Periplectomenus,
Pyrgopolynices, Cario, Lorarii, Sceledrus
| |
Pe. Ducite istum; si non sequitur,Â
rapite sublimen foras, |
| 1395 |
facite, inter terram atque caelum ut sit <situs>,Â
discindite. Py. Obsecro hercle,Â
Periplectomene, te. Pe. Nequiquam hercleÂ
obsecras.
vide, ut istic tibi sit acutus, Cario, culter probe.
Ca. Quin iamdudum gestit moecho hocÂ
abdomen adimere,
ut faciam, quasi puero in collo pendeant crepundia. |
1400
1401a |
Py. Perii. Pe. HaudÂ
etiam, numero hoc dicis. Ca. IamneÂ
in hominem involo? Pe. Immo etiamÂ
prius verberetur fustibus. Ca. MultumÂ
quidem.
* * * Pe. Cur es ausus subigitareÂ
alienam uxorem, impudens? Py.
Ita me di ament, ultro ventumst ad me. Pe.
Mentitur, feri. Py. Mane, dumÂ
narro. Pe. Quid cessatis? Py.
Non licet mihi dicere? |
| 1405 |
Pe. Dic. Py. OratusÂ
sum, ad eam ut irem. Pe. Quor ire ausu's?Â
em tibi. Py. Oiei, satis sumÂ
verberatus. obsecro. Ca. Quam mox seco?
Pe. Ubi lubet: dispennite hominem divorsumÂ
et distendite.
Py. Obsecro hercle te, ut mea verbaÂ
audias, prius quam secat.
Pe. Loquere. Py. NonÂ
de nihilo factum est: Viduam hercle esse censui, |
| 1410 |
itaque ancilla, conciliatrix quae erat, dicebat mihi.
Pe. Iura te non nociturum esse hominiÂ
de hac re nemini,
quod tu hodie hic verberatu's aut quod verberabere,
si te salvom hinc amittemus Venerium nepotulum.
Py. Iuro per Iovem et Mavortem, meÂ
nociturum nemini, |
| 1415 |
quod ego hic hodie vapularim, iureque id factum arbitror;
et si intestatus non abeo hinc, bene agitur pro noxia.
Pe. Quid, si id non faxis? Py.
Ut vivam semper intestabilis. Ca.
Verberetur etiam, postibi amittendum censeo.
Py. Di tibi bene faciant semper, quomÂ
advocatus bene mi ades. |
| 1420 |
Ca. Ergo des minam auri nobis. Py.
Quam ob rem? Ca. Salvis testibus
ut te hodie hinc amittamus Venerium nepotulum;
aliter hinc non ibis, ne sis frustra. Py.
Dabitur. Ca. Magis sapis.
de tunica et chlamyde et machaera ne quid speres, nonÂ
feres. Ca. Verberon etiam, anÂ
iam mittis? Py. Mitis sum equidem fustibus. |
| 1425 |
opsecro vos. Pe. Solvite istunc.
Py. Gratiam habeo tibi. Pe.
Si posthac prehendero ego te hic, carebis testibus.
Py. Causam haud dico. Pe.
Eamus intro, Cario. — Py. Servos meos
eccos video. Philocomasium iam profecta est? dic mihi.
Sc. Iam dudum. Py.
Ei mihi. Sc. Magis dicas, si scias,Â
quod ego scio. |
| 1430 |
nam illic, qui | ob oculum habebat lanam, nauta nonÂ
erat.
Py. Quis erat igitur? Sc.
Philocomasio amator. Py. Qui tu scis?
Sc. Scio.
nam postquam porta exierunt, nil cessarunt ilico
osculari atque amplexari inter se. Py.
Vae misero mihi!
verba mihi data esse video. scelus viri Palaestrio, |
| 1435 |
is me in hanc inlexit fraudem. Sc.
Iure factum iudico;
si sic aliis moechis fiat, minus hic moechorum siet,
magis metuant, minus has res studeant. eamus ad me.Â
plaudite. |
|
Periplektomenus,
Pyrgopolynikes, Kario, Büttel, Skeledrus
| |
PE. Führt ihn her! Folgt er nicht
willig, schleudert hoch ihn durch die Tür! |
| 1395 |
Lasst ihn zwischen Erd' und Himmel schweben, reißt
auseinander ihn! PY. Periplektomenus,
innigst fleh' ich…. PE. Nein, bei Gott,
du flehst umsonst.
Sorge, Kario, dass dein Messer tüchtig scharf und schneidig
sei. KA. Längst schon hätte es
dem Ehebrecher seinen Schmerbauch gern zerfleischt.
Wie eine Kinderklapper am Halse soll ihm baumelten das
Berlock! |
| 1400 |
PY. Ich bin tot! PE.
Noch nicht! Zu früh kommt das Wort. KA.
Fass' ich ihn jetzt?
PE. Nein, erst lass' ihn noch mit
Knütteln prügeln. KA. Eine tücht'ge
Tracht!
* * *
PE. Weshalb, Unverschämter, vergriffst
du dich an eines andern Weib?
PY. Straf' mich Gott, wenn sie nicht
selber zu mir kam! PE. Hau' ihn,
er lügt.
PY. Halt, lass' mich erzählen! PE.
Wollt ihr? PY. Ist mir nicht ein
Wort erlaubt? |
| 1405 |
PE. Sprich! PY.
Sie bat mich herzukommen. PE. Und du
tatst es? Warte, da! PY. Au!
Halt' ein, genug der Schläger, bitte! KA.
Soll ich ihn schneiden jetzt? PE.
Wenn's beliebt. Weit auseinander reckt und streckt die
Schenkel ihm. PY. Hab' Erbarmen,
bitte, höre, eh' er schneidet, noch mein Wort.
PE. Sprich. PY. Nicht
grundlos ist's geschehen. Für verwitwet hielt ich sie; |
| 1410 |
Denn so sagte mir die Sklavin, die die Sache vermittelte.
PE. Schwöre, dass du keinem Menschen
wegen der Schläge schaden wirst,
Die du heute hier bekommen hast und noch bekommen wirst,
Wenn wir, zartes Venuspüppchen, dich entlassen heil
und ganz. PY. Ja, bei Mars und
Diana schwör' ich, dass ich keinem schaden will, |
| 1415 |
Weil man heut mich durchgeprügelt; denn mir ist ganz
recht geschehn.
Bleib' ich noch zum Zeugen tauglich, wird zum Gewinn
mein Unrecht mir. PE. Doch,
hältst du nicht Wort? PY. So sei ich
ewig zum Zeugen ungeschickt! KA.
Nun muss er noch Prügel haben, und dann lassen wir ihn
los. PY. Lohnen es ewig dir die
Götter, dass du mich so gut vertrittst! |
| 1420 |
KA. Ein Pfund Gold gibst du uns ferner
– PY. Warum das? KA.
Weil heiler Haut
Wir dich heut von hier entlassen, holdes Venusenkelchen.
Glaub', du kommst nicht anders fort. PY.
Ich werd' es geben. KA. Das ist klug.
Denkt auch nicht an Mantel, Rock und Säbel; denn die
lässt du hier.
KA. Prügl' ich weiter? Oder entlässt
du ihn? PY. Schon bin ich windelweich |
| 1425 |
Von den Prügeln; habt Erbarmen. PE.
Lasst ihn los. PY. Ich danke dir.
PE. Wenn ich dich hier wieder fasse,
dann ist's mit dem Zeugen aus. PY.
Nichts sag ich dagegen. PE. Kario,
gehn hinein wir. PY. Sieh, da sind
Meine Sklaven. Sag', ist wirklich Philokomasium abgereist?
SK. Längst schon. PY.
Weh'! SK. So riefst du doppelt, wenn
du wüsstest, was ich weiß. |
| 1430 |
Der mit der wollnen Bind' ums Auge war kein Schiffer,
wie du denkst.
PY. Nun, wer denn? SK.
Philokomasiums Schatz. PY. Wer sagt
das? SK. Das sag' ich.
Denn sobald sie aus dem Tore waren, standen sie nicht
an,
Sich zu umarmen und zu küssen. PY.
Wehe, weh' mir armen Tropf!
Angeführt bin ich, das seh' ich. Er, der Schuft Palaestrio, |
| 1435 |
Lockte mich in diese Falle. SK. Und
ich meine, ganz mit Recht.
Wen'ger Ehebrecher gäb' es, würden alle so bedient.
Furcht vertriebe solche Gelüste. Lasst uns jetzt hineingehn.
Klatscht! |
|