| |
- Τὰ θνητὰ πάντα μεταβολὰς πολλὰς ἔχει. – Was sterblich ist, kennt alles
viele Umschwünge – Mortalium res plurimas capiunt vices. (D) (Men.Mon.489)
- Τὸ δὴ τρέφον με τοῦτ’ ἐγὼ λέγω θεόν. (Τὸ γὰρ τρέφον με τοῦτ’ ἐγὼ κρίνω
θεόν. ) – Denn was mir Nahrung gibt, bezeichne ich als Gott. – Denn
ich bezeichne das, was mich ernährt, als Gott. – Nam quod me nutrit,
id ego numen deputo. (Men.Mon.490)
- Τίμα τὸ γῆρας, οὐ γὰρ ἔρχεται μόνον. – Das Alter achte, denn alleine
kommt es nicht! – Metue senectam: quippe comitata advenit. (D) (Men.Mon.491)
- Τοὺς τῆς φύσεως οὐκ ἔστι λανθάνειν (μανθάνειν) νόμους. – Naturgesetze
keiner insgeheim verletzt. – Legibus naturae non potest evadier. (D)
(Men.Mon.492)
- Τερπνὸν κακὸν πέφυκεν ἀνθρώποις γυνή. – Ein angenehmes Übel ist
dem Mann die Frau. – Malum viris est mulier, at dulce est malum. (D)
(Men.Mon.493)
- Τῆς ἐπιμελείας πάντα δοῦλα γίγνεται. – In der Sorgfalt Sklavendienst
tritt alles ein. – Sunt cuncta ubique famula diligentiae. (D) (Men.Mon.494)
- Τύχη τέχνην ὤρθωσεν, οὐ τέχνη τύχην. – Das Glück erhöht
die Kunst und nicht die Kunst das Glück. – Artem fortuna, non ars
fortunam erigit. (D) (Men.Mon.495)
- Τὰ μικρὰ κέρδη ζημίας μεγάλας (μείζονας βλάβας) φέρει. – Die kleinen
Ränke tragen große Strafe ein. – Minora noxas lucra maiores
ferunt. (D) (Men.Mon.496)
- Τὸν εὐτυχοῦντα καὶ φρονεῖν νομίζομεν. – Von dem der glücklich,
glaubt man auch, dass er klar denkt. – Fortuna famam saepe dat prudentiae.
(D) (Men.Mon.497)
- Τέθνηκ’ ἐν ἀνθρώποισιν πᾶσα γὰρ χάρις. – Zu Grab getragen ist bei
Menschen aller Dank. – Emortua omnis est hominibus gratia. (D) (Men.Mon.498)
- Τὰ πλεῖστα θνητοῖς τῶν κακῶν αὐθαίρετα. – Von Sterblichen ist selbstgewählt
das meiste Leid. – Ab ipsis fere parantur mala mortalibus. (D) (Men.Mon.499)
- Τὰ χρήματ’ ἀνθρώποισιν εὑρίσκει φίλους. – Was den Menschen Freunde
findet, ist das Geld. – Invenit amicos hominibuspecunia. (D) (Men.Mon.500)
- Τὸν εὖ ποιοῦνθ’ (εὐποροῦνθ’) ἕκαστος ἡδέως ὁρᾷ. – Den, der ihm wohltut,
freut ein jeder (den, der begütert ist, freut jeder) sich zu sehn.
(Men.Mon.501)
- Τῶν δυστυχούντων εὐτυχὴς οὐδεὶς φίλος. – Für die im Unglück
ist kein Glücklicher ein Freund. – Felix amicus nullus infelicibus.
(D) (Men.Mon.502)
- Τὸ κέρδος ἡγοῦ κέρδος, ἂν δίκαιον ᾖ. – Gewinn sei dir Gewinn, wenn
er auf Recht beruht! – Lucrum esse lucrum crede, si iustum est lucrum!
(D) (Men.Mon.503)
- Τὸ γὰρ θανεῖν οὐκ αἰσχρόν, ἀλλ’ αἰσχρῶς θανεῖν. – Das Sterben bringt
nicht Schmach, doch sterben in der Schmach. – Mors ipsa non est foeda,
sed foede mori. (D) (Men.Mon.504)
- Ταμιεῖον ἀνθρώποισι σωφροσύνη μόνη. – Ihr Vorratsschatz ist Menschen
Mäßigung allein. – Magnum horreum est hominibus temperantia.
(D) – Est temperantia sola hominum genti penus. (H) (Men.Mon.505)
- Τὸν αὐτὸν αἰνεῖν καὶ ψέγειν ἀνδρὸς κακοῦ. – Den selben lobt und tadelt
nur ein schlechter Mann. – Hominis mali est culpare, quem laudaverit.
(D) (Men.Mon.506)
- Τῶν εὐτυχούντων πάντες ἄνθρωποι φίλοι. – Nur derer, die im Glück
sind, Freund ist jeder Mensch. – Homines amici sunt omnes felicibus.
(D) (Men.Mon.507)
- Τὰ μηδὲν ὠφελοῦντα μὴ πόνει μάτην. – Müh nicht umsonst mit dem,
was dir nichts nützt, dich ab! – Ne tu labores frustra in iis,
quae nil iuvant! (D) (Men.Mon.508)
- Τὸ ζῆν ἀλύπως ἀνδρός ἐστιν εὐτυχοῦς. – Ein Leben ohne Leid führt
nur, wer glücklich ist. – Satis beati est esse sine maeroribus.
(D) – Cui vita vacua molestiis, beatus est. (H) (Men.Mon.509)
- Τῶν εὐτυχούντων πάντες εἰσὶ συγγενεῖς. Ein jeder wähnt sich mit
den Glücklichen verwandt. – Felicium se quisque cognatum vocat.
(D) (Men.Mon.510)
- Τἀληθὲς ἀνθρώποισιν οὐχ εὑρίσκεται. – Die Menschen finden das, was
wahr ist, nicht heraus. – Non invenitur veritas ab hominibus. (D) (Men.Mon.511)
- Τῶν γὰρ πενήτων εἰσὶν οἱ λόγοι κενοί. – Denn der Armen Worte haben
kein Gewicht. – Haud pondus ullum pauperum verbis inest. (D) (Men.Mon.512)
- Τιμώμενοι γὰρ πάντες ἥδονται βροτοί. Denn alle Menschen sehen sich
recht gern geehrt. – Omnes enim homines honorari expetunt. (D) (Men.Mon.513)
- Τὰ δάνεια δούλους τοὺς ἐλευθέρους ποιεῖ. – Geliehnes Geld bringt Freie
in die Sklaverei. – Foenus frequenter liberos servos facit. (D) (Men.Mon.514)
|
|