|
Cic. Phil. II 118 - 119 |
 
|
Cicero richtet am Ende der zweiten Philippischen Rede, die er nicht
gehalten, sondern nur als Flugschrift veröffentlicht hat,
mit einem leidenschaftlichen Appell an Marcus Antonius
[118]
[...] Respice, quaeso, aliquando, quibus ortus sis, non quibuscum
vivas, considera; mecum, ut voles, redi cum re publica in gratiam.
Sed de te tu videris, ego de me ipse profitebor. Defendi rem publicam
adulescens, non deseram senex; contempsi
Catilinae gladios, non pertimescam tuos.
[119] Quin etiam corpus libenter optulerim, si repraesentari morte
mea libertas civitatis potest, ut aliquando dolor populi Romani
pariat, quod iam diu parturit. Etenim, si abhinc annos prope viginti
hoc ipso in templo negavi posse mortem immaturam esse consulari,
quanto verius non negabo seni! Mihi vero, patres conscripti, iam
etiam optanda mors est perfuncto rebus iis, quas adeptus sum quasque
gessi. Duo modo haec opto, unum ut moriens populum Romanum liberum
relinquam (hoc mihi maius ad dis immortalibus dari nihil potest),
alterum, ut ita cuique eveniat, ut de re publica quisque mereatur. |
Aufgaben:
- Um In welchem Ausdruck nennt Cicero den zentralen Wert, um dessen
Rettung es ihm geht?
- Cicero stellt sein jetziges Handeln in die Konsequenz seines Vorgehens
gegen die Catilinarier.
- Wie führt er diese Parallelisierung im einzelnen aus?
- Welche Wirkung kann er damit erreichen?
- Wodurch erreicht Cicero das hohe Maß leidenschaftlicher
Emotionalität, das man bei der Lektüre dieses Textabschnittes
empfindet?
|
|