habeo Simonidi
illi Cio, quem primum ferunt artem memoriae protulisse. |
| |
Dicunt enim, cum cenaret Crannone in Thessalia
Simonides apud Scopam fortunatum hominem et nobilem cecinissetque id carmen,
quod in eum scripsisset, in quo multa ornandi causa poetarum more in Castorem
scripta et Pollucem fuissent, nimis illum sordide Simonidi dixisse se dimidium
eius ei, quod pactus esset, pro illo carmine daturum; reliquum a suis Tyndaridis,
quos aeque laudasset, peteret, si ei videretur. |
|
Paulo post esse ferunt nuntiatum Simonidi, ut
prodiret; iuvenis stare ad ianuam duo quosdam, qui eum magno opere evocarent;
surrexisse illum, prodisse, vidisse neminem: hoc interim spatio conclave
illud, ubi epularetur Scopas, concidisse; ea ruina ipsum cum cognatis oppressum
suis interisse: quos cum humare vellent sui neque possent obtritos internoscere
ullo modo, Simonides dicitur ex eo, quod meminisset quo eorum loco quisque
cubuisset, demonstrator unius cuiusque sepeliendi fuisse; hac tum re admonitus
invenisse fertur ordinem esse maxime, qui memoriae lumen adferret. |
| |
Itaque eis, qui hanc partem ingeni exercerent,
locos esse capiendos et ea, quae memoria tenere vellent effingenda animo
atque in eis locis conlocanda; sic fore, ut ordinem rerum locorum ordo conservaret,
res autem ipsas rerum effigies notaret atque ut locis pro cera, simulacris
pro litteris uteremur. |
|
Qui sit autem oratori memoriae fructus, quanta
utilitas, quanta vis, quid me attinet dicere? tenere, quae didiceris in
accipienda causa, quae ipse cogitaris? omnis fixas esse in animo sententias?
omnem descriptum verborum apparatum? ita audire vel eum, unde discas, vel
eum, cui respondendum sit, ut illi non infundere in auris tuas orationem,
sed in animo videantur inscribere? Itaque soli qui memoria vigent, sciunt
quid et quatenus et quo modo dicturi sint, quid responderint, quid supersit:
eidemque multa ex aliis causis aliquando a se acta, multa ab aliis audita
meminerunt. |
|
Qua re confiteor equidem huius boni naturam esse
principem, sicut earum rerum, de quibus ante locutus sum, omnium; sed haec
ars tota dicendi, sive artis imago quaedam et similitudo est, habet hanc
vim, non ut totum aliquid, cuius in ingeniis nostris pars nulla sit, pariat
et procreet, verum ut ea, quae sunt orta iam in nobis et procreata, educet
atque confirmet; |
| |
verum tamen neque tam acri memoria fere quisquam
est, ut, non dispositis notatisque rebus, ordinem verborum omnium aut sententiarum
complectatur, neque vero tam hebeti, ut nihil hac consuetudine et exercitatione
adiuvetur. Vidit enim hoc prudenter sive Simonides sive alius quis invenit,
ea maxime animis effingi nostris, quae essent a sensu tradita atque impressa;
acerrimum autem ex omnibus nostris sensibus esse sensum videndi; qua re
facillime animo teneri posse ea, quae perciperentur auribus aut cogitatione,
si etiam commendatione
oculorum animis traderentur; ut res caecas et ab aspectus iudicio remotas
conformatio quaedam et imago et figura ita notaret, ut ea, quae cogitando
complecti vix possemus, intuendo quasi teneremus. |
|
His autem formis atque corporibus, sicut omnibus,
quae sub aspectum veniunt, [admonetur memoria nostra atque excitatur;] sede
opus est, etenim corpus intellegi sine loco non potest. Qua re ne in re
nota et pervulgata multus et insolens sim, locis est utendum multis, inlustribus,
explicatis,
modicis intervallis; imaginibus autem agentibus, acribus, insignitis, quae
occurrere celeriterque percutere animum possint; quam facultatem et exercitatio
dabit, ex qua consuetudo gignitur, et similium verborum conversa et immutata
casibus aut traducta ex parte ad genus notatio et unius verbi imagine totius
sententiae informatio pictoris cuiusdam summi ratione et modo formarum varietate
locos distinguentis. |
| |
Sed verborum memoria, quae minus est nobis necessaria,
maiore imaginum varietate distinguitur; multa enim sunt verba, quae quasi
articuli
conectunt membra orationis, quae formari similitudine nulla possunt; eorum
fingendae sunt nobis imagines, quibus semper utamur; rerum memoria propria
est oratoris; eam singulis personis bene positis notare possumus, ut sententias
imaginibus, ordinem locis comprehendamus. |
|
Neque verum est, quod ab inertibus dicitur, opprimi
memoriam imaginum pondere et obscurari etiam id, quod per se natura tenere
potuisset: vidi enim ego summos homines et divina prope memoria, Athenis
Charmadam, in Asia, quem vivere hodie aiunt, Scepsium Metrodorum, quorum
uterque tamquam litteris in cera, sic se aiebat imaginibus in eis locis,
quos haberet, quae meminisse vellet, perscribere. Qua re hac exercitatione
non eruenda memoria est, si est nulla naturalis; sed certe, si latet, evocanda
est. |
|
Habetis sermonem bene longum hominis, utinam
non impudentis! Illud quidem certe, non nimis verecundi; qui quidem, cum
te, Catule, tum etiam L. Crasso audiente, de dicendi ratione tam multa dixerim;
nam istorum aetas minus me fortasse movere debuit. Sed mihi ignoscetis profecto,
si modo, quae causa me nunc ad hanc insolitam mihi loquacitatem impulerit,
acceperitis.' |
| |
'Nos vero,' inquit Catulus 'etenim pro me hoc
et pro meo fratre respondeo, non modo tibi ignoscimus, sed te diligimus
magnamque tibi habemus gratiam; et cum humanitatem et facilitatem agnoscimus
tuam, tum admiramur istam scientiam et copiam. Equidem etiam hoc me adsecutum
puto, quod magno sum levatus errore et illa admiratione liberatus, quod
multis cum aliis semper admirari solebam, unde esset illa tanta tua in causis
divinitas; nec enim te ista attigisse arbitrabar, quae diligentissime cognosse
et undique conlegisse usuque doctum partim correxisse video, partim comprobasse;
|
|
neque eo minus eloquentiam tuam et multo magis
virtutem et diligentiam admiror et simul gaudeo iudicium animi mei comprobari,
quod semper statui neminem sapientiae laudem et eloquentiae sine summo studio
et labore et doctrina consequi posse. Sed tamen quidnam est id quod dixisti
fore, ut tibi ignosceremus, si cognossemus, quae te causa in sermonem impulisset?
Quae est enim alia causa, nisi quod nobis et horum adulescentium studio,
qui te attentissime audierunt, morem gerere voluisti?' |
|
Tum ille 'adimere' inquit 'omnem recusationem
Crasso volui, quem ego paulo ante sciebam vel pudentius vel invitius, nolo
enim dicere de tam suavi homine fastidiosius, ad hoc genus sermonis accedere.
Quid enim poterit dicere? Consularem se [esse] hominem et censorium? Eadem
nostra causa est. An aetatem adferet? Quadriennio minor est. An se haec
nescire? Quae ego sero, quae cursim arripui, quae subsicivis operis, ut
aiunt, iste a puero, summo studio, summis doctoribus. Nihil dicam de ingenio,
cui par nemo fuit: etenim me dicentem qui audiret, nemo umquam tam sui despiciens
fuit quin speraret aut melius aut eodem modo se posse dicere; Crasso dicente
nemo tam arrogans, qui similiter se umquam dicturum esse confideret. Quam
ob rem ne frustra hi tales viri venerint, te aliquando, Crasse, audiamus.'
|
|
Tum ille 'ut ita ista esse concedam,' inquit
'Antoni, quae sunt valde secus, quid mihi tu tandem hodie aut cuiquam homini
quod dici possit reliquisti? Dicam enim vere, amicissimi homines, quod sentio:
saepe ego doctos homines, quid dico saepe? immo non numquam; saepe enim
qui potui, qui puer in forum venerim neque inde umquam diutius quam quaestor
afuerim? Sed tamen audivi, ut heri dicebam, et Athenis cum essem, doctissimos
viros et in Asia istum ipsum Scepsium Metrodorum, cum de his ipsis rebus
disputaret; neque vero mihi quisquam copiosius umquam visus est neque subtilius
in hoc genere dicendi quam iste hodie esse versatus: quod si esset aliter
et aliquid intellegerem ab Antonio praetermissum, non essem tam inurbanus
et paene inhumanus, ut in eo gravarer, quod vos cupere sentirem.' |
|
Tum Sulpicius 'an ergo' inquit 'oblitus es, Crasse,
Antonium ita partitum esse tecum, ut ipse instrumentum oratoris exponeret,
tibi eius distinctionem atque ornatum relinqueret?' Hic ille 'primum quis
Antonio permisit,' inquit 'ut et partis faceret et utram vellet prior ipse
sumeret? Deinde, ego si recte intellexi, cum valde libenter audirem, mihi
coniuncte est visus de utraque re dicere.' 'Ille vero' inquit Cotta 'ornamenta
orationis non attigit neque eam laudem, ex qua eloquentia nomen suum invenit.'
'Verba igitur' inquit Crassus 'mihi reliquit Antonius, rem ipse sumpsit.'
|
|
Tum Caesar 'si, quod difficilius est, id tibi
reliquit, est nobis' inquit 'causa, cur te audire cupiamus; sin, quod facilius,
tibi causa non est, cur recuses.' Et Catulus 'quid, quod dixisti,' inquit
'Crasse, si hic hodie apud te maneremus, te morem nobis esse gesturum, nihilne
ad fidem tuam putas pertinere?' Tum Cotta ridens 'possem tibi,' inquit 'Crasse,
concedere: sed vide ne quid Catulus attulerit religionis: opus hoc censorium
est, id autem committere vides quam homini censorio conveniat.' 'Agite vero'
[ille] inquit 'ut vultis. Sed nunc quidem, quoniam est id temporis, surgendum
censeo et requiescendum; post meridiem, si ita vobis est commodum, loquemur
aliquid, nisi forte in crastinum differre mavultis.' Omnes se vel statim
vel si ipse post meridiem mallet, quam primum tamen audire velle dixerunt. |
| |
|
| |
|
© 2000 - 2010 - Letzte Aktualisierung: 05.05.2008 - 19:50
