(10,1) ἀλώπηξ μηδέποτε
θεασαμένη λέοντα ἐπειδὴ κατά
τινα συντυχίαν ὑπήντησε, τὸ μὲν
πρῶτον ἰδοῦσα οὕτως ἐξεταράχθη,
ὡς μικροῦ ἀποθανεῖν. ἐκ δευτέρου
δὲ αὐτῷ ἐπιτυχοῦσα ἐφοβήθη μέν,
ἀλλ' οὐχ οὕτως ὡς τὸ πρότερον. ἐκ
τρίτου δὲ θεασαμένη οὕτω κατεθάρρησεν
ὡς καὶ προσελθοῦσα αὐτῷ
διαλέγεσθαι.
ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι ἡ συνήθεια καὶ
τὰ φοβερὰ τῶν πραγμάτων καταπραύνει.
|
Ein Fuchs, der noch nie
einen Löwen gesehen hatte, begegnete ihm zufällig.
Beim ersten Anblick verwirrte ihn derart, dass er fast
gestorben wäre. Als er ihm das zweite Mal begegnete,
geriet er zwar in Furcht, aber nicht so wie zuerst.
Beim dritten Mal zeigte er sich so mutig, dass er
sogar hinging und sich unterhielt.
Die Fabel zeigt, das Gewohnheit auch das
Furchterregende zähmt.
|
|
(10,2) ἀλώπηξ μηδέποτε θεασαμένη
λέοντα ἐπειδὴ κατά τινα τύχην ὑπήντησεν
αὐτῷ, τὸ μὲν πρῶτον ἰδοῦσα αὐτὸν
οὕτως ἐφοβήθη, ὡς μικροῦ καὶ ἀποθανεῖν.
ἐκ δευτέρου δὲ αὐτῷ περιτυχοῦσα
ἐφοβήθη μέν, ἀλλ' οὐχ ὡς τὸ πρότερον.
ἐκ τρίτου δὲ θεασαμένη αὐτὸν
οὕτως κατεθάρσησεν, ὡς
προσελθοῦσα αὐτῷ διαλεχθῆναι. ὁ
μῦθος δηλοῖ, ὅτι καὶ τὰ φοβερὰ
τῶν πραγμάτων ἡ συνήθεια καταπραύνει.
(10,3) ἀλώπηξ μήπω θεασαμένη λέοντα
ἐπειδὴ κατά τινα τύχην αὐτῷ
συνήντησε, τὸ μὲν πρῶτον οὕτως ἐφοβήθη,
ὡς μικροῦ καὶ ἀποθανεῖν. ἔπειτα
τὸ δεύτερον θεασαμένη ἐφοβήθη
μέν, οὐ μὴν ὡς τὸ πρότερον. ἐκ
τρίτου δὲ τοῦτον θεασαμένη οὕτως
αὐτοῦ κατεθάρσησεν, ὡς καὶ
προσελθοῦσα διαλεχθῆναι. ὁ μῦθος
δηλοῖ, ὅτι ἡ συνήθεια καὶ τὰ φοβερὰ
τῶν πραγμάτων καταπραύνει.
|
ὑπαντάω τινί - begegne jdm. | ἐκ δευτέρου
(ἐκ τρίτου) = τὸ δεύτερον (τὸ τρίτον)
| καταθαρρέω (καταθαρσέω) – bin mutig | καταπραΰνω
- besänftige
|
