|
FABULAE AESOPICAE
COLLECTAE |
| |
ΑΙΣΩΠΕΙΩΝ ΜΥΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ
2,1
ΑΕΤΟΣ ΚΑΙ ΚΟΛΟΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΙΜΗΝ
Adler, Dohle und Hirte
| (2,1) ἀετὸς καταπτὰς ἀπό τινος
ὑψηλῆς πέτρας ἄρνα ἥρπασε· κολοιὸς δὲ τοῦτον θεασάμενος
διὰ ζῆλον [τοῦτον] μιμήσασθαι ἤθελε. καὶ δὴ καθεὶς ἑαυτὸν
μετὰ πολλοῦ ῥοίζου ἐπὶ κριὸν ἠνέχθη. ἐμπαρέντων δὲ αὐτοῦ
τῶν ὀνύχων τοῖς μαλλοῖς ἐξαρθῆναι μὴ δυνάμενος ἐπτερύσσετο,
ἕως ὁ ποιμὴν τὸ γεγονὸς αἰσθόμενος προσδραμὼν συνέλαβεν
αὐτὸν καὶ περικόψας αὐτοῦ τὰ ὀξύπτερα, ὡς ἑσπέρα κατέλαβε,
τοῖς αὐτοῦ παισὶν ἐκόμισε. τῶν δὲ πυνθανομένων, τί εἴη τὸ
ὄρνεον, ἔφη· "ὡς μὲν ἐγὼ σαφῶς οἶδα, κολοιός, ὡς δὲ
αὐτὸς βούλεται, ἀετός." οὕτως ἡ πρὸς τοὺς ὑπερέχοντας
ἅμιλλα πρὸς τῷ μηδὲν ἀνύειν καὶ ἐπὶ συμφοραῖς προσκτᾶται
γέλωτα. |
Ein Adler flog von einem hohen
Felsen und griff sich ein Lamm. Eine Dohle sah ihn und wollte
ihn aus Neid nachahmen. Mit lautem Rauschen senkte sie sich
herab und stürzte sich auf einen Widder. Sie schlug ihre
Krallen in seine Wolle und schlug, ohne sich erheben zu können
mit den Flügeln, bis der Hirte den Vorfall bemerkte,
herbeilief, sie ergriff und ihr die Flügel stutzte. Als
es Abend wurde, gab er sie seinen Kindern. Auf ihre Frage,
was es für ein Vogel sei, antwortete er: "Wie ich
deutlich weiß, eine Dohle, wie sie aber selbst will,
ein Adler." So erntet ein Wettstreit gegen Überlegene
zusätzlich zum Misserfolg und Schaden Hohngelächter.
|
| ὁ
κολοιός – Dohle | ἄρνα – synkop. Akk. von ὁ ἀρήν – Lamm, Schaf,
Widder (ebenso ἀρνός, ἀρνί, ἄρνες, ἀρνῶν, ἀρνάσι, ἄρνας) |
καθεὶς ἑαυτὸν von καθίημι ἐμαυτόν – lasse, senke mich herab,
| ἠνέχθην Aor. von φέρομαι - eile, stürze mich | ὁ κριός
– Widder, Schafbock | ἐμπαρίημι – werfe hinein | ὁ μαλλός
– Wolle, Schaffell | πτερύσσομαι – schlage mit den Flügeln
(um aufzufliegen) | (ὀξύπτερος, ον – spitzflügelig) τὰ
ὀξύπτερα περικόπτειν – die Flügel stutzen | καταλαμβάνει
– es ereignet sich, tritt ein; ἑσπέρα κατέλαβεν – es wurde
Abend | τὸ ὄρνεον = ὁ ὄρνις | ἀνύω – bringe zu Stande, vollende
|
| (2,2)
ἀετὸς καταπτὰς ἀπό τινος ὑψηλῆς πέτρας ἥρπασεν ἄρνα. κολοιὸς
δὲ τοῦτον θεασάμενος, διὰ ζῆλον μιμησάμενος, καθεὶς ἑαυτὸν
μετὰ πολλοῦ τοῦ ῥοίζου ἐπὶ κριὸν ἠνέχθη. ἐμπαρέντων δ' αὐτοῦ
τῶν ὀνύχων ἐν τοῖς ἐκείνου μαλλοῖς ἐξαρθῆναι μὴ δυνάμενος
ἐπτερύσσετο. ἐλθὼν δὲ ὁ ποιμὴν καὶ θεασάμενος αὐτὸν προσδραμὼν
ἀνελάβετο αὐτὸν καὶ περικόψας αὐτοῦ τὰ ὀξύπτερα, ὡς ἑσπέρα
κατέλαβε, τοῖς ἑαυτοῦ παισὶν ἐκόμισεν. τῶν δὲ πυνθανομένων,
τί εἴη τὸ ὄρνεον, ἔφη· "ὡς μὲν ἐγὼ σαφῶς οἶδα, κολοιός,
ὡς δὲ αὐτὸς βούλεται, ἀετός."
ὁ μῦθος [δηλοῖ τὴν] πρὸς τοὺς ὑπερέχοντας ἅμιλλαν πρὸς τῷ
μηδὲν ἀνύειν καὶ ἐπὶ συμφοραῖς προσκτᾶσθαι γέλωτα. |
|
|