| |
- Ὑπερηφανία μέγιστον ἀνθρώποις κακόν. – Das größte Übel
ist für Menschen Übermut. – Malorum maximum hominibus superbia.
(D) (Men.Mon.515)
- Ὑπὲρ σεαυτοῦ μὴ φράσῃς ἐγκώμιον. – Dich selbst bedenke nicht mit einem
Lobgedicht! – Noli ipse laudis facere tibi praeconium! (D) (Men.Mon.516)
- Ὕβρις κακὸν μέγιστον ἀνθρώποις ἔφυ. – Das größte Übel
ist für Menschen Übermut. – Malum est hominibus maximum insolentia.
(D) (Men.Mon.517)
- Ὑφ’ ἡδονῆς ὁ φρόνιμος οὐχ ἁλίσκεται. – Der Weise wird nicht von der
Lust gefangen gesetzt. – Sapiens non capitur deliciarum retibus. (D)
(Men.Mon.518)
- Ὑγίεια καὶ νοῦς ἀγαθὰ τῷ βίῳ δύο (πέλει). – Zwei Lebensgüter
sind Gesundheit und Verstand. – Vitae bona duo, sanitas, prudentia (D)
(Men.Mon.519)
- Ὕπνος πέφυκε σωμάτων σωτηρία. – Der rechte Weg ist zur Gesunderhaltung
Schlaf. – Incolumitas est corporis nostri sopor. (D) (Men.Mon.520)
- Ὑπὲρ εὐσεβείας καὶ λάλει καὶ μάνθανε. – Dein Sprechen, Lernen diene
nur der Frömmigkeit! – Ea fator atque disce, quae pietas probat!
(D) (Men.Mon.521)
- Ὕπνος δὲ πάσης ἐστὶν ὑγίεια νόσου. – Genesung bringt von jeder Krankheit
tiefer Schlaf. – Sopor est hominibus ipsa vitae sanitas. (D) (Men.Mon.522)
- Ὕπνος δεινὸν ἀνθρώποις κακόν. – Furchtbar setzt er Schlaf den Menschen
zu. – Magnum est malum somniculose vivere. (D) (Men.Mon.523)
- πὸ τῆς ἀνάγκης πολλὰ γίγνεται κακά. – Der Zwang der Not lässt
vieles schlimme Leid geschehn. – Ad multa cogit nos necessitas mala.
(D, H) (Men.Mon.524)
- Υἱῷ μέγιστον ἀγαθόν ἐστ’ ἔμφρων πατήρ. – Dem Sohn ist ein verständiger
Vater größtes Gut.– Prudente patre bonum non maius filio.
(D) (Men.Mon.525)
|
|